I SA/Bd 648/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2016r. sprawy ze skargi K. S.A. w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010r. oddala skargę W dniu [...] r. K. S. C. S.A. z siedzibą w T. (skarżąca/spółka), powołując się m. in. na art. 75 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), złożyła w Urzędzie Miejskim w K. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 434.611,00 zł oraz zaliczenie powstałej nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań spółki w podatku od nieruchomości za 2014 r. Do wniosku podatnik załączył korektę deklaracji podatkowej, z której wynikał podatek należny w wysokości 997.235,00 zł. Spółka wskazała przy tym, że kwota podatku, wynikającego z korekty deklaracji podatkowej na 2009 r. powstała: . z zadeklarowania nieprawidłowej, zawyżonej powierzchni użytkowej budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, . z nieprawidłowego opodatkowania silosu jako budowli, w sytuacji gdy obiekt ten stanowi budynek, . z nieprawidłowego opodatkowania instalacji znajdujących się w budynkach jako odrębnych budowli dla celów podatku od nieruchomości, . z nieprawidłowego opodatkowania wież oświetleniowych, studni, piaskowników oraz osadników jako budowli, w sytuacji gdy obiekty nie stanowią budowli, . z nieujęcia do opodatkowania budowli wiaty do składowania palet. W wyniku wszczętego postępowania Burmistrz K. w decyzji z dnia [...]. stwierdził nadpłatę z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2010 w kwocie 77.142,00 zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w pozostałej części wnioskowanej kwoty. Skarżąca wniosła odwołanie, w którym zaskarżyła decyzję w części odmawiającej stwierdzenia nadpłaty za 2010 r. co do kwoty 355.392 zł dotyczącej podatku od nieruchomości z tytułu: posiadanego przez spółkę silosu, który został zakwalifikowany przez organ jako budowla, pomimo że jest to budynek. Ponadto posiadana przez spółkę studnia głębinowa, studzienka betonowa, osadnik radialny wraz z pompownią, osadnik wód spławiakowych, zostały błędnie zakwalifikowane jako budowle, pomimo że są to obiekty niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w mocy. Wojewódzki Sad Administracyjny w Bydgoszczy w wyniku złożonej skargi w wyroku z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Bd 939/15 stwierdził nieważność ww. rozstrzygnięcia Kolegium o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji, ponieważ w rozpoznaniu sprawy uczestniczyli trzej członkowie Kolegium zaś decyzja została podpisana jedynie przez dwóch członków składu. Ponownie rozpoznając złożone odwołanie zaskarżoną decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w mocy. Organ wskazał, że podatnik nie zgadza się z dokonaną przez organ kwalifikacją silosu do cukru z wieżą operacyjną, studni głębinowej, studzienki betonowej, osadnika radialnego z pompownią oraz osadnika wód spławiakowych do budowli oraz opodatkowania tych budowli według ich wartości, ponieważ w ocenie spółki silos stanowi budynek, a pozostałe obiekty, tj. studnie i osadniki nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W tym kontekście Kolegium wskazało, że organ I instancji wydając decyzję oparł się o "Ekspertyzę techniczną dotyczącą charakterystyki obiektów budowlanych usytuowanych na terenie cukrowni zlokalizowanej w K. przy ul. [...], należących do K. S. C. S.A. z siedzibą w T. przy ul. [...]", sporządzoną przez rzeczoznawcę budowlanego o specjalności konstrukcyjno - budowlanej bez ograniczeń w zakresie budowy obiektów budowlanych projektowania - dr hab. inż. M. N.. Organ odwoławczy wskazał, że w opracowaniu biegły dokonał kwalifikacji silosu na cukier, stwierdzając w konstatacji, że silos na cukier z wieżą operacyjną jest zbiornikiem, który został wymieniony w art. 3 pkt 3 ustawy prawo budowlane. Odnosząc się do studni głębinowej biegły stwierdził, że jest to wolnostojąca instalacja przemysłowa, ze względu na usytuowanie zagłębiona w gruncie, która została wymieniona w art. 3 pkt 3 ustawy prawo budowlane. Kwalifikując studzienkę betonową biegły stwierdził, że jest to wolnostojąca instalacja przemysłowa, ze względu na usytuowanie bo