I SA/Łd 91/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant: St. sekretarz sądowy Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi D. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia[...]r. nr [...] UNP: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji orzekającej o odpowiedzialności podatkowej za zaległości spółki z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za październik i grudzień 2010r. oraz styczeń, luty i maj 2011r. , wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz D. S. kwotę 357 ( słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., po rozpatrzeniu odwołania D. S. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] r., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu powyższego postanowienia przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. decyzją z dnia [...] r. orzekł o odpowiedzialności D. S. za zaległości podatkowe A T. P. Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za miesiące październik i grudzień 2010 r. oraz styczeń, luty i maj 2011 r. wraz z odsetkami. Opisana decyzja została przesłana za pośrednictwem operatora pocztowego na adres strony w W. i po upływie terminu dwukrotnej awizacji, decyzję uznano za doręczoną w dniu 2 stycznia 2017 r. Odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, strona przesłała za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 7 lutego 2017 r. Po rozpatrzeniu materiału dowodowego w sprawie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Przywołując zapisy art. 12 § 1 i § 6 pkt 2 oraz art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 – dalej jako: O.p.) organ odwoławczy podkreślił, iż odwołanie od decyzji organu I instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji. W niniejszej sprawie termin ten upłynął z dniem 16 stycznia 2017 r., zaś odwołanie zostało przesłane za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 7 lutego 2017 r. Niezachowanie zaś terminu do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i obliguje organ do stwierdzenia jego uchybienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D. S. zarzuciła naruszenie: - art. 148 § 1 O.p. przez jego niezastosowanie; - art. 150 § 1- 4 O.p. poprzez jego błędną wykładnię; - art. 228 § 1 pkt 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy decyzja nie weszła do obrotu prawnego, co winno skutkować stwierdzeniem przez organ niedopuszczalności odwołania; - art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 O.p. poprzez błędne zastosowanie na skutek przyjęcia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu podczas, gdy decyzja organu I instancji nie weszła do obrotu prawnego, zatem nie zaczął biec termin do wniesienia odwołania. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie od organu na rzecz strony zwrotu kosztów postępowania oraz o rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie bez zastosowania trybu uproszczonego. Uzasadniając ww. zarzuty skarżąca podkreśliła m.in., iż wypełniła wszystkie spoczywające na niej (zgodnie z obowiązującymi przepisami) obowiązki, w tym udostępniła swoje dane (w szczególności dotyczące adresu zamieszkania) w taki sposób, aby możliwe było zarówno zawiadomienie jej o wszczęciu postępowania, jak i by możliwe było prawidłowe doręczenie wydanej decyzji. Strona zwróciła uwagę, iż organy nie kwestionują, że od dnia 28 maja 2015 r. nie zamieszkuje w W. a jednocześnie uznaje doręczenie zastępcze pod tym adresem za skuteczne. Skarżąca nie zgodziła się z oceną organu, iż doręczenie zastępcze było skuteczne, gdyż dla zastosowania art. 150 § 4 O.p. organ musi dysponować adresem podatnika – miejscem zamieszkania i dokonać na ten adres doręczenia. Skuteczne doręczenie pisma na podstawie art. 150 O.p. jest bowiem uzależnione od zgodnej z prawem próby doręczenia pisma na zasadach określonych w art. 148 § 1 lub art. 149 O.p. Korespondencja wysłana na nieprawidłowy adres nie może zostać uznana za skutecznie doręczoną w trybie art. 150 O.p., co miało miejsce