II SAB/Gl 10/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia NSA Łucja Franiczek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi R. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta S. w przedmiocie dozoru pojazdu 1) stwierdza, że Prezydent Miasta S. dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; 2) stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) wymierza Prezydentowi Miasta S. grzywnę w wysokości 500 złotych (pięćset złotych); 4) umarza postępowanie sądowe w sprawie zobowiązania Prezydenta Miasta S. do wydania aktu administracyjnego; 5) zasądza od Prezydenta Miasta S. na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. R. Z., reprezentujący firmę [A] (dalej: Skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta S. (dalej: organ, Prezydent), w przedmiocie rozpoznania wniosków złożonych w dniach 18 lipca i 8 listopada 2013 r., o zwrot poniesionych kosztów i wynagrodzenia z tytułu holowania i przechowywania 32 pojazdów. Skarżący wniósł o: 1/ zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych organowi; 2/stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; 3/ stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało [miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4/ wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. 5/ rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym; 6/ zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w dniu 18 lipca i 8 listopada 2013 r. zwrócił się z wnioskiem do organu w związku z odebraniem samochodów wymienionych w specyfikacji, a umieszczonych przez Policję w S. na parkingu Skarżącego na podstawie art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, o zwrot poniesionych kosztów i wynagrodzenia na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 130a ust. 10f. w/w ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą z 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – p.r.d., do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu jest obowiązany starosta. Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z § 3 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady {Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237), przepisy tej ustawy regulujące egzekucję z nieruchomości, w tym jej art. 102 (na podstawie §6 tego rozporządzenia), stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa lub powiatu na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów wydanego m.in. w postępowaniu administracyjnym i w postępowaniu cywilnym. W świetle z kolei § 4 ust. 1 pkt. 2 lit. b) przywołanego rozporządzenia, te spośród tych przepisów, które dotyczą organu egzekucyjnego, stosuje się odpowiednio do starostów w zakresie likwidacji ruchomości wyjętych na rzecz powiatu na podstawie przepisów p.r.d. Pismem z dnia 20.08.2013 r. Skarżący uzyskał informację od Prezydenta, iż roszczenia powinien kierować do Naczelnika Urzędu Skarbowego. Tenże organ w dniu 25 lutego 2015 r. przekazał (zwrócił) wnioski organowi, jako właściwemu do załatwienia sprawy. W wyniku wniesionego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: Kolegium) postanowieniem z dnia [...] r. wyznaczyło Prezydentowi dwumiesięczny termin do podjęcia rozstrzygnięcia w tej sprawie. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wyjaśniło, iż organem właściwym w sprawie rozpatrzenia w/w wniosków jest starosta. Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent odmówił Skarżącemu przyznania kosztów i wynagrodzenia za przechowywanie 32 pojazdów w okresie do 4 września 2010 r., natomiast co do okresu po 4 września 2010 r. sprawę tą zadecydował rozpatrzyć odrębnym postanowieniem. W dniu 5 sierpnia 2015 r. Skarżący złożył zażalenie na postanowienie Prezydenta z dnia [...] r. wnosząc o jego uchylenie. W jego ocenie organ powinien rozpatrzyć złożone wnioski biorąc pod uwagę cały okres sprawowania dozoru. Postanowieniem z dnia [...] r. Kolegium uchyliło zaskarżone postanowienie z dnia [...] r., zalecając ustalenie wynagrodzenia za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdami. Sprawa ta do dnia złożenia skargi nie została załatwiona. W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o jej oddalenie, wskazując na przyczyny załatwiania sprawy przez tak długi okres czasu oraz fakt jej załatwienia postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] zgodnie z wnioskiem skarżącej i wytycznymi Kolegium. W szczególności wyjaśnia, iż z uwagi na niejednolite orzecznictwo sądowe oraz nieprecyzyjne przepisy prawa kwestią sporną było