II SA/Lu 1232/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Jacek Zięba, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 marca 2018 r. sprawy ze skargi A. Ł. i T. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] roku nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę 500 (słownie: pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 24 lutego 2011 r. A. Ł. i T. Ł. zwrócili się do Burmistrza Miasta B. o przywrócenie dawnego sposobu użytkowania terenu przyległego do stanowiącej ich własność działki nr [...], położonej w B. przy ul. [...]. Podali, że na tym terenie ( działka nr [...] ) prowadzona jest przez Z. P. uciążliwa działalność gospodarcza, polegająca na ciężkim transporcie węgla, jego składowaniu, przesiewaniu, ważeniu i przeładowywaniu na mniejsze samochody za pomocą koparki, czemu towarzyszą: huk, hałas, drgania, a także wydzielanie się kurzu i pyłu węglowego. Dodatkowo na posesji przedsiębiorcy odbywa się mycie samochodów ciężarowych wodą pod ciśnieniem, w wyniku czego spaliny i zanieczyszczenia spływają na działkę wnioskodawców zagrażając ich zdrowiu i bezpieczeństwu. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. organ działając w oparciu o art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nakazał przedsiębiorcy, przywrócenie działki [...] do użytkowania zgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla D. w B. część I, zatwierdzonego Uchwałą Nr IX/72/07 Rady Miasta Biłgoraj z dnia 20 kwietnia 2007 r. Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a skarga wnioskodawców oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie ( II SA/Lu 852/11 ). Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2012r. Burmistrz postepowanie w sprawie umorzył. Także ta decyzja została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r. Kolejną decyzją z dnia [...] września 2013r. Burmistrz nakazał przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania przedmiotowej nieruchomości. Także ta decyzja została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] grudnia 2013r. Decyzją z dnia [...] lipca 2014r. Burmistrz ponownie nakazał przedsiębiorcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania nieruchomości. Z kolei Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2015r. uchyliło decyzje organu I instancji i postępowanie w sprawie umorzyło. Według organu zmiana zagospodarowania działki [...] nastąpiła z momentem rozpoczęcia działalności gospodarczej na terenie, na którym taka działalność nie była dopuszczalna w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a nie z chwilą rozpoczęcia składowania na niej węgla, jak utrzymywali wnioskodawcy. Składowanie węgla jest bowiem częścią prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności i samo w sobie nie świadczy jeszcze o zmianie zagospodarowania terenu. Skoro zatem to rozpoczęcie działalności gospodarczej zmieniło sposób zagospodarowania nieruchomości i nastąpiło to przed lipcem 2003 r., to jest przed datą wejścia w życie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to brak jest podstaw do nakazania przedsiębiorcy przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania tej nieruchomości. Na skutek skargi wnioskodawców Wojewódzki Sad Administracyjny wyrokiem z dnia 1 marca 2016r. ( Ii SA/Lu 653/15 ) obie decyzje uchylił. Zdaniem sądu, w sprawie w szczególności należało wyjaśnić, czy urządzenie na spornej nieruchomości składowiska węgla, związane z utwardzeniem gruntu kostką gruntową (co przyznał sam skarżący na rozprawie przed Sądem w dniu 9 lutego 2016 r.), miało miejsce przed wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący argumentowali bowiem, że na wymienionej działce dokonano opisanej zmiany sposobu jej zagospodarowania po 11 lipca 2003 r., a więc po wejściu w życie przepisów tej ustawy. Sąd zauważył ponadto, że w sprawie nie zaistniała żadna nowa okoliczność, która powodowałaby odpadnięcie jakiegokolwiek z elementów materialnego stosunku prawnego, a tym samym obligowałaby organy administracji do umorzenia tego postępowania w oparciu o wspomniany art. 105 § 1 kpa. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Burmistrz Miasta B. decyzją z dnia [...] lipca 2017r. postępowanie w sprawie umorzył. Organ wyjaśnił, że dotychczasowe postępowanie administracyjne oparto na błędnym założeniu, iż zmiana przeznaczenia nieruchomości działka nr [...] nastąpiła poprzez gromadzenie opału na terenie nieruchomości i handel opałem. Właściwa zmiana zagospodarowania terenu nastąpiła jednak z chwilą rozpoczęcia na tej działce działalności gospodarczej, która w pełnym zakresie, zarejestrowanym przez Z. P. obejmowała usługi transportowe, handel opałem i materiałami budowlanymi. Organ ustalił w oparciu o dowody w postaci dokumentów potwierdzających posiadanie pojazdów ciężarowych (samochodów, ciągników drogowych i naczep) to jest ocen technicznych, faktur i deklaracji celnych, zeznań świadków i stron co do okresu parkowania pojazdów na tej nieruchomości, dokumentów potwierdzających prowadzenie na nieruchomości inwestycji budowlanych ( wskazania lokalizacyjnego na budowę budynku garażowo-warsztatowego, decyzji o pozwoleniu na budowę garażu oraz decyzji o dopuszczeniu do użytkowania budynku mieszkalnego) i zeznań świadków co do prowadzenia działalności gospodarczej na posesji, że działalność prowadzona była na przedmiotowej nieruchomości od 1994 roku. Nie udało się natomiast ustalić, od kiedy prowadzono tam handel opałem, ze względu na rozbieżne zeznania świadków. Strony i świadkowie postępowania przyznali jednak, że widzieli na posesji samochody parkujące i przywożące opał. Organ wskazał, że stwierdzony sposób zagospodarowania działki pozostawał w sprzeczności z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta B., zatwierdzonym uchwałą Nr VI/29/89 Miejskiej Rady Narodowej w Biłgoraju z dnia 29 maja 1989r., który przewidywał kierunkową rezerwę tego terenu pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne i nie dopuszczał usług, produkcji lub handlu. Plan ten utracił jednak ważność z dniem 11 lipca 2003r., natomiast możliwości zastosowania art. 59 ust. 3 w związku z ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy odnieść do zmian sposobu zagospodarowania terenu powstałych po tej dacie, w odniesieniu do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Dąbrowica w B. - część I, zatwierdzonego Uchwałą Nr IX/72/07 Rady Miasta Biłgoraj z dnia 20 kwietnia 2007r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego Nr 114, poz. 2275). Skoro jednak zmiany zaczęto wprowadzać już w 1994 r. i kontynuowano w latach następnych, zapisy tego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepis art. 59 ust. 3 w związku z ust. 2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mogą mieć zastosowania. Brak jest więc, zdaniem organu, przepisu prawa materialnego, który przewidywałby podjęcie określonego rozstrzygnięcia w sprawie, co uzasadnia umorzenie prowadzonego postępowania. Po rozpoznaniu odwołania A. Ł., T. Ł. i K. S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzję organu I instancji utrzymało w mocy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 59 ust.3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2017r., poz. 1073) w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: 1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo 2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Przepis ten nie miał swojego odpowiednika w poprzednich ustawach dotyczących zagospodarowania przestrzennego, z tego zatem względu , uprawnienie wynikające z tego przepisu może być realizowane w odniesieniu do sytuacji zaistniałych po dniu wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to jest od dnia 11 lipca 2003r. Kolegium podtrzymało ustalenia organu I instancji, według którego Z. P. rozpoczął działalność gospodarczą polegającą na usługach transportowych, handlu opałem oraz materiałami budowlanymi z dniem 31 stycznia 1994r. Miejscem wykonywania tej działalności był teren całego kraju, ale głównym miejscem i siedzibą firmy było miejsce zamieszkania przedsiębiorcy pod adresem B. ul. [...]