w sprawie. Skarżąca dodała, iż stosownie do zapisów ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz.U. z 2017 r., poz. 869 - w brzmieniu obowiązującym od 01.01.2012 r., dalej jako: ustawa), to na organie spoczywa obowiązek dokonywania we własnym zakresie aktualizacji danych, w tym adresowych, dotyczących strony postępowania. Strona z dniem [...] r. zameldowała się w B. , zmiana ta została uwidoczniona w bazie PESEL, jednak danych tych organ mimo obowiązku nie zweryfikował. Skarżąca zwróciła nadto uwagę, iż organ I instancji dnia 1 grudnia 2016 r., zatem przed wydaniem swej decyzji, wezwał stronę w charakterze świadka w innym toczącym się postępowaniu i wezwanie wysłane zostało na adres w B. Podobnie, upomnienie do zapłacenia kwoty określonej decyzją organu I instancji zostało wysłane na prawidłowy adres w B. ul. A 82. Strona dodała, iż organ w uzasadnieniu postanowienia o odmowie przywrócenia uchybionego terminu przyznał, iż w dniu 15 lutego 2016 r. otrzymał email, w którym strona wskazała adres zamieszkania w B., zatem co najmniej od lutego 2016 roku organ miał wiedzę o zmianie adresu. Podsumowując, w ocenie strony wysłanie decyzji na adres w W. narusza w sposób oczywisty art. 148 O.p., doręczenia na nieprawidłowy adres nie sposób uznać za skuteczne, co za tym brak doręczenia decyzji organu I instancji decyduje, iż nie rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania, co oznacza, iż strona nie mogła uchybić temu terminowi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił, iż z materiału dowodowego wynika, iż adres w W. ustalony został na podstawie bazy danych Systemu Rejestracji Centralnej SeRCe Krajowej Ewidencji Podatników. Ustalono tam, iż strona w dniu 15 października 2013 r. na druku ZAP-3 zaktualizowała adres rejestracyjny, wskazując adres w W.. Kolejnej aktualizacji strona dokonała składając taki druk w dniu 23 lutego 2017 r. i wskazując adres w B. ul. B 16. Organ podniósł, iż wobec tych danych decyzja organu I instancji zasadnie została skierowana na adres w W., gdyż pomiędzy 15 października 2013 r. a dniem 22 lutego 2017 r. strona formalnie nie składała żadnych dokumentów wskazujących na zmianę miejsca zamieszkania, email przesłany w lutym 2016 roku nie wypełnił obowiązku aktualizacji danych adresowych. Organ dodał, iż wiadomość email przesłana przez stronę nie stanowi dla organu podstawy do dokonania aktualizacji danych w Centralnym Rejestrze Podatników. Przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji była dwukrotnie prawidłowo awizowana i skutecznie została uznana za doręczoną na podstawie art. 150 O.p., niewątpliwie weszła do obrotu prawnego, a termin do złożenia odwołania rozpoczął bieg. Organ nie zgodził się ze skarżącą, iż po wydaniu decyzji organ I instancji w dniu 13 stycznia 2017 r. dokonał aktualizacji danych adresowych w oparciu o bazę PESEL i wysłał upomnienie do wpłaty na właściwy adres. Organ wystawił bowiem w dniu 25 stycznia 2017 r. upomnienie na adres w W., a ponieważ korespondencja nie została odebrana, doręczenia dokonano na adres zameldowania strony. W piśmie procesowym z dnia 12 lutego 2018 r. skarżąca uzupełniła argumentację skargi podnosząc, iż nieprawidłowa jest ocena organu, że decyzja z dnia 9 grudnia 2016 r. została doręczona w trybie art. 150 O.p. Okoliczność wyłączająca możliwość doręczenia decyzji wynika bowiem już z tej przyczyny, że organ podatkowy nie kwestionuje, iż skarżąca pod wskazanym w korespondencji miejscem doręczenia faktycznie nie zamieszkiwała, nie kwestionuje również, że adresem nie będącym miejscem zamieszkania strony posługiwał się od początku, gdyż na adres w W. wysłał postanowienie z dnia [...] r. o wszczęciu postępowania. W tych okolicznościach nie sposób uznać, że doszło do skutecznego wszczęcia postępowania w trybie doręczenia zastępczego w sytuacji, gdy nie jest kwestionowane, że skarżąca pod wskazanym w korespondencji miejscem doręczenia faktycznie nie zamieszkiwała, tym bardziej w sytuacji dysponowania przez organy