I SA/Wr 286/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi "A" sp. z o.o. z/s w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżąca spółka wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji. W motywach wniosku podniosła, że wartość przedmiotu zaskarżenia jest znaczna co będzie implikowało powstanie szkody. Wobec niedysponowania środkami pozwalającymi na pokrycie tak znaczących należności natychmiastowa egzekucja zaległości podatkowej wraz z odsetkami uniemożliwiłaby dalsze funkcjonowanie spółki . Do wniosku strona załączyła niezbędne dokumenty związane z sytuacją finansową spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek jest zasadny. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Ponadto podkreślić należy, że o wstrzymaniu wykonania decyzji można orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to z kolei takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 1241556). Skarżąca spółka wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje dla niej trudne do odwrócenia skutki. Dokonując oceny zasadności wniosku Sąd wziął pod uwagę wysokość zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją, tj. kwotę 5.196.666 zł należności głównej oraz odsetek za zwłokę i koszty postępowania egzekucyjnego oraz fakt, iż spółka według jej oświadczenia i załączonych dokumentów, nie dysponuje kwotą pieniędzy, która umożliwiłaby zapłatę powyższej należności. Sąd podzielił stanowisko Skarżącej, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w tym do kontynuacji działalności. Ponadto spółka w znacznym stopniu finansuje działalność zarówno inwestycyjną jak i obrotową kredytami bankowymi których oprocentowanie oparte jest o stawkę WIBOR powiększoną o wynegocjowaną marżę . Stawka ta jest stawką rynkową i ulega zmianie w zależności od warunków rynkowych. Istnieje więc ryzyko wzrostu oprocentowania kredytów. Z opinii sprawozdania finansowego wynika, że spółka może nie być zdolna do spieniężenia swoich aktywów i spłaty zobowiązań w toku zwykłej działalności, a także stracić płynność finansową. Wobec powyższych ustaleń, zdaniem Sądu, zaistniały podstawy do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, gdyż przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). W związku z tym Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania skarżącej o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.