. Miejsce to było zarówno miejscem wskazanym przez przedsiębiorcę, jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej jak i miejsce faktycznego prowadzenia tej działalności i przez cały okres prowadzenia działalności gospodarczej nie uległo zmianie. Argument odwołania dotyczący zmiany miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dopiero w 2012r. nie znalazł potwierdzenia, bowiem - jak wynika z pisma Kierownika Referatu Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta B. z dnia [...] czerwca 2015r. znak: [...] - wpis w ewidencji określający adres głównego miejsca wykonywania działalności "B. , ul. [...]" był wynikiem błędu powstałego w trakcie elektronicznej migracji wpisów z programu Działalności Gospodarczej Urzędu Miasta B. do systemu CEIDG. Fakt prowadzenia działalności gospodarczej potwierdziły zeznania świadków, wyjaśnienia stron postępowania oraz dokumenty w postaci wydruków z CEIDG, ocen technicznych, faktur i deklaracji celnych związanych z nabyciem przez Z. P. w latach 1995-2003 pojazdów ciężarowych (samochodów ciężarowych, ciągników drogowych, przyczep i naczep), a także dokumentów potwierdzających prowadzenie na nieruchomości w latach 90-tych inwestycji budowlanych - wskazanie lokalizacyjne na budowę budynku garażowo-warsztatowego, decyzja o pozwoleniu na budowę garażu oraz o dopuszczeniu do użytkowania budynku mieszkalnego. Organ nie dał wiary odwołującym, że działalność związana z handlem opałem i składowaniem go na nieruchomości nie była prowadzona przed 2003r., a wymieniony prowadzi ją od 2007r. Jak wyjaśnili sami skarżący (K. S. i T. Ł.) oraz świadek T. S. i J. P. w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, Z. P. wcześniej przywoził węgiel dużym samochodem i sprzedawał go bezpośrednio z samochodu lub przesypywał go do mniejszego samochodu, a także, jak wskazał świadek J. P., wysypywał na ziemię, bez składowania węgla na posesji. Natomiast według świadków M. W., M. I., A. P., M. P., działalność w zakresie handlu opałem, związana z magazynowaniem go na posesji jest prowadzona nieprzerwanie od 20 lat, zaś J. T., do września 2005r. współpracujący ze Z. P. nie wykluczył, że w okresie, w którym użyczał mu własnej nieruchomości na plac składowy, składowanie węgla odbywało się również na działce nr ewid. [...]. (protokoły z rozprawy w pierwszej instancji z dnia 10 kwietnia 2014r. i z dnia 15 maja 2014r. oraz z rozprawy w postępowaniu odwoławczym z dnia 5 grudnia 2013r, i 23 lutego 2015r.). Z wyjaśnień Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., który prowadził postępowanie w sprawie samowolnie wykonanych fundamentów pod samochodową wagę najazdową wraz z podjazdem oraz w sprawie wykonania wiaty (pismo z dnia [...] października 2016r. znak: [...]) oraz z prowadzonego przez ten organ postępowania można wnosić, że pełne dostosowanie terenu działki do składowania opału i handlu opałem następowało po 2003r. W tych okolicznościach zdaniem Kolegium nie może więc budzić wątpliwości, że na przedmiotowej nieruchomości działalność gospodarcza prowadzona była przez Z. P. od 1994 roku. Nieruchomość stanowiła formalne i faktyczne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, niezależnie od tego w którym momencie stała się placem składowym opału. Wymieniony obok działalności związanej z handlem opałem wykonywał również usługi transportowe oraz handel materiałami budowlanymi. Nieruchomość przed 2003r. wskazana była jako miejsce parkowania pojazdów, a od 1994r. była systematycznie dostosowywana do prowadzonej działalności. Strony postępowania, kwestionując w postępowaniu składowanie opału na nieruchomości, potwierdziły zarazem, że parkowały na niej samochody przywożące węgiel, odbywał się na niej przeładunek węgla lub handel węglem bezpośrednio z pojazdów. Mimo zatem, ze podjęta działalność gospodarcza była niezgodna z ustaleniami obowiązującego do dnia [...] lipca 2003r. na terenie miasta B. miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta B. zatwierdzonego uchwałą Nr YI/29/89 Miejskiej Rady Narodowej w Biłgoraju z dnia 29 maja 1989r., zgodnie z którym obszar obejmujący działkę nr [...] znajdował się na terenie oznaczonym symbolem [...] - adaptacja istniejących pól uprawnych z zakazem inwestowania niezgodnego z perspektywicznym przeznaczeniem terenu i kierunkową rezerwą terenu pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, to wobec zmiany przeznaczenia terenu przed datą wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przepis art. 59 ust.3 tej ustawy nie mógł mieć zastosowania. Postępowanie zatem było bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. Ł. i A. Ł. zarzucili decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego. Zdaniem skarżących Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 1 marca 2016 roku sygn. akt. II SA/Lu653/15 nie podważył dowodów dotyczących zakupu przez stronę wagi, korzystania przez nich z placu składowego przy ul. [...] w B. oraz zdjęć i dokumentów, potwierdzających, że teren przedmiotowej nieruchomości w sierpniu 2003 r. nie był wykorzystywany jako plac składowy. Sąd zwrócił natomiast uwagę na niesłuszne stanowisko organu administracji polegające na przyjęciu, że składowanie węgla na posesji bez prowadzania na niej działalności gospodarczej w tym zakresie nie może być uznane za zamianę przeznaczenia terenu, co najwyżej za nieporządek na nieruchomości. Zdaniem skarżących przeciwko stanowisku Kolegium przemawiają zeznania J. T. z dnia [...] maja 2014 r. z których wynika, że do września 2005 r. Z. P. składował węgiel na terenie składu przy ulicy [...], zeznania M. P. zawarte w protokole z dnia [...] kwietnia 2014 r., według której Z. P. woził węgiel do J. T. oraz zeznania K. S., T. S., J. P., oraz skarżących z których jednoznacznie wynika, że takiej działalności nie było - powstała po 2005 r. Świadczy o tym również zakup wagi samochodowej – 9 grudnia 2005 r., materiałów do utwardzenia placu składowego 30 grudnia 2006 r., zakup ładowarki – 9 stycznia 2006 r., zdjęcia i dokumenty potwierdzające, że teren nieruchomości P. P. w sierpniu 2003 r. nie był wykorzystywany jako plac składowy, a był porośnięty trawą oraz informacja CEDIG - z której wynika, że działalność gospodarcza początkowo była zarejestrowana pod adresem przy ulicy [...] w B. a zmiana nastąpiła dopiero w 2012 roku. W ocenie skarżących nietrafna jest argumentacja organów uznających, że skład węgla był prowadzony od rozpoczęcia działalności, tj. od 1994 r., skoro teren ten wcześniej nie był utwardzony i nie nadał się do użytkowania samochodem ciężarowym o dużej ładowności ze względu na rodzaj podłoża, a także ze względu ograniczenie tonażowe ulicy [...] do 5 ton. Środki transportu samochody ciężarowe i naczepy, które organ uwzględnił jako dowód potwierdzenia prowadzania takiej działalności, pojawiły się znacznie później i jak wynika z zeznań świadków oraz ustaleń organu służyły do wykonywania transportu ciężarowego. Nie sposób także, zdaniem skarżących, przyjąć, aby strona od 1994 roku prowadziła działalność gospodarczą polegającą na handlu opałem - węglem na swojej posesji bez uprzedniego utwardzenia gruntu, gdyż nie pozwala na to podłoże. Ruch pojazdów ciężarowych w ilości wymienionej przez organ doprowadziłby do znaczącej dewastacji działki strony. Poza tym na drodze (ul. P. ) jest umieszczony znak ograniczający tonaż do 5 ton. Przyjętego przez organ stanowiska nie uzasadnia również fakt wzniesienia budynków garażowo-warsztatowych. Skarżący zaznaczyli, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do ustaleń dotyczących wyników postępowania przed organem nadzoru budowlanego, a zwłaszcza ustaleń co do okoliczności, przyczyn i czasu utwardzenie gruntu przedmiotowej działki kostką brukową oraz zamontowania wagi w 2007 roku. Powyższa okoliczność ma bowiem związek z używaniem przez stronę środków transportu w postaci samochodów ciężarowych i naczep. Poza tym nie ustalono, czy strona dysponowała stosownym zezwoleniem na składowanie i segregację węgla, w tym jego przesiewania. Brak było zatem podstaw do umorzenia postepowania. Skarżący podnieśli ponadto, że obecnie toczy się postępowanie administracyjne w sprawie naruszenia przepisów przeciwpożarowych, w którym organ Straży Pożarnej stwierdził ich naruszenie w związku z prowadzoną przez przeciwnika działalnością, a zwłaszcza utworzonym składem węgla. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Odnosząc się do zarzutów skargi trzeba przede wszystkim zauważyć, że zgodnie z art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U z 2017 r. poz. 1073 ), który był podstawą prawną wydanych w niniejszej sprawie decyzji - w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: 1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo 2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania, przy czym uprawnienie wynikające z tego przepisu może być realizowane do sytuacji zaistniałych po dniu wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli od dnia 11 lipca 2003 r., co w sprawie zostało dostatecznie wyjaśnione także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia z dnia 1 marca 2016r. ( Ii SA/Lu 653/15 ). Trafnie zwrócono w skardze uwagę, że kwestia ta nie została właściwie wyjaśniona. Nie można zgodzić się z organami rozpoznającymi sprawę, według których rozpoczęcie działalności gospodarczej przez Z. P. na działce [...] jeszcze w 1994r. kończy w zasadzie kwestię ustalenia daty zmiany sposobu jej zagospodarowania. Powyższą ocenę organy wiążą z zakupem samochodów transportowych, naczep samochodowych, decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 1999r.o pozwoleniu na budowę garażu, projekcie decyzji o wskazaniu lokalizacyjnym na budowę budynku garażowo – warsztatowego czy piśmie z [...] maja 1995r.o braku sprzeciwu co do użytkowania budynku mieszkalnego, co miało miejsce jeszcze przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prawda jest, że według Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Z. P. działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży detalicznej pozostałych nowych wyrobów prowadzonej w wyspecjalizowanych sklepach ( kod PKD 47,78Z ) rozpoczął w 1994r., ocena ta nie może być jednak decydująca. Jak bowiem trafnie zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lutego 2017r. ( II OSK 1250/15 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ) zmiana sposobu zagospodarowania terenu w znaczeniu terenu niezabudowanego może także mieć miejsce w sytuacji znaczącego zwiększenia realizowanej już działalności wytwórczej lub usługowej na danym niezabudowanym terenie. Sąd zwrócił uwagę, że skoro przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymagającą pozwolenia właściwego organu należy rozumieć nie tylko przeznaczenie obiektu do innego rodzaju użytkowania, lecz także zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, jeżeli spowoduje to skutki określone w powołanym art. 71 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, to także zmiana sposobu zagospodarowania terenu nie polegająca na zabudowie przez znaczące zwiększenie realizowanej już działalności wytwórczej lub usługowej, wprowadzenie nowych form tej działalności na tym terenie mogą powodować niekorzystne dla otoczenia skutki, w szczególności w sferze bezpieczeństwa pożarowego, stosunków wodnych, pracy, zdrowotnego, higieniczno-sanitarnego, ochrony środowiska i przyrody. W rozpoznawanej sprawie jest to o tyle istotne, że uwaga skarżących skupiała się nie na samej działalności gospodarczej prowadzonej na sąsiedniej nieruchomości, czemu nigdy nie zaprzeczali, ale na zmianie jej profilu i zdecydowanym zwiększeniu jej intensywności, co miało zostać spowodowane powstaniem składu węgla i uruchomieniem jego sprzedaży. Przypomnieć trzeba, że według tej samej powołanej już ewidencji dopiero 15 marca 2012r. dokonano zmiany głównego miejsca jej wykonywania na ul. [...] w B. oraz w istotny sposób rozszerzono jej zakres między innymi o transport drogowy towarów, sprzedaż hurtową paliw i produktów pochodnych, przeładunek towarów i działalność związaną z pakowaniem. Nawet przy uwzględnieniu pisma Kierownika Referatu Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta B. z dnia [...] czerwca 2015r. według którego wpis w ewidencji określający adres głównego miejsca wykonywania działalności "B. ul. [...]" był wynikiem błędu powstałego w trakcie elektronicznej migracji wpisów z programu Działalności Gospodarczej Urzędu Miasta B. do systemu CEIDG, to przecież nie ulega wątpliwości, że zmiana wpisu była powodowana rozszerzeniem działalności. Bez wątpienia oczywisty związek z podejmowanymi przez