to, czy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze stosunkiem administracyjnoprawnym czy też stosunkiem cywilnoprawnym. Jak wskazuje przykładowo, od 2013 roku w Sądzie Rejonowym w C. na skutek pozwu Skarżącego przeciwko Gminie S. o zapłatę za usunięcie i dozór samochodu osobowego marki [...] o nr rejestracyjnym [...], toczyło się postępowanie sądowe (oparte na tożsamym stanie faktycznym i prawnym jak w niniejszej sprawie, przy czym wskazany samochód nie jest jednym z 32 pojazdów objętych niniejszym postępowaniem administracyjnym), w wyniku którego w dniu 4 listopada 2013 roku Sad Rejonowy w C. wydał wyrok w sprawie o sygn. akt [...] zasądzając na rzecz powoda żądane kwoty. Natomiast Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 27 stycznia 2015 r. oddalił powództwo, uznając tę sprawę za administracyjnoprawną. Zachodziły także wątpliwości co do tego, który z organów administracji publicznej jest właściwy do załatwienia spraw tego rodzaju. Prezydent wielokrotnie kierował zapytania do wielu organów administracji rządowej z prośbą o udzielenie informacji oraz wskazanie trybu postępowania, a także określenia jednostki Skarbu Państwa zobowiązanej do zwrotu kosztów przechowywania pojazdów usuwanych z drogi w trybie art. 130a p.r.d., w okresie od ich usunięcia na parking do dnia 4 września 2010 r. stosownie do art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zwracał przy tym uwagę na fakt, iż pomimo znacznego upływu czasu od daty wejścia w życie wskazanej ustawy brak jest unormowań co do sposobu wykonywania przez Skarb Państwa obowiązku nałożonego tym przepisem, co stwarza znaczne problemy zarówno powiatom, jak i właścicielom parkingów strzeżonych, na których znajdują się pojazdy usunięte z drogi na podst. art. 130a p.r.d. Jednakże pomimo usilnych wniosków i próśb, do dnia dzisiejszego do Urzędu Miejskiego w S. nie wpłynęła wyczerpująca i jednoznaczna odpowiedź żadnego z tych organów. Kwestia ta została dopiero wyjaśniona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w w/w postanowieniu z dnia [...] roku w sprawie znak [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647, z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej nadal P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. W myśl bowiem art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a. Sąd rozpoznał sprawę w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. W pierwszym rzędzie należy zauważyć, iż stosunek prawny, którego przedmiotem jest parkowanie usuniętego z drogi pojazdu jest stosunkiem administracyjnym na skutek władczych działań organów administracji, wykonywanych przy pomocy (z udziałem) podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Jak wyjaśnił NSA w uchwale z dnia 29 listopada 2010 r. I OPS 1/10 (ONSAiWSA 2011/1/3), skoro jest to zadanie wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to również te jednostki wykonują zadanie z zakresu administracji publicznej, a wobec tego łączy te jednostki także z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym oparty na założeniu, że otrzymają one wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych na nie obowiązków. W ramach tego stosunku administracyjnoprawnego należy rozpatrywać kwestię kosztów usunięcia pojazdu z drogi oraz sprawowany nad nim dozór w trakcie jego przechowywania. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt. 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2011 r., Nr 46, poz. 237, dalej: rozporządzenie) przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące organu egzekucyjnego stosuje się odpowiednio do starostów w zakresie likwidacji ruchomości, które zostały przejęte na rzecz powiatu na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Chodzi zatem o przepisy zawarte w art. 97 i nast. u.pe.a., dotyczące egzekucji z ruchomości, w tym art. 102 odnoszący si e do obowiązków dozorcy oraz jego uprawnień do wynagrodzenia z tytułu sprawowania dozoru. Stosownie do treści art. 102 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. W kwestii tej organ egzekucyjny orzeka w formie postanowienia, na które służy wierzycielowi, zobowiązanemu oraz dozorcy zażalenie (102 § 2 u.p.e.a.). Jak wynika z analizy art. 130a ust. 10f u.p.r.d., organem egzekucyjnym jest starosta. W myśl Do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu jest obowiązany starosta. Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy. Pewną wątpliwość może budzić zagadnienie trybu postępowania w przypadku przewlekłości organu egzekucyjnego, który nie wydaje postanowienia w przedmiocie wynagrodzenia dozorcy. Do rozważenia pozostaje odpowiednie zastosowanie art. 54 u.p.e.a. (skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego) bądź art. 37 k.p.a. (zażalenie na przewlekłość postępowania), w związku z art. 18 u.p.e.a. (w myśl którego w postępowaniu egzekucyjnym znajdują odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a.) W ocenie Sądu, skoro wskazane wyżej rozporządzenie nakazuje odpowiednie stosowanie określonych regulacji u.p.e.a. do starostów "w zakresie likwidacji ruchomości", to brak jest dostatecznych podstaw, aby odpowiednio stosować także inne przepisy ustawy egzekucyjnej, a zwłaszcza takie, których treść determinowana jest specyfiką tego postępowania (dotyczy to art. 54 u.p.e.a.). Co za tym idzie, zastosowanie znajdzie art. 37 k.p.a., tak jak uczyniło to Kolegium podejmując postanowienie z dnia [...] r. (wskazując na art. 18 u.p.e.a.). Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi stwierdzić należy, że skarga do sądu administracyjnego została poprzedzona zażaleniem z dnia 6 maja 2015 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania, wniesionym przez skarżącego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Złożenie zażalenia przez stronę uzasadnia uznanie, że skarga wniesiona została po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a. jest przewidziane w art. 37 § 1 K.p.a. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wystarczającą zatem przesłanką do wniesienia skargi było poprzedzenie jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 37 § 1 K.p.a. Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ można zatem wnosić w każdym czasie po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia lub po złożeniu wezwania do usunięcia prawa. Złożenie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa wywiera skutek wyczerpania środków zaskarżenia i umożliwia stronie skuteczne wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Niewątpliwie też kwestia dotycząca wynagrodzenia dozorcy w zakresie kosztów usunięcia z drogi i kosztów dozoru pojazdu jest sprawą z zakresu administracji publicznej, która winna zostać zakończona wydaniem postanowienia, mieszczącego się w kategorii rozstrzygnięć wskazanych w art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Przechodząc do merytorycznej oceny zarzutów skargi, wyjaśnić przyjdzie, że instytucja skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania została wprowadzona do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., nr 6, poz. 18, z późn. zm.). Pojęcie przewlekłego postępowania nie zostało zdefiniowane ustawowo. Dorobek orzecznictwa w tym zakresie wskazuje na różnice występujące między stanem bezczynności a przewlekłości organu. Pod pojęciem bezczynności należy rozumieć niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Przez sformułowanie "przewlekłe prowadzenie postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3097/12, opubl. w LEX nr 1624342). Środek prawny w przypadku bezczynności organu służyć ma usunięciu stanu niezgodnego z prawem i doprowadzenia do zakończenia postępowania administracyjnego. Natomiast przewlekłe prowadzenie postępowania jest okolicznością faktyczną, która wystąpiła lub nie na gruncie rozpoznania konkretnej sprawy, a której w przeciwieństwie do stanu bezczynności, nie da się usunąć. Przewlekłość postępowania stanowi kwalifikowaną formę sprzecznego z prawem zachowania organu administracji publicznej, polegającą na nieczynieniu tego, co jest jego obowiązkiem. W takim przypadku organ podejmuje czynności w toku postępowania, ale czyni to w sposób nieefektywny lub pozorny, nie przekraczając jednocześnie terminu załatwienia sprawy, ponieważ przykładowo korzysta w sposób nieuzasadniony z możliwości wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy. Zdaniem Sądu, termin "przewlekłe prowadzenie postępowania" dotyczyć będzie okresu od upływu ustawowego terminu do załatwienia sprawy. Stosownie bowiem do treści art. 37 § 2 K.p.a., po bezskutecznym upływie terminu do załatwienia sprawy, określonym w art. 35 K.p.a., strona może podjąć przewidziane przez ustawę czynności zmierzające do usunięcia tego stanu, a następnie wnieść skargę na bezczynność lub na przewlekłe prowadzenie postępowania. Jak zostało to już wyżej zasygnalizowane, przejawem przewlekłego postępowania jest m.in. podejmowanie czynności zbędnych lub czynności pozornych, co w konsekwencji prowadzi do nieracjonalnego przedłużenia terminu załatwienia