zagłębiona w gruncie, która została wymieniona w art. 3 pkt 3 ustawy prawo budowlane. Względem osadnika radialnego wraz z pompownią biegły stwierdził, że jako całość jest to urządzenie techniczne, wymienione w art. 3 pkt 3 ustawy prawo budowlane. Odnośnie kwalifikacji betonowego osadnika wód spławiakowych biegły wskazał, że jest to urządzenie techniczne, wymienione wart. 3 pkt 3 ustawy prawo budowlane. W ocenie Kolegium, organ podatkowy pierwszej instancji, mając do dyspozycji opinię sporządzoną przez biegłego, która w swej treści zawiera przyporządkowanie obiektów nazwom budowli występującym w art. 3 pkt 3 ustawy prawo budowlane, wydał prawidłowe rozstrzygnięcie, bowiem w obszernym uzasadnieniu decyzji dokonał jednoznacznej i precyzyjnej kwalifikacji prawnej obiektów do konkretnej kategorii budowli uzasadnionej dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami wynikającymi z okoliczności faktycznych. Następnie organ uznał, że sporne obiekty (tj. silos do cukru z wieżą operacyjną, studnia głębinowa, studzienka betonowa, osadnik radialny wraz pompownią oraz osadnik wód spławiakowych) stanowią budowle w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W przekonaniu Kolegium kwalifikacja względem każdego obiektu budowlanego dokonana przez organ I instancji na gruncie ustawy o podatkach i opłatach jest prawidłowa, dlatego też uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi zawarte w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, natomiast zawarte w odwołaniu zarzuty dokonania rozszerzającej wykładni przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych są niezasadne. Organ dodał, że opinie innych biegłych nie zostały uwzględnione, co zostało przedstawione w zaskarżonej decyzji. Organ odniósł się zarówno do opinii drugiego biegłego powołanego w sprawie, tj. dr. inż. J. Lorkawskiego oraz przedstawionej przez spółkę opinii dr. n. technicznych K. G.. Organ I instancji odniósł się do kwestii różnicy pomiędzy opiniami poszczególnych biegłych wyjaśniając równocześnie stronie skarżącej, że opinie biegłych to część materiału dowodowego, podlegającego ocenie tak jak wyjaśnienia podatnika, dokumentacja techniczna, czy też protokół z oględzin. Odnosząc się do załączonych do odwołania kserokopii decyzji Burmistrza Ż. oraz decyzji Burmistrza Gminy Ż. Kolegium wskazało, że decyzje te nie mogą być wiążące dla Burmistrza K. odnośnie rozpoznania wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty za lata 2009-2013, bowiem dotyczą konkretnych stanów faktycznych występujących w innych postępowaniach podatkowych, a ustalenia tych organów nie są wiążące dla Burmistrza K.. Oceniając argumentację podatnika dotyczącą pozytywnego rozpoznania dla spółki wniosku o stwierdzenie nadpłaty za 2008 r. i wydanie odmiennego w tej kwestii rozstrzygnięcia względem studni i osadników organ odwoławczy stwierdził, że w roku 2008 organ nie przeprowadził postępowania podatkowego, co miało miejsce względem lat 2009-2013. Konsekwencją przeprowadzonego postępowania za lata 2009-2013 było uzyskanie Ekspertyzy sporządzonej przez biegłego, na której oparto rozstrzygnięcie, dlatego też zdaniem Kolegium decyzja o zwrocie nadpłaty za 2008 r. została podjęta bez wszechstronnego rozważenia stanu faktycznego sprawy. W skardze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie: 1. art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: u.p.o.l.) w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: u.p.b.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 2 u.p.b. - poprzez dokonanie rozszerzającej wykładni przepisów u.p.o.l. polegającej na wprowadzeniu dodatkowej (nieprzewidzianej w ustawie) funkcjonalnej przesłanki dla uznania danego obiektu za budynek, a w konsekwencji uznanie, że silos do cukru z wieżą operacyjną podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (dalej: PoN) jako budowla mimo tego, że spełnia przesłanki przewidziane w art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. ; 2. -art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 u.p.b. - poprzez błędne uznanie, że studnia głębinowa i studzienka betonowa oraz osadnik radialny wraz z pompownią i osadnik wód spławiakowych - betonowy podlegają opodatkowaniu PoN, w wyniku błędnego przyjęcia, że stanowią one budowle podlegające opodatkowaniu ; 3. art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji, pomimo wydania decyzji wbrew stanowisku prezentowanemu uprzednio przez samego Burmistrza w postępowaniu podatkowym dotyczącym roku 2008, na gruncie takiego samego stanu faktycznego (tych samych obiektów znajdujących się w Spółce), w którym Burmistrz potwierdził, iż sposób opodatkowania Studni i Osadników, jak to ujęto w korekcie dotyczącej roku 2009, jest poprawny; 4. