IV SA/Wa 3054/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. ref. Agnieszka Jastrzębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2018 r. sprawy ze skargi L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wielkości emisji hałasu oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2017r. znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej organ) po rozpatrzeniu odwołań: J. P. oraz [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w J. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 roku, znak [...], uchylającej własną decyzję z dnia [...] września 2015 roku, znak [...] i umarzającą postępowanie w sprawie, wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu dla obiektu Sklepu [...] zlokalizowanego w M. przy ul. [...] prowadzonego przez [...] sp. z o.o. sp.k. w J. oraz określającej dla instalacji - obiektu handlowego Sklepu [...] w M. przy ul. [...], prowadzonego przez [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa ul. [...],[...],[...], wielkość emisji hałasu wyznaczoną dopuszczalnymi poziomami hałasu, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Stan sprawy był następujący: Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2017 roku, znak [...], wydaną w następstwie wznowienia postępowania, uchylił własną decyzję z dnia [...] września 2015 roku, znak: [...], umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu dla obiektu Sklepu [...] zlokalizowanego w M. przy ul. [...] prowadzonego przez [...] sp, z o.o. sp.k. w J. oraz określił dla instalacji - obiektu handlowego Sklepu. [...] w M. przy ul. [...], prowadzonego przez [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa ul. [...],[...],[...] wielkość emisji hałasu wyznaczoną dopuszczalnymi poziomami hałasu. Orzekł, że równoważny poziom hałasu w odniesieniu do terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej położonych na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz terenów zabudowy związanej ze stałym pobytem dzieci i młodzieży położonych na działce nr [...] przy ulicy [...] i [...] w M. wynosi: - - równoważny poziom hałasu dla pory dnia (6.00-22.00) LAeq D - 50dB - - równoważny poziom hałasu dla pory nocy (22.00-6.00) LAeq N - 40dB. Odwołania od decyzji wnieśli: J. P. oraz [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w J. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2017r. znak [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Kolegium, przeprowadzone postępowanie wykazało, że istnieje podstawa wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, wskazana w postanowieniu organu I instancji z dnia [...] listopada 2015 roku, znak: [...], o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną. Po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia organ I instancji ustalił, że J. P., na którego wniosek zostało wznowione postępowanie w sprawie, jest właścicielem nieruchomości, która znajduje się w zasięgu oddziaływania Sklepu [...] w M. przy ul. [...], polegającego na emisji hałasu. W konsekwencji zasadnie uznał, iż skarżący ma interes prawny w sprawie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu dla ww. zakładu. Zatem brak zapewnienia skarżącemu możliwości brania udziału w postępowaniu w tej sprawie zakończonym ww. decyzją ostateczną, stanowi podstawę uchylenia tej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, chyba, że zaistniała którakolwiek z określonych w art. 146 Kpa, okoliczności uniemożliwiające uchylenie decyzji, a mianowicie: upływ dziesięciu (z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2) lub pięciu lat (z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8, art. 145a i art. 145b) od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, a także sytuacja, gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017r., poz. 519, ze zm.) stanowi, że w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeqD lub LAeqN. W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeqD i LAeqN w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład (art. 115a ust. 3 ustawy). Rodzaje terenów chronionych przed hałasem, dla których ustala się w drodze decyzji dopuszczalne poziomy hałasu określa art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy. Są to tereny przeznaczone: pod zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy opieki społecznej, pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele uzdrowiskowe, na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Dla poszczególnych terenów, wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1, został określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014r., poz. 112), różny dopuszczalny poziom hałasu, dlatego też art. 114 ust. 1 ustawy nakazuje, aby przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, różnicując tereny o różnych funkcjach łub różnych zasadach zagospodarowania, wskazać, które z nich należą do poszczególnych rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1. Jeżeli zaś teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art, 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu (art. 114 ust. 2 ustawy). Z kolei, w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów, przy czym przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio (art. 115 ustawy). Wykładnia tego ostatniego przepisu prowadzi do wniosku, że określona