sprawy, w ten sam sposób należy traktować powstrzymywanie się organu od podejmowania czynności niezbędnych do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, jak również podejmowanie takich czynności w znacznych odstępach czasowych. Przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego w szczególności może polegać na niezałatwieniu sprawy w terminie ustawowym przewidzianym dla danego rodzaju sprawy, np. sprawa nie jest załatwiana bezzwłocznie (art. 35 § 2 K.p.a.), czy też niezałatwieniu w terminie jednego miesiąca, choć sprawa nie jest szczególnie skomplikowana, albo niezałatwieniu w terminie dwóch miesięcy w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej (naruszenie art. 35 § 3 K.p.a.). Pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie także opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, kiedy postępowanie trwa dłużej niż jest to konieczne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. W takiej sytuacji, pomimo niezałatwiania sprawy w terminie, organ formalnie nie pozostaje w bezczynności, jednak nie podejmuje czynności procesowych zgodnie z wyrażoną w art. 12 § 1 K.p.a. zasadą szybkości postępowania. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze stanem przewlekłości. z uwagi na wielokrotny upływ terminów do załatwienia sprawy administracyjnej wynikających z art. 35 § 3 k.p.a., który znajdzie tu wszystkim zauważyć należy, że okres trwania postępowania wyniósł prawie 3 lata. Czas załatwiania sprawy należy liczyć od daty złożenia wniosków przez Skarżącą, a więc od lipca i listopada 2013 r. Postanowienie kończące postępowanie zapadło dopiero w dniu [...] r. W międzyczasie, postanowieniem z dnia [...] r. Kolegium uznało za uzasadnione zażalenie na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Prezydenta i nakazało załatwienie tej sprawy w dwumiesięcznym terminie. Wobec tego, nawet biorąc pod uwagę czas od [...]r., kiedy wszystkie wątpliwości co do właściwości organu jak i co do okresu za jaki należność powinien on przyznać podmiotowi sprawującemu dozór pojazdów, aż do [...]r., tj. do załatwienia tej sprawy, przewlekanie sprawy nie było niczym usprawiedliwione. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, bowiem opóźnienie w podejmowanych przez niego czynnościach pozbawione było racjonalnego (prawnego) uzasadnienia. Prezydent, mając od [...] r. pełną jasność co do konieczności załatwienia sprawy, zgodnie z wnioskiem Skarżącej i jednocześnie będąc zobowiązanym do wydania postanowienia w tej kwestii w terminie dwu miesięcy dopiero po wniesieniu skargi na przewlekłość postępowania (skarga datowana jest na dzień 12 luty 2016 r., doręczona organowi w dniu 16 lutego 2016 r. ), w dniu [...] r. wydaje postanowienie przyznające Skarżącej zwrot kosztów usunięcia, kosztów przechowywania i wynagrodzenia za dozór pojazdów. Z treści art. 149 § 1 P.p.s.a. wynika, że instytucja skargi na przewlekłość postępowania, ma na celu przede wszystkim ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Badając zasadność skargi w tym zakresie, Sąd zobowiązany jest uwzględniać stan istniejący w dniu wniesienia skargi, jak i w dniu orzekania, tj. wydania orzeczenia sądowego. Dlatego w niniejszej sprawie dostrzec trzeba, że już po wniesieniu skargi ale przed jej rozpoznaniem przez Sąd, Prezydent zakończył postępowanie wydając postanowienie z dnia [...] r., określające wysokość dochodzonego przez stronę wynagrodzenia. Zbyteczna okazała się zatem konieczność wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zobowiązującego organ do wydania odpowiedniego rozstrzygnięcia w terminie do tego wystarczającym. Konieczne natomiast stało się stwierdzenie przewlekłości postępowania oraz rażącego charakteru tej przewlekłości na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a. Sąd wymierzył też organowi grzywnę na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. O wysokości grzywny orzeczono w kwocie 500 zł, mając na uwadze przedstawione okoliczności oraz charakter i przedmiot sprawy administracyjnej. Sąd również wziął pod uwagę, że orzeczona grzywna nie ma dla skarżącego charakteru rekompensacyjnego oraz to, że stan przewlekłości ustał przed rozpoznaniem skargi. Zdaniem Sądu, wymierzenie organowi grzywny we wskazanej wysokości służyć będzie realizacji zarówno funkcji represyjnej jak i prewencyjnej, zapobiegając ewentualnym przyszłym działaniom tego organu, narażającym strony na negatywne skutki przewlekłości. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia przepis art. 200 P.p.s.a.