podatkowe narzędziami do weryfikacji aktualnego adresu podatnika. W piśmie z dnia 28 lutego 2018 r., stanowiącym odpowiedź na pismo strony z dnia 12 lutego 2018 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Na rozprawie w dniu 8 marca 2018 r. Sąd postanowił, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej jako: p.p.s.a.) połączyć sprawy o sygnaturach akt I SA/Łd 91/18 oraz I SA/Łd 92/18 do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia. Nadto pełnomocnik skarżącej poparł skargę i wniósł o uchylenie zaskarżonych postanowień, pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. Nadto, co istotne, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Merytoryczną ocenę zaskarżonych rozstrzygnięć poprzedzić należy wyjaśnieniem zasadności postanowienia wydanego na rozprawie w dniu 8 marca 2018 r., mocą którego połączono do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach akt I SA/Łd 91/18 oraz I SA/Łd 92/18. Podstawą prawną przywołanego postanowienia był przepis art. 111 § 2 p.p.s.a. zgodnie z którym, Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż zastosowanie przywołanej normy prawnej uzasadnione jest względami ekonomiki procesowej, gdyż obie sprawy łączy tożsamość podmiotowa, a przedmioty zaskarżonych rozstrzygnięć pozostają z sobą w związku. Wobec powyższego Sąd połączył obie sprawy do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia, co nie oznacza, że takie połączenie tworzy z tych spraw jedną nową sprawę, każda ze spraw zachowuje swą odrębność. Istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy decyzja organu I instancji została skierowana na prawidłowy adres, a co za tym, czy została skutecznie doręczona w trybie art. 150 § 4 O.p. i w następstwie, czy rozpoczął bieg termin ustawowy na wniesienie odwołania od tak doręczonej decyzji. W efekcie końcowym, czy organ miał podstawy do wydania zaskarżonego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Organ administracji podatkowej, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, wywodzi że w okresie pomiędzy 15 października 2013 r. a 22 lutego 2017r. dysponował pochodzącym z danych Centralnego Rejestru Podmiotów Krajowej Ewidencji Podatników adresem zamieszkania strony i wobec braku formalnych zmian w tym zakresie nie miał podstaw by nie doręczać decyzji z dnia [...] r. na adres skarżącej w W.. W tej sytuacji, po dwukrotnej prawidłowej awizacji, organ uznał za skutecznie doręczoną ww. decyzję z dniem 2 stycznia 2017 r., w trybie art. 150 § 4 O.p. Co za tym, termin czternastodniowy na wniesienie odwołania upływał z dniem 16 stycznia 2017 r., natomiast strona odwołanie wniosła w dniu 7 lutego 2017 r. Przedstawione okoliczności faktyczne i prawne, zdaniem organu, uzasadniały stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Organ nie podzielił przy tym stanowiska skarżącej, iż wiadomość email z dnia 15 lutego 2016 r., w której strona wskazała adres zamieszkania w B., ul. B 16, jest prawnie dopuszczoną formą zgłoszenia zmiany danych adresowych, w konsekwencji uznał, że nie wiąże organu i nie daje podstawy do weryfikacji aktualności takich danych. Uznana przez organ zmiana danych adresowych, miała miejsce w ocenie organu, dopiero w dniu 23 lutego 2017 r., kiedy to skarżąca złożyła w Urzędzie Skarbowym w B. druk aktualizacyjny ZAP-3, który to sposób aktualizacji danych jest zgodny z art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. Strona skarżąca stoi zaś na stanowisku, iż co najmniej od dnia 15 lutego 2016 r., kiedy do Ł. Urzędu Skarbowego przesłała wiadomość email, organ I instancji miał wiedzę, iż adres strony w W. nie jest adresem aktualnym. Pomimo podania w ww. wiadomości email adresu zamieszkania w B., ul. B 16, organ I instancji skierował przesyłkę zawierającą decyzję na adres w W.. W następstwie skierowania decyzji organu I instancji na nieaktualny adres, nie sposób zdaniem skarżącej uznać, iż decyzja organu I instancji została doręczona, tym bardziej w ramach doręczenia zastępczego, a skoro