III SA/Gd 941/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 15 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z dnia 15 maja 2017 r. Starosta, działając na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, orzekł o cofnięciu W. K. uprawnień do kierowania pojazdami kat. B. W uzasadnieniu organ wskazał, że dnia 10 listopada 2015 r. Starosta wydał W. K. prawo jazdy kat. B. Prawomocnym wyrokiem z dnia 14 listopada 2016 r. w sprawie sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w T. warunkowo umorzył postępowanie karne prowadzone w związku z popełnieniem przestępstwa z art. 177 § 1 k.k. w dniu 9 maja 2016 r. W związku z zapadłym orzeczeniem Komendant Wojewódzki Policji w G. wystąpił do Starosty z wnioskiem o cofnięcie W. K. uprawnień do kierowania pojazdami. Organ wyjaśnił, że działając na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a powyższej ustawy był zobowiązany do cofnięcia W. K. uprawnień do kierowania pojazdami. Podano, że przepis ten obowiązuje od dnia 18 maja 2015 r., a strona uzyskała prawo jazdy dnia 10 listopada 2015 r., zaś przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełniła dnia 9 maja 2016 r. Tym samym oba zdarzenia miały miejsce już po wejściu w życie wspomnianego przepisu. W. K. wniosła odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że decyzja została wydana wyłącznie w oparciu o wniosek policji, zaś organ nie ocenił w całości materiału dowodowego w postaci akt dotyczących postępowania karnego. Zatem w sprawie nie zostały ustalone przesłanki do cofnięcia uprawnień. Podała ponadto, że Sąd Rejonowy warunkowo umorzył postępowanie, nie skazał jej na żadną karę. Decyzją z dnia 15 września 2017 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 140 ust. 1 pkt 3a ustawy Prawo o ruchu drogowym, utrzymało zaskarżaną decyzję w mocy. Kolegium wyjaśniło, że art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a ustawy zobowiązuje starostę do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień, jeśli osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdami popełni przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy. Ponieważ strona prawo jazdy uzyskała dnia 10 listopada 2015 r., a popełnienie przez nią przestępstwa miało miejsce w okresie 2 lat liczonych od tej daty, skutkować to musiało więc cofnięciem jej uprawnień do kierowania pojazdami. Dalej podniesiono, że skutkiem warunkowego umorzenia postępowania karnego jest wydanie wyroku, w którym sąd nie skazuje sprawcy przestępstwa, ale wskazuje osobę sprawcy i stwierdza jego winę. Wyrok taki sprawia więc, że sprawca jest uznany za winnego popełnienia czynu, ale nie jest to równoznaczne ze skazaniem, gdyż nie jest wymierzana kara, bo postępowanie jest warunkowo umarzane. Innymi słowy, brak orzeczenia o skazaniu nie oznacza braku winy sprawcy. Ponadto zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a ustawy nie jest wymagane stwierdzenie prawomocnym wyrokiem skazującym winy sprawcy przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Zgodnie z literalnym brzmieniem wspomnianego przepisu, wystarczające jest do jego zastosowania jedynie stwierdzenie popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Fakt popełnienia przez stronę przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji jest bezsporny, gdyż został stwierdzony prawomocnym orzeczeniem sądu. W. K. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i umorzenie postępowania. Zarzuciła naruszenie: - art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, skutkując wydaniem decyzji o cofnięciu skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami kat. B, pomimo iż warunkowo umorzono wobec niej postępowanie karne i nastąpiło zatarcie skazania; - art. 106 i art. 107 5 k.k., poprzez ich niezastosowanie, polegające na tym, iż wydano decyzję o cofnięciu skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami kat. B, pomimo iż nastąpiło zatarcie skazania i skazanie winno zostać uznane za niebyłe, co z kolei winno skutkować brakiem żadnych negatywnych konsekwencji dla strony związane z uprzednim warunkowym umorzeniem wobec strony postępowania karnego; - art. 2 oraz art. 32 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez niezachowanie zasady praworządności i równego traktowania, polegające na wydaniu decyzji o cofnięciu skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami kat. B, pomimo iż nastąpiło zatarcie skazania i skazanie winno zostać uznane za niebyłe, co z kolei winno skutkować brakiem żadnych negatywnych konsekwencji dla strony związanej z uprzednim warunkowym umorzeniem postępowania karnego. Zdaniem skarżącej, dyspozycja przepisu art. 140 ust. 1 pkt 3a ustawy Prawo o ruchu drogowym odnosi się jedynie do przypadków, w których osoba popełniła przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji i nie dotyczy przypadku skarżącej, w którym Sąd karny podjął decyzję o warunkowym umorzeniu postępowania karnego. Podała, że instytucja warunkowego umorzenia postępowania stosowana jest przez Sąd w ściśle określonych przypadkach. Wobec niej Sąd uznał, że jej zachowanie było działaniem o nieznacznym stopniu społecznej szkodliwości i dlatego Sąd uznał, że nie należy skazywać jej na jakąkolwiek karę. Sąd nie znalazł również podstaw do zastosowania środków karnych, w tym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Reakcja administracyjna na popełniony czyn nie może być surowsza i bardziej dolegliwa dla sprawcy niż reakcja prawnokarna i nie może tej reakcji zastępować. Dalej w ocenie skarżącej, nie można obojętnie przejść nad różnicą pomiędzy wymierzeniem kary za przestępstwo a warunkowym umorzeniem postępowania karnego. Sąd ocenił sposób i okoliczności popełnienia czynu, rodzaj naruszenia reguł i stopnia ich naruszenia. Zatem nie powinna ponosić dalej idących konsekwencji niż tych określonych wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie karne. W związku z tym wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania, pomimo warunkowego umorzenia postępowania karnego w sprawie powoduje, że naruszone zostały przepisu prawa karnego oraz konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawa i równości wobec prawa. Zdaniem skarżącej, w sprawie doszło też do zatarcia skarania, gdyż w dniu 14 listopada 2016 r. zapadł wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne na okres próby wynoszący jeden rok. Zgodnie z treścią art. 106 k.k., z chwilą zatarcia skazania, uważa się je za niebyłe. Zatem po 14 listopada 2017 r. będzie miało miejsce zatarcie skazania. Skutkiem zatarcia skazania jest więc fakt, że za niebyłe uważa się nie tylko skazanie, lecz również samo popełnienie przestępstwa. Oznacza to wprowadzenie fikcji prawnej, że do popełnienia przestępstwa w ogóle nie doszło. W związku z tym z chwilą zatarcia skazania skarżąca nie powinna ponosić żadnych konsekwencji związanych z popełnionym uprzednio czynem zabronionym, a decyzje obu organów, mając na względzie fikcję prawną wynikającą z samej instytucji zatarcia skazania, jako pozbawione podstawy faktycznej nie powinny się ostać. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zajmowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako -"p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 września 2017 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia 15 maja 2017 r., nr [...] o cofnięciu W. K. (dalej jako - "skarżąca") uprawnień do kierowania pojazdami kat. B. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 978 ze zm., dalej jako - "ustawa"). Zgodnie z tym przepisem, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w razie stwierdzenia na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, że kierujący pojazdem silnikowym w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Przedmiotowy przepis obowiązuje od 18 maja 2015 r. Na wstępie rozważań należy wskazać, że okoliczności faktyczne niniejszej sprawy pozostawały poza sporem. Jak wynika z ustaleń poczynionych przez organy skarżąca uprawnienie - prawo jazdy kat. B uzyskała w dniu 10 listopada 2015 r. Następnie w dniu 9 maja 2016 r. w T. dopuściła się popełnienia przestępstwa z art. 177 § 1 k.k. na szkodę P. B.. Prawomocnym wyrokiem z 14 listopada 2016 r. Sąd Rejonowy w T., sygn. akt [...] warunkowo umorzył postępowanie przeciwko oskarżonej na okres próby wynoszący rok. Wyrok ten uprawomocnił się 28 lutego 2017 r. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy oraz odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze, w pierwszej kolejności należy wskazać, że organy nie dopuściły się naruszenia przepisu art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a Prawa o ruchu drogowym. Przepis ten bowiem zobowiązuje Starostę do cofnięcia uprawnień, w przypadku prawomocnego stwierdzenia, że strona postępowania administracyjnego w ciągu dwóch lat od wydania jej po raz pierwszy uprawnień do kierowania pojazdami popełniła przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (zob. m.in. Rozdział XXI Kodeksu karnego). Ratio legis tego przepisu, w intencji ustawodawcy było takie, aby pozbawiać uprawnień do kierowania pojazdami kierowców, którzy po uzyskaniu prawa jazdy, dopuszczali się brawurowej jazdy, bądź nie respektowali zasad i reguł obowiązujących w ruchu drogowym, powodując w związku z tym wypadki drogowe. Celem obowiązywania tej regulacji jest między innymi prewencja generalna, która ma oddziaływać na osoby, które pierwszy raz uzyskały prawo jazdy, ażeby zachowały one szczególną ostrożność z uwagi na mniejsze doświadczenie niż pozostali uczestnicy ruchu drogowego. Ponadto, unormowanie to ma chronić zdrowie i życie uczestników tego ruchu. W rozpoznawanej sprawie przeciwko skarżącej toczyło się postępowanie przygotowawcze po spowodowaniu przez nią wypadku drogowego, które to postępowanie ostatecznie zakończyło się skierowaniem do Sądu Rejonowego w T. wniosku o warunkowe umorzenie postępowania, co w konsekwencji doprowadziło do wydania w jej sprawie opisanego wcześniej wyroku. Podkreślić należy, że wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne, wydany na podstawie art. 66 § 1 k.k. jest wyrokiem rozstrzygającym kwestię odpowiedzialności karnej sprawcy (tak zarówno w kwestii jego zawinienia, społecznej szkodliwości czynu, jak i w kwestiach pozostałych, o których mowa w art. 53 § 1 i 2 k.k.). Warunkiem orzeczenia warunkowego umorzenia postępowania jest, aby wina i społeczna szkodliwość czynu sprawcy nie były znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budziły wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniały przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Takie warunki Sąd Rejonowy w T. uznał po stronie oskarżonej za spełnione, skoro warunkowo umorzył postępowanie na okres próby wynoszący rok. W związku z tym spełniona została hipoteza przepisu art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a ustawy. Wyrok warunkowo umarzający postępowanie jest bowiem wyrokiem stwierdzającym popełnienie przez daną osobę zarzuconego jej przestępstwa. Podnoszony przez skarżącą zarzut naruszenia art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a ustawy zasadniczo sprowadzał się - po pierwsze - do wykazania, że wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne nie jest wyrokiem skazującym, - po drugie - zaś do wykazania, że nastąpiło w stosunku do niej zatarcie skazania. W pierwszym przypadku, co zostało już wyżej zaznaczone, wyrok warunkowo umarzający postępowanie jest wyrokiem rozstrzygającym kwestię winy sprawcy i popełnienia przez niego przestępstwa, a zatem argumenty podniesione przez skarżącą są chybione. W cytowanym przepisie Prawa o ruchu drogowym ustawodawca posługuje się sformułowaniem: "stwierdza, na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć", a zatem nie ogranicza się jedynie do wyroków skazujących (np. orzeczenia o wymiarze kary wobec sprawcy, orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary na okres próby, bądź odstąpienia od wymierzenia kary i orzeczenia jedynie środka karnego itd.). Również wyroki warunkowo umarzające postępowanie należy uznać za mieszczące się w pojęciu -"prawomocnych rozstrzygnięć" - rozstrzygających zarówno kwestię zawinienia, jak i popełnienia przestępstwa. Gdyby ustawodawca chciał ograniczyć rozumienie tego pojęcia, wskazałby wprost w ustawie, że chodzi jedynie o wyroki skazujące (w których sąd wymierzył sprawcy karę), bądź wprowadził wyjątek w innym przepisie Prawa o ruchu drogowym, czego jednak nie uczynił. Jak podnosi się w doktrynie prawa podstawą zastosowania warunkowego umorzenia postępowania musi być ustalenie wszystkich przesłanek odpowiedzialności karnej. Warunkowe umorzenie postępowania oznacza przypisanie oskarżonemu popełnienia przestępstwa (...) (Wróbel Włodzimierz (red.), Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część ogólna. Tom II. Część II. Komentarz do art. 53-116, wyd. V. Opublikowano: WK 2016). Zatem skoro skarżąca uzyskała prawo jazdy kat. B dnia 10 listopada 2015 r., a popełnienie przez nią przestępstwa miało miejsce w okresie 2 lat liczonych od tej daty (9 maja 2016 r.), skutkować to musiało cofnięciem jej uprawnień do kierowania pojazdami. Należy w tym miejscu również zaznaczyć, w postępowaniu wyjaśniającym toczącym się na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, nie jest konieczne przeprowadzenie każdego dowodu, ale tylko takiego (lub takich), które dotyczą okoliczności istotnych i mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Takie dowody zostały w niniejszej sprawie przeprowadzone, a wynikające z nich ustalenia, które nie były kwestionowane przez skarżącą, pozwalały na wydanie zaskarżonej decyzji. W drugim przypadku również, należy uznać, że argumenty podniesione przez skarżącą nie są zasadne. Art. 68 § 4 k.k. wskazuje na to, że warunkowo umorzonego postępowania karnego nie można podjąć w ciągu 6 miesięcy od zakończenia okresu próby. Zgodnie z danymi posiadanymi w aktach sprawy, warunkowo umarzający postępowanie karne wyrok wydany w sprawie skarżącej uprawomocnił się 28 lutego 2017 r. W stosunku do niej roczny okres próby biegł od tego momentu zgodnie z treścią art. 67 § 1 k.k. W przepisach Kodeksu karnego, w stosunku do osób, do których zastosowano dobrodziejstwo instytucji środka probacyjnego jakim niewątpliwie jest warunkowe umorzenie postępowania nie stosuje się przepisów art. 106 k.k. i 107 k.k. o zatarciu skazania. W ciągu 6 miesięcy od zakończenia okresu próby (w stosunku do skarżącej będzie to dzień 29 sierpnia 2018 r.) sprawcę znów obejmie domniemanie niewinności, a także wpis o warunkowym umorzeniu postępowania będzie podlegał wykreśleniu z Krajowego Rejestru Karnego (arg. z art. 14 ust. 1a ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym [Dz. U. z 2017 r., poz. 678 t.j. - dalej: Ustawa o Krajowym Rejestrze Karnym]). W związku z tym zarówno w dacie wnoszenia skargi do tutejszego Sądu, jak również w dacie wyrokowania w sprawie skarżąca znajdowała się w okresie 6 miesięcy od zakończenia przez nią rocznego okresu próby i nie korzystała ona z dobrodziejstwa domniemania w stosunku do niej niewinności. Godzi się również zauważyć, że instytucja zatarcia skazania opisana w Rozdziale XII Kodeksu karnego nie odnosi się do sytuacji warunkowego umorzenia postępowania karnego. Zatarcie skazania tyczy się bowiem sytuacji wymierzenia oskarżonemu kary bądź środka karnego. Warunkowe umorzenie postępowania jedynie przesądza kwestię winy, niemniej nie wiąże się z orzeczeniem o karze (oprócz przypadków zastosowania środków karnych, w tym zakazu prowadzenia pojazdów na okres do lat dwóch). W związku z tym przy warunkowym umorzeniu postępowania, po upływie 6 miesięcy od zakończenia okresu próby można mówić jedynie o tzw. quasi zatarciu skazania, jednakże nie