III SA/Po 2/18

Dnia 14 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych - Olszanowska Sędziowie WSA Ireneusz Fornalik WSA Mirella Ławniczak (spr.) Protokolant: sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2018 roku przy udziale sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w O. W. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] przedmiocie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków postanawia odrzucić skargę Uchwałą o nr XXVIII/316/2016 z dnia 24 listopada 2016 r Rada Miasta zatwierdziła taryfy P. W. i K. W. S..A. w O. W.. dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy M. O. W. na okres od 1 stycznia 2017 r do 31 grudnia 2017 r. Uchwałę podjęto na wniosek w/w przedsiębiorstwa , w załączniku którego w Tabeli Nr 8 wskazano wysokość stawek opłat za przyłączenie do urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych , będących w posiadaniu przedsiębiorstwa. Prokurator Okręgowy w O. W.. złożył skargę na ww. uchwałę. Prokurator podnosząc, że gmina wprowadzając w uchwale w tabeli Nr 8 opłaty za czynności odbioru związane z przyłączeniem do urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych postąpiła bez wyraźnego upoważnienia ustawowego , bowiem żaden z przepisów prawa materialnego nie uprawnia gminy do nakładania tego rodzaju opłat, które mają charakter jednostronnie narzuconej daniny. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że opłata nałożona została zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Budownictwa w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, a jest opłatą wynikającą z kosztów przeprowadzenia prób technicznych przyłącza wybudowanego przez odbiorę usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Na wstępie podkreślić należy, że w postanowieniu z dnia 18 maja 2016 r ,o sygn. II GSK 1150/16 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zatwierdzenie taryfy przez radę gminy , na podstawie art. 24 ust.5 i ust.1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r-O zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków nie spełnia warunków aktu prawa miejscowego. Uchwała taka nie jest aktem stanowienia prawa , ponieważ organ ten nie ustanawia żadnych mających obowiązywać na właściwym dla działania obszarze norm zakazujących , nakazujących czy zezwalających. Organy nie podejmują żadnych samodzielnych działań w kwestii obowiązywania na swoim terenie działania taryf w zrozumieniu art. 2 pkt 12 w/w ustawy. Sąd w składzie orzekającym w pełni aprobuje to stanowisko. Uchwałę podjęto 24 listopada 2016 r. Została podjęta przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r – O zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r,poz.935 ). Sąd w niniejszym postępowaniu zobowiązany jest stosować przepisy art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r – O samorządzie gminnym w brzmieniu sprzed wejścia w życie powołanej nowelizacji, co wynika wprost z dyspozycji przepisu przejściowego zawartego w jej art. 17 ust.2. Zgodnie zaś z treścią art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Termin ten w przypadku skargi wnoszonej przez prokuratora wynosi 6 miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej oraz 6 miesięcy od dnia wejście w życie aktu (jak w niniejszej sprawie) lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Skoro zatem zaskarżona uchwała została podjęta 24 listopada 2016 r, to kwestię zachowania terminu do jej wniesienia należy oceniać na podstawie przepisu art. 53 p.p.s.a przed zmianą przepisów, czyli 6 miesięcy od daty podjęcia aktu. Tymczasem w niniejszej sprawie prokurator złożył skargę po upływie tego terminu, bo dopiero 12 grudnia 2017 roku. Niewątpliwie złożona ona została zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia, a co za tym idzie podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a Mając powyższe na uwadze, sąd orzekł o odrzuceniu skargi.