tak, to nie rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania, zatem strona nie mogła uchybić temu terminowi. Zdaniem skarżącej nie sposób nie dostrzec, iż posiadając wiedzę o różnych adresach strony i wobec obowiązku wynikającego z art. 14 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy organ nie podjął żadnej weryfikacji tych danych adresowych. Nie budzi wątpliwości strony, iż skoro z dniem [...] r. zameldowała się w B., ul. A 82, na którą to okoliczność złożyła zaświadczenie, a przede wszystkim zmiana ta została odnotowana w rejestrach PESEL, to wywiązując się z zapisów art. 14 ust. 2 ustawy organ mógłby dokonać prawidłowego doręczenia. Tymczasem organ uczynił to dopiero w dniu 13 stycznia 2017 r. i na właściwy adres w B. wysłał upomnienie do wpłaty kwoty wynikającej z decyzji organu I instancji. W ocenie strony takie działanie organów bezsprzecznie podważa zaufanie strony do organów Państwa. W świetle powyższego skarżąca wywodzi, iż nie uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, gdyż decyzja organu I instancji nie została jej skutecznie doręczona. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę, opierając się na analizie materiału dowodowego sprawy doszedł do przekonania, iż decyzja organu I instancji została doręczona na nieaktualny adres skarżącej, zatem decyzja z dnia 9 grudnia 2016 r. nie została skutecznie doręczona w trybie art. 150 § 4 O.p. Oznacza to tym samym, iż czternastodniowy termin na złożenie odwołania, ustanowiony w art. 223 § 2 pkt 1 O.p., nie rozpoczął biegu, a skoro tak, to organ odwoławczy nie miał podstaw faktycznych i prawnych do stwierdzenia uchybienia tegoż terminu przez skarżącą. Z materiału dowodowego sprawy wynika, iż w okresie pomiędzy 15 października 2013 r. a 22 lutego 2017 r. organ dysponował pochodzącym z danych Centralnego Rejestru Podmiotów Krajowej Ewidencji Podatników adresem zamieszkania strony w W.. W tym okresie – jak wynika z przedłożonego do akt zaświadczenia Urzędu Miasta B. – strona skarżąca od dnia [...] r. zameldowała się w B., ul. A 82. Zmiana danych adresowych została ujawniona w rejestrach PESEL, skarżąca nie zgłosiła jednak tych zmian adresowych do Centralnego Rejestru Podmiotów Krajowej Ewidencji Podatników (CRP KEP). Tymczasem, jak stanowi art. 14 ust. 1d ustawy, w przypadku zmiany adresu miejsca zamieszkania przez podatnika będącego osobą fizyczną objętą rejestrem PESEL nieprowadzącą działalności gospodarczej lub niebędącą zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, za dokonanie aktualizacji uznaje się podanie przez tego podatnika aktualnego adresu miejsca zamieszkania w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym. Podatnicy mogą również dokonać aktualizacji adresu miejsca zamieszkania według wzoru określonego na podstawie art. 5 ust. 5 - na druku ZAP-3. Z powyższego zapisu nie wynika zatem obowiązek dokonania aktualizacji adresu podatnika będącego osobą fizyczną objętą rejestrem PESEL nieprowadzącą działalności gospodarczej lub niebędącą zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Aktualizacja może nastąpić poprzez wskazanie aktualnego adresu w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym, ale w przypadku skarżącej z akt sprawy nie wynika, aby takie dokumenty były składane do organu podatkowego po zmianie adresu na B.. Natomiast dokonanie aktualizacji na druku ZAP-3 nie jest obowiązkowe w przypadku podatnika będącego osobą fizyczną objętą rejestrem PESEL nieprowadzącą działalności gospodarczej lub niebędącą zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że strona powiadomiła Urząd Skarbowy Ł.