stosuje się wprost przepisu art. 106 i 107 k.k. Inna sytuacja byłaby w przypadku, gdyby Sąd Rejonowy w T. nałożył na skarżącą obowiązki określone w art. 67 § 3 k.k. (w tym zwłaszcza na podstawie art. 39 pkt 3 k.k. zakaz prowadzenia pojazdów na okres 2 lat), co mogłoby prowadzić do sytuacji, że upływ 6 miesięcy po zakończeniu okresu rocznej próby przypadałby jeszcze w trakcie trwania zakazu prowadzenia pojazdów. W tej sytuacji Sąd Rejonowy w przypadku zaktualizowania się przesłanek z art. 68 § 1 - 3 k.k. nie mógłby podjąć postępowania karnego, a jednocześnie nie doszłoby jeszcze do zatarcia skazania na mocy art. 107 § 6 k.k., niemniej jednak taka sytuacja nie ma miejsca w sprawie. Wobec powyższego niezasadne są zarzuty naruszenia art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a Prawa o ruchu drogowym, a także art. 106 i 107 § 5 k.k., skoro instytucji zatarcia skazania nie stosuje się do osób, wobec których warunkowo umorzono postępowanie karne. Natomiast odnośnie naruszenia art. 2 i art. 32 ust. 2 Konstytucji, to w świetle powyższych rozważań, zarzut ten jest chybiony. Art. 2 Konstytucji jest przepisem mającym charakter ogólny, a jego naruszenia można upatrywać jedynie w sytuacji powiązania go z naruszeniem innego przepisu ustawy zasadniczej, mającego charakter szczegółowy. Podobnie, w przypadku art. 32 ust. 2 Konstytucji. Przepis ten zabrania dyskryminacji kogokolwiek, z jakichkolwiek przyczyn. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do dyskryminacji skarżącej na żadnym etapie postępowania administracyjnego. Organy administracji zastosowały się do regulacji przepisu art. 140 ust. 1 pkt 3a lit a. ustawy, którego wykładania, w świetle poczynionych uwag nie może budzić wątpliwości. Ponownie trzeba zauważyć, że wydanie wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne jest traktowane na równi z każdym innym wyrokiem, którym rozstrzyga się o winie i popełnieniu przestępstwa. Brak było zaś w niniejszej sprawie podstaw do zakwestionowania sprawstwa skarżącej. Nieuprawnione jest twierdzenie skarżącej, że o prawie do pozbawienia jej uprawnienia do prowadzenia pojazdów, można byłoby mówić tylko w przypadku wymierzenia jej kary w wyroku skazującym. Przepis art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a ustawy nie wymaga dla zrealizowania jego hipotezy, spełnienia warunku karalności, a jedynie przesądzenia o popełnieniu przez sprawcę wskazanego przestępstwa. W sytuacji zaistnienia okoliczności w nim wskazanych, co niewątpliwie miało miejsce w niniejszej sprawie, ustawodawca nakazuje organom administracji wydać stosowną decyzję. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że starosta miał obowiązek cofnąć skarżącej uprawnienie. Przepis ten bowiem nie pozostawia swobody organowi w rozstrzyganiu sprawy (gdyby organ nie cofnął skarżącej uprawnień wobec wypełniania się dyspozycji przepisu, jego zachowanie byłoby zachowaniem contra legem). Zgodnie z art. 7 Konstytucji organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa. Trudno więc dopatrzeć się w takim przypadku przejawów dyskryminacji skarżącej. W tym stanie rzeczy zarzuty podniesione w skardze nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Na zakończenie rozważań trzeba wskazać, że kontrola Sądu w niniejszej sprawie obejmowała ocenę legalności merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, i co do zasady, sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W ocenie Sądu orzekającego, brak było podstaw do stwierdzenia naruszeń prawa skutkujących wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego (istnienie istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy). Istnienia takiego charakteru naruszeń w niniejszej sprawie nie wykazano. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał skargę za nieuzasadnioną i w oparciu o przepis art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił ją, orzekając jak w sentencji wyroku.