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej - poprzez niespełnienie wymogów dotyczących uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji i w konsekwencji naruszenie zasady przekonywania i zaufania do organów podatkowych. W uzasadnieniu swojego stanowiska spółka przedstawiła przebieg prowadzonego postępowania podatkowego, wskazując, że nie zgadza się ze stanowiskiem organów podatkowych kwalifikujących silos, studnie oraz osadniki do budowli, podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zdaniem strony stanowisko organów podatkowych w zakresie opodatkowania silosów stanowi przejaw wykładni prawotwórczej, rozszerzającej ustawową definicję budowli poprzez wprowadzenie dodatkowej (nieprzewidzianej w ustawie) funkcjonalnej przesłanki dla uznania danego obiektu za budynek, a w konsekwencji uznania, że silos nie jest budynkiem, pomimo tego, że spełnia przesłanki przewidziane w art. 1 a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ponadto, w przekonaniu strony skarżącej w sprawie zasadnicze znaczenie ma okoliczność, iż w zakresie opodatkowania studni i osadników organy podatkowe zajęły całkowicie przeciwne stanowisko od obecnie reprezentowanego, wobec identycznego stanu faktycznego i prawnego u tego samego podatnika, za 2008r., co stanowi naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Dodatkowo, zdaniem strony, niezależnie od powyższych konkluzji organy podatkowe pominęły stanowisko prezentowane w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011r. sygn. akt P 33/09, w którym wskazano jaki zakres opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest zgodny ze standardami konstytucyjnymi oraz że katalog budowli dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości ma charakter zamknięty, więc opodatkowanie obiektu wymaga wykazania, że jego nazwa pojawia się w przepisach prawa budowlanego. Natomiast w przekonaniu skarżącej żadne ze spornych obiektów tego warunku nie spełnia. Uzasadniając swoje stanowisko, w zakresie opodatkowania silosów, strona dokonała wykładni przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz wskazała na cechy budynku, stwierdzając, że silosy spełniają te wszystkie cechy, co potwierdzają także opinie biegłych, więc nie ma podstaw do zakwestionowania i pominięcia wykładni językowej zawartej w art. 1 a ust. 1 pkt 1 ustawy, efektem czego winno być uznanie silosu za budynek. W związku z tym, zdaniem strony zastosowanie przez organy wykładni rozszerzającej art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy jest nieprawidłowe oraz potwierdzone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W konsekwencji spółka stwierdziła, że stanowisko organów uznające, iż silos ze względu na wypełnienie w znacznym stopniu matriałami sypkimi (cukrem) oraz jego przeznaczenie i funkcje - nie może być uznany za budynek - jest błędne, niezgodne z Konstytucją RP oraz wyrokami Trybunału Konstytucyjnego. Odnosząc się do opodatkowania osadników i studni strona skarżąca podała, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011r. (sygn. akt P 33/09) - brak jest podstaw do uznania, że obiekty te stanowią budowle w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem nie zostały one wymienione wprost w przepisach ustawy prawo budowlane. Dodatkowo, w ocenie spółki sprzeczne opinie biegłych powołanych do kwalifikacji osadników i studni nie pozwalają przyporządkować tych obiektów do jakiejkolwiek kategorii budowli wymienionej w Prawie budowlanym. Dlatego też, zdaniem skarżącej w świetle wyroku Trybunału - studnie i osadniki nie stanowią budowli dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości z uwagi na brak jednoznacznego - definitywnego zakwalifikowania tych obiektów do budowli wymienionych w Prawie budowlanym. Skarżąca nie zgodziła się także z uznaniem studni za "wolnostojące instalacje przemysłowe", skoro studnie te nie mieszczą się w znaczeniu tego pojęcia. Ponadto, w przekonaniu spółki zakwalifikowanie osadników do kategorii urządzeń technicznych jest także błędne, z tego względu, że art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego nie przewiduje takiej kategorii, więc obiekty te nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Strona skarżąca wskazała ponadto, że organ podatkowy pierwszej instancji względem żądania spółki o stwierdzenie i zwrot nadpłaty za 2008 r. zgodził się ze stanowiskiem podatnika, iż studnie i osadniki nie podlegają opodatkowaniu, dlatego też, wydane odmienne rozstrzygnięcie względem 2010 r. stanowi naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Uzasadniając naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze przepisów art. 210 § 1 pkt 6 i 4 ustawy Ordynacja podatkowa spółka wskazała, jak należy rozumieć proces stosowania prawa, podkreślając, że organ odwoławczy nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, co w jej ocenie narusza zasadę zaufania do organów podatkowych oraz zasadę przekonywania. Dla poparcia swego stanowiska spółka powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( j.t. Dz.U. z 2014, poz. 1647 ze zm. ), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem, stwierdzić należy, że wydana decyzja nie narusza prawa w stopniu, uzasadniającym jej uchylenie. Spór dotyczy odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 434.611 ,00 zł oraz zaliczenia powstałej nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań spółki w podatku od nieruchomości za 2014 r. Organ rozpatrując wniosek skarżącej w decyzji z dnia [...] uznał, że stronie przysługuje zwrot nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2010 w kwocie 77.142,00 zł. oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w pozostałej części wnioskowanej kwoty. Odwołanie strony nie zostało uwzględnione i organ II instancji utrzymał decyzję I instancji w mocy. Zdaniem strony błędem jest uznanie silosu przeznaczonego do przechowywania cukru wraz z wieżą operacyjną za budowlę, gdyż w opinii strony - silos jest budynkiem. Strona także nie zgadza się z klasyfikacją do budowli studni głębinowej, studzienki betonowej, osadnika radialnego z pompownią oraz osadnika wód spławiakowych ponieważ wymienione obiekty nie podlegają w ogóle opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Odpowiadając na powyższe należy podkreślić, że organ podatkowy wydając decyzję oparł się na "Ekspertyzie technicznej dotyczącej charakterystyki obiektów budowlanych, usytuowanych na terenie cukrowni zlokalizowanej w K. przy ul. [...], należących do K. S. C. S.A. z siedzibą w T. przy ul. [...]", sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego o specjalności konstrukcyjno - budowlanej bez ograniczeń w zakresie budowy obiektów budowlanych projektowania – autorstwa dr hab. inż. M. N.. Biegły, jak wynika z treści załączonej opinii, dokonał kwalifikacji silosu na cukier i stwierdził, że silos na cukier z wieżą operacyjną jest zbiornikiem, który został wymieniony w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm.) Obiekt ten był oceniony poprzez funkcje, jakie pełni i sposób, w jaki jest wykorzystywany jako zbiornik na cukier i w takim charakterze go wykorzystywano. Pozostałe obiekty tj. studnia głębinowa została przez biegłego uznana za wolnostojącą instalację przemysłową, która ze względu na usytuowanie (zagłębienie w gruncie), została wymieniona w art. 3 pkt 3 ww. ustawy Prawo budowlane. Podobnie została zakwalifikowana studzienka betonowa, również wymieniona w ww. przepisie powołanej ustawy. Osadnik radialny natomiast wraz z pompownią został zakwalifikowany - jako urządzenie techniczne, stanowiące całość, wymienione w art. 3 pkt 3 cyt. ustawy prawo Budowlane. Natomiast betonowy osadnik wód spławiakowych uznany został za urządzenie techniczne. Podsumowując należy stwierdzić, że