-W. o zmianie adresu zamieszkania, ale dopiero w dniu 23 lutego 2017 r. na druku ZAP-3. Wcześniej, w dniu 15 lutego 2016 r., do [...] Urzędu Skarbowego skarżąca przesłała wiadomość email, w której podała aktualny adres zamieszkania w B., ul. B 16. Rację ma organ twierdząc, iż ta forma zgłoszenia danych adresowych nie stanowi realizacji zapisów ustawowych. Nie mniej jednak nie budzi wątpliwości Sądu, iż tego rodzaju informacja, która jak sam przyznał organ wpłynęła do Urzędu, winna wzbudzić po stronie organu wątpliwość co do aktualności posiadanych danych adresowych. Tym bardziej, iż jak zasadnie argumentuje skarżąca, organ obowiązany był zweryfikować aktualność danych adresowych, szczególnie wobec zapisu art. 14 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy, który stanowi, iż CRP KEP służy: 2) weryfikacji danych, o których mowa w pkt 1, oraz porównaniu ich z rejestrami urzędowymi prowadzonymi na podstawie odrębnych przepisów; 3) wymianie danych z rejestrem PESEL, Centralną Ewidencją i Informacją o Działalności Gospodarczej, krajowym rejestrem urzędowym podmiotów gospodarki narodowej, Krajowym Rejestrem Sądowym, Centralnym Rejestrem Płatników Składek. W ocenie Sądu, organ obowiązany był dokonać weryfikacji danych CRP KE z rejestrem PESEL, co jak się wydaje uczynił dopiero w styczniu 2017 roku, gdyż w dniu 25 stycznia 2017 r. organ wystawił upomnienia do zapłaty, kwoty wynikającej z decyzji organu I instancji, kierując je na adres w B., ul. A 82. Co dziwi o tyle, iż według organu formalnego zgłoszenia zmiany danych adresowych na druku ZAP-3 strona dokonała dopiero w dniu 23 lutego 2017 r. Brak konsekwencji w czynnościach podejmowanych przez organ, a przede wszystkim niewywiązanie się z obowiązku jasno opisanego w art. 14 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy, spowodowały, iż organ w sposób niedopuszczalny kierował poszczególne przesyłki dla strony na różne adresy. Takie działanie organu z pewnością stanowi o naruszeniu zasady zaufania do organów Państwa. W ocenie Sądu, rację ma strona skarżąca wywodząc, iż decyzja organu I instancji została przesłana na nieaktualny adres. W tej sytuacji, gdy przesyłka dla skarżącej została skierowana na adres znany organowi z CRP KE, lecz faktycznie nieaktualny, także gdy adresat uchybił obowiązkowi aktualizacji danych adresowych w rozumieniu ustawy, przesyłka nie może być uznana za skutecznie doręczoną w trybie art. 150 § 4 O.p. Powyższy pogląd znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt I FSK 348/15 (dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), którego tezy w całości podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, przyjmując je za swoje. Zdaniem Sądu organ odwoławczy analizując zgromadzony materiał dowodowy w szczególności pisma dostarczone przez Prokuraturę Okręgową przy piśmie z dnia 22 czerwca 2017 r., złożone w odpowiedzi na wezwanie tegoż organu, powinien był powziąć uzasadnioną wątpliwość co do skuteczności doręczenia decyzji I instancji na adres w W.. Z poszczególnych pism wynika, iż adres ten nie jest aktualny, niemniej dysponując takim materiałem dowodowym, organ odwoławczy stwierdził, że strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, jednocześnie nie kwestionując, że faktycznie adres w W. nie jest aktualny, ale skupiając się na argumencie, iż to strona nie dopełniła formalnego zgłoszenia zmiany adresu. Podsumowując, wobec niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, przedwczesne było wydanie przez organ odwoławczy postanowienia stwierdzającego wniesienie odwołania z uchybieniem terminu na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Decyzja organu I instancji nie została skutecznie doręczona w trybie art. 150 § 4 O.p., który jest wyjątkiem od zasady doręczenia pism do rąk adresata, co oznacza, że przepisy regulujące tę instytucję winny być interpretowane ściśle. A skoro tak, to nie może być wątpliwości co do aktualności adresu. W niniejszej sprawie decyzja organu I instancji nie została skutecznie doręczona stronie skarżącej, a skoro tak, to niewątpliwie nie rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania, co oznacza, iż strona nie mogła mu uchybić. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. Na kwotę 357 zł złożył się wpis (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (240 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). P.C.