II FZ 639/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 30 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Firmy Wielobranżowej B. sp.j. z siedzibą w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 12 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Op 34/18 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Firmy Wielobranżowej B. sp.j. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: oddalić zażalenie. Przedmiotem zażalenia Firmy Wielobranżowej B. spółka jawna w K. (dalej: strona, skarżąca) jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 12 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Op 34/18, w którym oddalono jej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tj. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 listopada 2017 r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 20 marca 2017 r., w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2012 w kwocie 14226 zł. W motywach orzeczenia Sąd podał, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca stwierdziła, że jej wykonanie może spowodować nieodwracalne skutki w postaci bankructwa ze względu na prowadzenie wobec niej przed SKO jeszcze pięciu innych postępowań, związanych z określeniem wysokości zobowiązań w podatku od nieruchomości za lata 2013-2017. Podniosła, że nie będzie w stanie jednorazowo uiścić należności w przypadku wszczęcia egzekucji za wszystkie sporne lata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w zaskarżonym postanowieniu na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1639 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że podnoszona we wniosku argumentacja sprowadzająca się do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować nieodwracalne skutki w postaci bankructwa skarżącej spółki – nie została poparta odpowiednią dokumentacją dotyczącą jej kondycji finansowej. W uzasadnieniu wniosku powołano się jedynie na pięć toczących się wobec spółki postępowań, dotyczących zobowiązań w podatku od nieruchomości za lata 2013-2017. Nie wskazano przy tym, jaka jest rzeczywista kondycja finansowa spółki oraz nie przedłożono w tym zakresie jakiejkolwiek dokumentacji mogącej uprawdopodobnić, że niewstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji spowoduje po stronie skarżącej utratę płynności finansowej. Nie można przy tym uznać za wystarczające samo stwierdzenie strony, że wskutek wykonania wobec niej decyzji mogą wystąpić nieodwracalne skutki w postaci bankructwa spółki. Na tej podstawie Sąd nie jest bowiem w stanie zbadać, czy w okolicznościach konkretnej sprawy wykonanie decyzji będzie niekorzystnie oddziaływać na sytuację strony skarżącej. Z uzasadnienia wniosku nie wynika ponadto, jakimi środkami finansowymi spółka dysponuje. Sąd nie otrzymał informacji o wysokości aktywów i pasywów strony, posiadanych nieruchomościach, wartościowych ruchomościach, stanie zatrudnienia. Tym samym sąd nie posiada wiedzy, która pozwoliłaby na dokonanie analizy ustawowych przesłanek w sposób zindywidualizowany i adekwatny do okoliczności rozpoznawanej sprawy. Skarżąca wywiodła od tego postanowienia zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. W świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jednak wyłącznie wtedy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi wskazać więc konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy jeszcze raz podkreślić – jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a. Nie może budzić wątpliwości, że analizowany art. 61 § 3 p.p.s.a. dopuszcza możliwość wstrzymania wykonania decyzji wyłącznie w sytuacji, w której obiektywnie, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności istotnych w sprawie, właśnie z powodu wykonania decyzji może dojść do zaistnienia zdarzeń w nim opisanych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał w tej sprawie, że strona skarżąca nie wykazała, iż zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jej wniosku poza ogólnikowymi stwierdzeniami o ryzyku bankructwa z uwagi na egzekucję należności mających wynikać z toczących się nadal przed SKO postępowań nie zawarto żadnych konkretnych informacji pozwalających Sądowi ocenić, czy rzeczywiście skarżąca spełnia przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skoro wstrzymanie wykonania decyzji następuje wyłącznie na wniosek strony, to do strony należy obowiązek wykazania, że okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. zachodzą. Tymczasem skarżąca formułując swój wniosek w żaden sposób nie nawiązała do konkretnych informacji obrazujących jej sytuację finansową i materialną, a także wpływu wykonania decyzji na tę sytuację. Podkreślić należy, że takich informacji nie przedstawiono również w zażaleniu. Analizowany wniosek dotyczy konkretnej decyzji, tj. decyzji SKO w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. Tymczasem skarżąca wniosek o wstrzymanie wykonania tej właśnie decyzji uzasadnia tym, że w przyszłości najpewniej zostaną wobec niej wydane kolejne decyzje. Tego rodzaju argumenty nie świadczą o tym, że obecnie istnieje ryzyko wyrządzenia spółce znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek danych ani dokumentów obrazujących jej sytuację materialną i finansową, a bez wątpienia, wbrew jej stanowisku, kwota 14 tys. zł wraz z odsetkami nie musi stanowić znacznego obciążenia dla dobrze prosperującej firmy. Ocena tej okoliczności zależy bowiem od sytuacji finansowej konkretnego podmiotu. Skarżąca nie przedstawiła ani we wniosku, ani w zażaleniu jakichkolwiek informacji czy dokumentów dotyczących tej kwestii. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska zaprezentowanego w zażaleniu, jakoby sąd miał obowiązek wezwać skarżącą na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. do przedłożenia dokumentów źródłowych czy do uzupełnienia argumentacji wniosku. Wskazany przez stronę art. 49 p.p.s.a. dotyczy braków formalnych pisma, które skutkują niemożnością nadania mu dalszego biegu. Brak dokumentów źródłowych dotyczących wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji czy niewystarczające argumenty na poparcie tezy o spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tego rodzaju brakami. Wniosek można było bowiem rozpoznać, jednak nie zasługiwał on na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.