ww. klasyfikacja jest prawidłowa i znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym. Klasyfikacja ta jest jednoznaczna i precyzyjna, a została sporządzona przez biegłego o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych. To, że ww. obiekty, wbrew stanowisku skarżącej, zostały uznane za budowle rodzi obowiązek odpowiedniego opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zatem prawidłowo organ uznał, że sporne obiekty (tj. silos do cukru z wieżą operacyjną, studnia głębinowa, studzienka betonowa, osadnik radialny wraz pompownią oraz osadnik wód spławiakowych) stanowią budowle w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W konsekwencji zgodnie z art. 2 ust. 1 ww. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. 1991 nr 9 poz. 31 ze zm.) – opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają : nieruchomości lub obiekty budowlane : grunty, budynki lub ich części; budowle lub ich części zw. z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy u.p.o.l. podstawą opodatkowania dla gruntów jest powierzchnia, dla budynków lub ich części – pow. użytkowa, a dla budowli lub ich części zw. z prowadzeniem działalności gospodarczej wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych ustalona na dzień 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy budowla to : obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego zw. z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Z definicji tej wynika, że budowlą jest każdy obiekt budowlany z wyłączeniem budynku lub obiektu małej architektury. Organ przywołał prawo budowlane( ustawa z dnia 7 lipca 1994r. Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm. ) i wskazał na definicje tam zawarte gdzie w art. 3 ilekroć w ustawie mowa jest o obiekcie budowlanym należy rozumieć iż mowa jest o : . budynku wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi; . budowli stanowiącej całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi; . obiekcie małej architektury. Budynek – to taki obiekt budowlany, który jest trwale z gruntem związany, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada dach i fundamenty; Budowle to każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak : . obiekty liniowe; . lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolnostojące maszty antenowe, wolnostojące trwale z gruntem związane urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne ( fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe naziemne i odziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych ( kotłów , pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. W opinii Sądu wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja wraz z uzasadnieniem spełnia wymogi zawarte w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, natomiast zawarte w odwołaniu zarzuty dokonania rozszerzającej wykładni przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych są niezasadne. Należy zaznaczyć, że organ odmawiając uznania innych opinii biegłych szczegółowo podał przyczyny braku ich uwzględnienia. Odniósł się do opinii dr. n. technicznych K. G.. Wskazał na różnice pomiędzy opiniami poszczególnych biegłych, wyjaśniając równocześnie stronie skarżącej, że opinie biegłych to część materiału dowodowego, podlegającego takiej samej ocenie jak inne dowody np. jak wyjaśnienia podatnika, dokumentacja techniczna, czy też protokół z oględzin. Odnosząc się do zarzutu, iż za lata ubiegłe była inna argumentacja organu zwłaszcza za rok 2008 organ podał, że odnośnie wskazanego roku nie przeprowadzono postępowania podatkowego a decyzja o zwrocie nadpłaty za 2008 r. została podjęta bez wszechstronnego rozważenia stanu faktycznego sprawy. Wbrew stanowisku skarżącej organy wzięły pod uwagę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 września 2011 r. jaki został podjęty w sprawie o sygn. akt P 33/09, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Twierdzenie skarżącej nie ma podstaw, gdyż nie rozszerzono interpretacji poza zakres wyznaczony przez dyrektywy językowe. Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. E. Kruppik – Świetlicka U. Wiśniewska H. Adamczewska – Wasilewicz