przedsiębiorcę działaniami miało wybudowanie fundamentów pod samochodową wagę najazdową wraz z podjazdem, które Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2012r. nakazał rozebrać. Z treści decyzji wnosić należy, że waga była posadowiona na fundamentach wykonanych w 2009r. i służyła do sprzedaży węgla. Trafnie zwrócono uwagę na zeznania świadka J. T. złożone na rozprawie przed Kolegium [...] lutego 2015r. z których wynikało, że właśnie na wadze samochodowej, która użyczał Z. P. ten ostatni ważył węgiel przeznaczony do sprzedaży. Świadek stwierdził wówczas, że węgiel był składowany na jego posesji przy ulicy [...] i stąd przedsiębiorca dokonywał jego sprzedaży. Według świadka taka współpraca miała miejsce do września 2005r. Te same okoliczności świadek wskazał w oświadczeniu z [...] maja 2014r. Również J. P., właściciel sąsiedniej nieruchomości, podczas rozprawy w dniu [...] kwietnia 2014r. podał, że na działce nie było składu węgla, był on przywożony większym samochodem i przeładowywany na mniejszy. Według ustaleń organu I instancji obecnie wykorzystywana jest waga nie wymagająca fundamentów z ruchomymi najazdami. W świetle zeznań wspomnianych świadków odmiennego wniosku nie sposób wywieść z zaświadczenia Burmistrza Miasta B. z dnia 7 stycznia 1995r. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z której wynika, że Z. P. prowadzi działalność określaną jako usługi transportowe, handel opałem i materiałami budowlanymi przy ulicy [...]. Również z tego wpisu nie wynika w żaden sposób, aby na tym terenie mógł prowadzić skład węgla. Co więcej sam Z. P. w odwołaniu z dnia [...] czerwca 2011r. stwierdził, że działalność w postaci handlu opałem prowadzi od 2004r. na podstawie zezwolenia Burmistrza Miasta B., natomiast od połowy lat 90-tych działalność gospodarczą związaną z transportem, co tylko potwierdza wiarygodność zeznań J. T.. Za jego wersją przemawia ponadto zestawienie kolejnych zakupów dokonywanych przez Z. P. ujawnionych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych za 2010r, w której ujawniono zakup 9 grudnia 2015r. wagi samochodowej 15 t, 9 stycznia 2011r. ładowarki i utwardzenie placu – składu opału 30 grudnia 2006r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wnosić należy, że także Kolegium jest przekonane o rozpoczęciu składowania węgla po 2003r., na co wskazują przytoczone zeznania świadków, chociaż jednocześnie pominięto ocenę znajdującej się w aktach dokumentacji fotograficznej co do ewentualnej intensyfikacji i zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Trzeba przy tym zaznaczyć, że nie jest jasne czy dokumentacja fotograficzna znajdująca się na str.30 t.1akt, jest tą samą, o której skarżący wspominają w piśmie z dnia 8 kwietnia 2014r. Mimo, że miała stanowić załącznik do pisma nie ma jej w aktach. W świetle przepisu art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można jednak aprobować poglądu organu, według którego wprawdzie po 2003r. następowało w pełni dostosowywanie nieruchomości do prowadzenia działalności polegającej na składowaniu węgla, ale wspomniany przepis nie może mieć zastosowania, skoro dotychczas na tej samej nieruchomości prowadzona była inna działalność o charakterze usług transportowych. Jak już bowiem wspomniano, nie sam fakt prowadzenia działalności gospodarczej, jak przyjęto w zaskarżonej decyzji, ale zmiana jej charakteru i wymiaru powinna podlegać ocenie organu jako podstawa do zastosowania art. 59 ust.3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią powyższe stanowisko, jeszcze raz ocenią materiał dowodowy, z uwzględnieniem dokumentacji fotograficznej oraz rozważeniem możliwości uzyskania ortofotomap przedmiotowej nieruchomości i odniosą zmianę sposobu zagospodarowania działki do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z powyższych względów na podstawie art. 145 §1 pkt.1 lit. a ) i c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2017r. poz. 1369 ) należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta B.. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 §1 wspomnianej ustawy. Obejmują one zwrot uiszczonego wpisu od skargi w kwocie [...]złotych.