w art. 114 ust. 2 ustawy zasada ma zastosowanie nie tylko w przypadku wskazywania w planie miejscowym poszczególnych rodzajów terenów chronionych przed hałasem, ale również w przypadku dokonywania przez właściwy organ, w sytuacji braku planu miejscowego, oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów. Organ I instancji ustalił, że spośród rodzajów terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, w sąsiedztwie terenu zajmowanego przez ww. sklep [...] znajdują się tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz zabudowy związanej z czasowym pobytem dzieci i młodzieży, przy czym przeważają na tym obszarze tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz tereny czasowego pobytu dzieci i młodzieży. Oceny tej kwestii dokonano na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania terenu, gdyż dla przedmiotowego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz dla terenów zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, dopuszczalny poziom hałasu w porze dnia wynosi 50dB, zaś w porze nocy - 40dB. Z dokonanych przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska pomiarów hałasu, w dniach 6-8 lipca 2015 roku wynika, że zmierzony wówczas poziom hałasu przekraczał dopuszczalny poziom hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz dla terenów zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży. Ze znajdującego się w aktach sprawy, sprawozdania NR [...], z dnia [...] lipca 2015 roku wynika, że dopuszczalne poziomy hałasu zostały przekroczone na posesji nr [...] przy ul. [...] zarówno w porze dnia (sytuacja akustyczna nr 3 gdzie wartość LAeqD wynosiła 57,3dB, a w sytuacji akustycznej nr 4 - 50,5dB), jak i w porze nocnej gdzie przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu odnotowano w sytuacji akustycznej nr 1 gdzie wartość LAeqN wynosiła 61,2dB, a w sytuacji akustycznej nr 2 - 56,7dB. Stwierdzenie przez organ I instancji, na podstawie pomiarów dokonanych przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, że poza ww. sklepem [...], w wyniku jego działalności, przekroczone zostały dopuszczalne poziomy hałasu, obligowało go do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, gdyż jak trafnie zauważył, w świetle stanowiska ugruntowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych, nawet jednorazowe, incydentalne przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, obliguje organ do wydania decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu emitowanego przez zakład. Wynikom pomiarów dokonanym przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w dniach 6-8 lipca 2015 roku, przedstawionym w sprawozdaniu NR [...], z dnia [...] lipca 2015 roku, nie można odmówić wiarygodności i mocy dowodowej tylko z tego względu, iż zostały one dokonane bez uprzedniego zawiadomienia podmiotu prowadzącego ww. sklep. Dokonywanie pomiarów hałasu emitowanego przez instalację odbywa się bowiem nie w ramach postępowania w indywidualnej sprawie administracyjnej, prowadzonego w oparciu o przepisy Kpa. Nie jest również kontrolą działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej {Dz. U. z 2016r., poz. 1829 ze zm.) Stąd samo niezawiadomienie podmiotu prowadzącego ww. sklep o przeprowadzeniu takich pomiarów nie uzasadnia ich pominięcia w postępowaniu w sprawie o wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. W tej sytuacji, za chybiony organ uznał podniesiony przez Spółkę zarzut naruszenia art. 115a ust. 1 ustawy, polegający jej zdaniem, na wydaniu decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu, w sytuacji gdy z przeprowadzonych w dniu 31 marca 2016 roku, pomiarów hałasu wynika, że w związku z działalnością zakładu prowadzonego przez nią nie dochodzi do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu. Skoro zostało stwierdzone nawet jednorazowe przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu przez ww. sklep [...], to jak już wyżej wskazano, organ był i tak zobowiązany do wydania decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu, niezależnie od wyników kolejnych pomiarów hałasu emitowanego przez ten zakład. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż ostateczną decyzję Starosty [...], z dnia [...] września 2015 roku, znak: [...], o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu dla obiektu Sklepu [...], zlokalizowanego w M. przy ul. [...], prowadzonego przez [...] sp. z o.o. sp. k., jako dotkniętą wadą wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, należało uchylić i określić dla instalacji - obiektu handlowego Sklepu [...] w M. przy ul. [...], prowadzonego przez [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa ul. [...],[...],[...] wielkość emisji hałasu wyznaczoną dopuszczalnym poziomem hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz terenów zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży. Organ za niezasadne uznał zarzuty podniesione przez J. P. oraz żądania sformułowane w odwołaniu od zaskarżonej decyzji. Art. 115a ust. 3 ustawy stanowi, że w decyzji, o dopuszczalnym poziomie hałasu określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeqD i LAeqN w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład. Z kolei, stosownie do regulacji art. 115a ust. 4 ustawy, w decyzji, o której mowa w ust. 1, mogą być określone wymagania