III SA/Po 932/17

Dnia 8 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Małgorzata Górecka (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2018 roku przy udziale sprawy ze skargi X na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia[...]. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę Uzasadnienie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec X na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezydenta i obejmującego należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie. Organ I instancji umorzył postępowanie na podstawie art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t.Dz.U.2017.1201), dalej "u.p.e.a." z uwagi na informację o śmierci zobowiązanej w dniu [...] r. W zażaleniu Prezydent podniósł brak podstaw do umorzenia postępowania, gdyż na podstawie art. 56 § 1 pkt. 2 u.p.e.a. postepowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub części, gdy obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego. Organ II instancji wskazał, że wbrew stanowisku wierzyciela należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie są zobowiązaniami ściśle związanymi z osobą zmarłego, nie ma bowiem możliwości prawnej wydania decyzji przenoszącej odpowiedzialność za te zobowiązania na inną osobę. Nie miał zatem zastosowania w sprawie art. 56 § 1 pkt. 2 u.p.e.a. Sam wierzyciel nie wskazał, dlaczego należałoby uznać, że przedmiotowy obowiązek objęty tytułem wykonawczym nie jest ściśle związany z osobą zmarłego zobowiązanego. W skardze do WSA strona zarzuciła naruszenie - art. 59 § 1 pkt. 6 u.p.e.a. poprzez niezasadne umorzenie postępowania egzekucyjnego - art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 144 kpa poprzez niezasadne utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji. Strona wniosła o uchylenie orzeczeń obu instancji. Zdaniem strony dochodzone opłaty za parkowanie są związane z konkretnym pojazdem i obowiązek ich uiszczenia przechodzi na spadkobierców zmarłego zobowiązanego. Skarżący stwierdzał, że przepis art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych wskazuje na korzystającego z dróg publicznych jako zobowiązanego do ponoszenia przedmiotowej opłaty co- jego zdaniem- określa charakter tej opłaty jako odnoszącej się do pojazdu samochodowego i wobec tego brak jest ścisłego powiązania tejże płatności publicznoprawnej z osobą zmarłego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczasową argumentację zawartą w skarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz w art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej w skrócie "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa. W niniejszej sprawie spór miedzy stronami dotyczy możliwości umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec X na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezydenta i obejmującego należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie. Organ I instancji umorzył bowiem postępowanie na podstawie art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t.Dz.U.2017.1201) z uwagi na informację o śmierci zobowiązanej w dniu [...] r. W zażaleniu Prezydent podniósł brak podstaw do umorzenia postępowania, gdyż w jego ocenie na podstawie art. 56 § 1 pkt. 2 u.p.e.a. postepowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub części, gdy obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego. Zdaniem Sądu organ II instancji zasadnie wskazał, że wbrew stanowisku wierzyciela należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie są zobowiązaniami ściśle związanymi z osobą zmarłego i wobec tego dane postępowanie egzekucyjne winno być umorzone. Artykuł 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t,j, Dz. U. 2017.2222, ze zm.) wskazuje na obowiązek ponoszenia opłat m.in. za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania a także wskazuje kto jest obowiązany do ponoszenia tych opłat i jest nim korzystający z dróg publicznych tak samo jak obowiązany jest do uiszczenia opłaty dodatkowej w związku z nieuregulowaniem należności za postój pojazdu samochodowego w tejże strefie. Skoro korzystającym z pojazdu samochodowego , a tym samym z drogi publicznej, jest z reguły jego właściciel (współwłaściciel) , to w razie stwierdzenia braku wniesienia przedmiotowej opłaty, we właścicielu pojazdu samochodowego należy upatrywać zobowiązanego do opłacenia takiego postoju. jest jednakże wyjątek, mianowicie jeżeli właściciel takiego pojazdu skutecznie wykaże, że wyzbył się władztwa fizycznego nad pojazdem na rzecz innej osoby czy to na skutek własnego oświadczenia woli czy wbrew własnej woli. W takim przypadku właściciel pojazdu parkującego w strefie płatnego parkowania zwolniony jest z obowiązku zapłaty. Skoro organ nie ma możliwości aby prowadzić postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie osoby faktycznie korzystającej z drogi publicznej, ma więc prawo domniemywać, że korzystającym z dróg publicznych jest właściciel pojazdu samochodowego. ten zaś swoich racji może dochodzić podnosząc w toku postępowania egzekucyjnego zarzut na podstawie art. 33 §1 pkt 4 u.p.e.a. i do obalenia powyższego domniemania faktycznego konieczne jest wykazanie, kto faktycznie samochodem w określonym dniu i czasie kierował /parkował w strefie. Z powyższych powodów nie ma więc możliwości prawnej wydania decyzji przenoszącej odpowiedzialność za te zobowiązania na inną osobę. Nie ma zatem podstaw prawnych do przyjęcia, że należność za parkowanie może być dochodzona z majątku potencjalnych spadkobierców zmarłego zobowiązanego . Nie miał zatem zdaniem Sądu zastosowania w sprawie wskazywany przez stronę skarżącą przepis art. 56 § 1 pkt. 2 u.p.e.a. Jak słusznie stwierdził organ II instancji sam wierzyciel nie wskazał przekonująco, dlaczego należałoby uznać, że przedmiotowy obowiązek objęty tytułem wykonawczym nie jest ściśle związany z osobą zmarłego zobowiązanego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.