mające na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu, a w szczególności: 1) rozkład czasu pracy źródeł hałasu dla całej doby, wraz z przewidywanymi wariantami; 2) zakres, sposób i częstotliwość prowadzenia pomiarów poziomu hałasu w zakresie, w jakim wykraczają one poza wymagania, o których mowa w art. 147 i 148; 3) sposób postępowania w przypadku uszkodzenia aparatury służącej do pomiarów poziomu hałasu, jeżeli jej zastosowanie jest wymagane; 4) formę, układ, techniki i termin przedkładania wyników pomiarów, o których mowa w pkt 2, organowi właściwemu do wydania decyzji i wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska; do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się odpowiednio przepis art. 147 ust. 6. Z przytoczonych przepisów wynika, że w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu obligatoryjnie określa się dopuszczalne poziomy hałasu przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeqD i LAeqN w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład. Wymagania mające na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu, w tym w szczególności rozkład czasu pracy źródeł hałasu dla całej doby wraz z przewidywanymi wariantami, mogą być w takiej decyzji określone, ale nie muszą. Organ I instancji wskazał, że nie określa rozkładu czasu pracy źródeł hałasu dla całej doby wraz z przewidywanymi wariantami ich pracy ze względu na zróżnicowane natężenie ruchu samochodów dostawczych przywożących towary oraz ze względu na zróżnicowane nasilenie ruchu pojazdów klientów sklepu [...] na terenie całego obiektu. Nieokreślenie tych wymagań nie zwalnia prowadzącego sklep z przestrzegania określonego w decyzji dopuszczalnego poziomu hałasu. Z kolei, jeśli chodzi o zarzut braku wszczęcia na podstawie art. 375 ustawy, postępowania w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w art. 362 tej ustawy, pomimo stwierdzenia uciążliwości hałasowych ze strony zakładu [...] i wniosku skarżącego zawartego w piśmie z dnia 29 kwietnia 2016 roku, Kolegium zwróciło uwagę, że zakres przedmiotowy niniejszego postępowania ogranicza się do kwestii wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją organu I instancji o umorzeniu postępowania w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu dla instalacji - Sklep [...] w M. przy ul. [...]. Stąd ocena podniesionej w odwołaniu kwestii braku wszczęcia przez organ I instancji postępowania w przedmiocie wydania decyzji o nałożeniu obowiązku ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia, czy też decyzji o nałożeniu obowiązku przywrócenia środowiska do stanu właściwego, wykracza poza przedmiot niniejszego postępowania. Z takim stanowiskiem nie zgodziła się [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w J. zaskarżając w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] września 2017 roku, znak: [...], której zarzuciła - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynika sprawy, tj. a) naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako kpa), art. 77 kpa, art. 80 kpa oraz art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 79 ust. 1180 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. i2a ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska, poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w oparciu o pomiary klimatu akustycznego, które zostały przeprowadzone na terenie posesji położonej przy ul. [...] w M. w dniach 6-8 lipca 2015 r. bez uprzedniego zawiadomienia Skarżącego o miejscu i terminie planowanej kontroli działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego, uniemożliwiając tym samym Skarżącemu wzięcie czynnego udziału w prowadzonej kontroli, tj. pomiarze klimatu akustycznego występującego w sąsiedztwie Zakładu, b) naruszenie art. 7 kpa, art. 77 kpa, art. 80 kpa oraz art. 107 § 3 kpa w zw. z Załącznikiem nr 7 do Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, poprzez wydanie decyzji w oparciu wadliwe przeprowadzone pomiary ogólnego klimatu akustycznego, w szczególności bez uwzględniania warunków zlokalizowania punktów pomiarowych, c) naruszenie art. 7 kpa, art. 77 kpa, art. 80 kpa oraz art. 107 § 3 kpa, poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, w szczególności pomiarów monitoringowych wykonanych na terenie posesji położonej przy ul. [...] w M. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w dniu 6-8 lipca 2015 r. z których jednoznacznie wynika, że przedmiotem pomiarów nie był tylko i wyłącznie hałas emitowany z terenu Zakładu, a zespół zjawisk akustycznych występujących na terenie nieruchomości [...] w M. niezależnie od źródeł je wywołujących, oraz d) naruszenie art. 7 kpa, art. 77 kpa, art. 80 kpa oraz art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 115 oraz art. 114 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, poprzez błędne ustalenie, że przeważającym rodzajem terenu sąsiadującego z nieruchomością położoną przy ul [...] jest teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz teren zabudowy związanej z czasowym pobytem dzieci i młodzieży, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego w sprawie wynika, że przeważającym terenem sąsiadującym z nieruchomością położoną przy ul. [...] w W. jest teren usługowy oraz droga publiczna (ul. [...]), - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. a) naruszenie art. liga ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - poprzez wydanie decyzji określającej dopuszczalne poziomy hałasu dla Zakładu w sytuacji, gdy z prawidłowo przeprowadzonych pomiarów emisji hałasu z terenu Zakładu w dniu 31 marca 2016 r. wynika, że w związku z działalnością Zakładu nie dochodzi do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu, b) naruszenie art. 115 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, poprzez wydanie decyzji określającej dopuszczalne poziomy hałasu dla Zakładu w sytuacji, gdy z pomiarów wykonanych w dniu 6-8 lipca 2015 r. przyjętych przez organy za podstawę do wydania tej decyzji wynika, że dotyczyły one również ruchu pojazdów po ul. [...] i ul. [...] oraz przejazdów pociągów. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o: - uchylenie w całości zaskarżonej Decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji; - zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Badając zaskarżoną decyzję w tak zakreślonych ramach, Sąd doszedł do przekonania że odpowiada ona prawu i brak jest podstaw do uwzględnia skargi. Istota sprawy sprowadza się do tego, że strona skarżąca wystąpiła o uchylenie decyzji Kolegium Odwoławczego w C. z dnia z dnia [...] września 2017 roku, znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...], z dnia [...] lipca 2017 roku, znak: [...], uchylającą własną decyzję z dnia [...] września 2015 roku, znak: [...], umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu dla obiektu Sklepu [...] zlokalizowanego w M. przy ul. [...] prowadzonego przez [...] sp. z o.o. sp.k, w J. oraz określającą dla instalacji - obiektu handlowego Sklepu [...] w M. przy ul. [...], prowadzonego przez [...] Spółka ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa ul. [...],[...],[...], wielkość emisji hałasu wyznaczoną dopuszczalnymi poziomami hałasu, z dnia 9 czerwca 2017 roku. Zdaniem skarżącego naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynika sprawy, tj.: art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także przepisów prawa materialnego tj.: art. 79 ust. 1 i 80 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 12a ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska, załącznika nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, art. 115 115a ust. 1 i ust. 2 oraz art. 114 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, naruszenie art. 115a ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przede wszystkim Sąd za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § i Kpa w zw, z art. 79 ust. 1 i 80 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art, 12a ustawy o inspekcji Ochrony Środowiska, polegający - zdaniem skarżącego - na utrzymanie w mocy decyzji wydanej w oparciu o pomiary klimatu akustycznego, które zostały przeprowadzone na terenie posesji położonej przy ul. [...] w M. w dniach 6-8 lipca 2015 roku, bez uprzedniego zawiadomienia skarżącego o miejscu i terminie planowanej kontroli działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą Spółkę. Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wynikom pomiarów dokonanym przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w dniach 6-8 lipca 2015 roku, przedstawionym w sprawozdaniu NR [...], z dnia [...] lipca 2015 roku, nie można odmówić wiarygodności i mocy dowodowej tylko z tego względu, iż zostały one dokonane bez uprzedniego zawiadomienia podmiotu prowadzącego sklep. Prawidłowa jest uwaga organu, że dokonywanie pomiarów hałasu emitowanego przez instalację odbywa się nie w ramach postępowania w indywidualnej sprawie administracyjnej, prowadzonego w oparciu o przepisy kpa, nie jest to również kontrola działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2016r.; poz, 1829 ze zm.) Stąd samo niezawiadomienie podmiotu prowadzącego sklep o przeprowadzeniu takich pomiarów nie uzasadnia ich pominięcia w postępowaniu w sprawie o wydanie decyzji o ustaleniu dopuszczalnego poziomu hałasu. Sąd nie podziela podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa w zw. z załącznikiem nr 7 do rozporządzenia Ministra środowiska w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, mającego polegać zdaniem skarżącego na wydaniu decyzji w oparciu o wadliwie przeprowadzone pomiary ogólnego klimatu akustycznego. Ze sprawozdania NR [...], z dnia [...] lipca 2015 roku, z pomiarów hałasu wynika, iż zostały one przeprowadzone zgodnie z metodyką referencyjną wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń (z wyjątkiem hałasu impulsywnego), określoną w załączniku nr 7 do tego rozporządzenia. Stąd stanowią one podstawę do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Jako niezasadny należy też ocenić zarzut naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa, poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, w szczególności pomiarów monitoringowych wykonanych na terenie posesji położonej przy ul. [...] w M. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w dniach 6-8 lipca 2015 roku, z których jednoznacznie wynika, że przedmiotem pomiarów nie był tylko i wyłącznie hałas emitowany z terenu sklepu prowadzonego przez skarżącego, a zespół zjawisk akustycznych występujących na terenie nieruchomości [...] w M., niezależnie od źródeł je wywołujących. Sąd ocenia jako przekonujące wyjaśnienie organu, że hałas emitowany stale przez te źródła stanowi tło akustyczne. Prawidłowo organ wywiódł, że ze sprawozdania z pomiarów wynika, że gdy nie odbywała się dostawa towarów do sklepu [...] i ich rozładunek, ruch pojazdów oraz klientów sklepu na parkingu przysklepowym, praca urządzeń - agregatów i wentylatorów zainstalowanych przy elewacji budynku sklepu, a hałas był emitowany jedynie przez: ruch pojazdów po okolicznych ulicach, przejazdy pociągów, czy był to hałas bytowy, zmierzony poziom hałasu był o wiele niższy niż wówczas, gdy np. wjeżdżał TIR na teren parkingu sklepu z dostawą towarów. I tak np. we wskazanej w sprawozdaniu sytuacji akustycznej nr 2 (pomiar od godz. 02:07:55 do godz. 03:07:55 7 lipca 2015r.) zmierzony poziom tła akustycznego przed wjazdem TIR-a z towarem na parking sklepu wynosił 41,5 dB, zaś po jego wjeździe na parking oraz na skutek pracy agregatu zamontowanego na naczepie TIR-a, równoważny poziom dźwięku wyniósł 61,2dB. Z przedstawionego sprawozdania wynika zatem, iż to działalność sklepu [...], a nie inne źródła hałasu powodują przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu na tym terenie. Nie można więc zgodzić się z podniesionym przez skarżącą zarzutem, iż Kolegium nie rozpatrzyło w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym w szczególności pomiarów monitoringowych wykonanych na terenie posesji położonej przy ul. [...] w M. W konsekwencji, zdaniem Sądu, jako niezasadny należy też ocenić zarzut naruszenia art. 115a ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, polegającego zdaniem skarżącego na wydaniu decyzji określającej dopuszczalne poziomy hałasu dla Zakładu w sytuacji, gdy z pomiarów wykonanych w dniu 6-8 lipca 2015 r. przyjętych przez organy za podstawę do wydania tej decyzji wynika, że dotyczyły one również ruchu pojazdów po ul. [...] i ul. [...] oraz przejazdów pociągów. Za chybiony należy też uznać zarzut naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 115 oraz art. 114 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, polegającego zdaniem skarżącego na błędnym ustaleniu, że przeważającym rodzajem terenu sąsiadującego z nieruchomością położoną przy ul. [...] jest teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz teren zabudowy związanej z czasowym pobytem dzieci i młodzieży, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego w sprawie wynika, że przeważającym terenem sąsiadującym z nieruchomością położoną przy ul. [...] jest teren usługowy oraz droga publiczna (ul. [...]). Art. 114 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska stanowi, że jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 (tj. rodzajów terenów chronionych akustycznie), uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. Wykładnia przytoczonego przepisu prowadzi zatem do wniosku, że okolicznością istotną dla wydania decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu jest ustalenie, jaki rodzaj terenu chronionego akustycznie, jest przeważający. Nieistotne zaś jest to, jakie inne rodzaje terenów, poza wymienionymi w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, są przeważającymi terenami występującymi w sąsiedztwie źródła hałasu. W trakcie postępowania organy ustaliły, że spośród rodzajów terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, w sąsiedztwie terenu zajmowanego przez sklep [...] znajdują się tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz zabudowy związanej z czasowym pobytem dzieci i młodzieży, przy czym przeważają na tym obszarze tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz tereny czasowego pobytu dzieci i młodzieży. Oceny tej kwestii dokonano na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania terenu, które obrazuje znajdująca się w aktach sprawy mapa terenów chronionych akustycznie, stanowiąca złącznik do pisma Burmistrza Miasta M. z dnia [...] listopada 2016 r., gdyż dla przedmiotowego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 115a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, polegającego w ocenie skarżącego na wydaniu decyzji określającej dopuszczalne poziomy hałasu dla sklepu [...] w sytuacji, gdy z prawidłowo przeprowadzonych pomiarów emisji hałasu z terenu sklepu w dniu 31 marca 2016r. wynika, że w związku z jego działalnością nie dochodzi do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu. Sąd podziela pogląd przeważający w orzecznictwie sądów administracyjnych, że nawet jednorazowe, incydentalne przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, obliguje organ do wydania decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu emitowanego przez zakład. W tych okolicznościach, ustalenie - na podstawie pomiarów dokonanych przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, w dniach 6-8 lipca 2015 r.- że poza sklepem [...], w wyniku jego działalności, przekroczone zostały dopuszczalne poziomy hałasu, obligowało organ do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Nie wyłącza tego obowiązku okoliczność, że następne pomiary nie wykazały przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego w związku z działalnością sklepu prowadzonego przez skarżącego. Reasumując, Sąd nie znalazł uzasadnienia dla podniesionych w skardze zarzutów zarówno dotyczących naruszenia zasad postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.