II SA/Wa 1790/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Iwona Maciejuk Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Maria Werpachowska Protokolant – specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2018 r. sprawy ze skargi [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej - oddala skargę - Pismem z dnia [...] września 2017 r. nr [...] skarżąca [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] zwróciła się, na podstawie art. 8 i 9 ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnieniu informacji i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) z wnioskiem do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej o udostępnienie informacji w postaci wniosku o dofinansowanie projektu nr [...], dla którego w dniu [...] sierpnia 2017 r. została podpisana umowa o dofinansowanie pomiędzy Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Morskiej, a Miastem [...]. Jednocześnie wskazano adres elektroniczny do przesłania powyższego wniosku. Dyrektor Departamentu Wsparcia Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej pismem z dnia [...] września 2017 r. nr [...] odpowiedział skarżącej spółce, że NFOŚiGW nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji na podstawie wskazanej już wyżej ustawy o udostępnieniu informacji i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko, bowiem nie jest władzą publiczną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 15a. W odpowiedzi na powyższe skarżąca spółka pismem z dnia [...] września 2017 r. nr [...] nie zgodziła się ze stanowiskiem organu i jednocześnie wskazała, że podstawę wniosku alternatywnie jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Prezes Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 5 ust. 1 i art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. 2016 poz. 1764 ze zm.) w zw. z z art. 37 ust. 6 z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm.), odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie treści wniosku o dofinansowanie projektu pn. "Poprawa, jakości środowiska miejskiego Gminy [...] – remediacja terenów zdegradowanych i zanieczyszczonych w rejonie stawu [...] wraz z przywróceniem jego biologicznej aktywności". W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że podtrzymuje pogląd, iż w przedmiotowej sprawie nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, gdyż nie jest władzą publiczną, a zgodnie z art. 400 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 672, ze zm.), jest państwową osobą prawną w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, bowiem ustawodawca dokonał wyraźnego rozróżnienia podmiotów działających w sferze ochrony środowiska na dwie grupy: zgodnie z art. 376 (Tytuł VII Dział I POŚ) organy ochrony środowiska oraz zgodnie z art. 386 pkt 3 (Tytuł VII Dział II POŚ) instytucje ochrony środowiska. Zatem NFOŚiGW został przez ustawodawcę zakwalifikowany do drugiej z tych grup, co wyraźnie wskazuje na intencję odmiennego ukształtowania praw i obowiązków NFOŚiGW w odniesieniu do organów ochrony środowiska, wskazywanych w tej samej ustawie. Jednakże przyjmując odmiennie, tj. że NFOŚiGW jest władzą publiczną w rozumieniu ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, to w rozpoznawanej sprawie żądany przez wnioskodawcę dokument NFOŚiGW uzyskał tylko i wyłącznie jako Instytucja Wdrażająca w ramach Konkursu nr [...]. Zatem w świetle powyższego wniosek został rozpatrzony na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020. W dalszej części wskazano, że podstawą prawną udostępnienia informacji publicznej jest art. 4 ust. 1 powyższej ustawy. Jednocześnie w art. 5 ust. 1 ustawy dokonano odstępstwa w zakresie ich udostępnienia wskazując, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych i takim przepisem jest art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 w myśl którego przedstawiane przez wnioskodawców dokumenty i informacje nie podlegają udostępnieniu przez właściwą instytucję w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Brzmienie tego przepisu zostało nadane ustawą z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 1475) i przepis ten obowiązuje od dnia wejścia nowelizacji. Zatem nie będzie miał do niego zastosowania przepis interporalny zawarty w art. 16 ust. 1. Za takim momentem obowiązywania art. 37 ust. 6 ustawy wdrożeniowej jest ratio legis jej wprowadzenia tj. zabezpieczenie sprawnego przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania, który mógłby być dezorganizowany przez znaczną liczbę wniosków dotyczących udostępnienia informacji publicznej oraz wyeliminowanie praktyk polegających na powielaniu rozwiązań opracowanych przez innych wnioskodawców. Ponadto postępowanie w zakresie wyboru projektów, o którym mowa w przepisie przejściowym, nie obejmuje odrębnego postępowania dotyczącego dostępu do informacji publicznej, bowiem są to dwa niezależne od siebie postępowania. Reasumując, wniosek o dofinansowanie projektu pn. "Poprawa, jakości środowiska miejskiego Gminy [...] – remediacja terenów zdegradowanych i zanieczyszczonych w rejonie stawu [...] wraz z przywróceniem jego biologicznej aktywności", nie podlega już udostępnieniu w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej z uwagi na fakt, że dotychczas stanowił on informację publiczną, a obecnie dokumenty te są tajemnicą ustawowo chronioną w rozumieniu art. 5 ust. 1 in fine ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i o zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: – art. 3 ust. 1 pkt 15a w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1405.) poprzez ich niewłaściwą wykładnię i wyłączenie z pojęcia "władze państwowe" Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, co spowodowało odmówienie udzielenia wnioskującemu informacji o środowisku mimo wyraźnego obowiązku ustawowego, – art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764) w zw. z art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 lipca 2017 r. poprzez ich zastosowanie, w sytuacji, w której właściwe było zastosowanie ww. art. 37 ust. 6 w brzmieniu sprzed nowelizacji. W uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – podano, że art. 3 ust. 1 pkt 15a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko stanowi, że przez "władze publiczne" należy rozumieć: Sejm, Senat, Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, organy administracji, sądy, trybunały oraz organy kontroli państwowej i ochrony prawa. Organy administracji są rozumiane swoiście, szeroko, jako: ministrowie, centralne organy administracji rządowej, wojewodowie, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej, organy jednostek samorządu terytorialnego, a także inne podmioty wykonujące zadania publiczne dotyczące środowiska i jego ochrony. W zakresie pojęcia "inne podmioty wykonujące zadania publiczne dotyczące środowiska i jego ochrony" znajduje się niewątpliwie NFOŚiGW i znajduje swoje potwierdzenie w komentarzach do ustawy (por. np. M. Bar, J. Jędrośka, Komentarz do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, LEX/el. 2014 - komentarz do art. 8, teza 5). Taką interpretację nakazuje kierowanie się wykładnią prokonwencyjną – Konwencja sporządzona w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska wskazuje, iż władza publiczna oznacza: (a) organy administracji publicznej na krajowym, regionalnym lub innym poziomie, (b) osoby fizyczne lub prawne pełniące zgodnie z prawem krajowym funkcje administracji publicznej, włączając w to wykonywanie specjalnych obowiązków, zadań lub usług mających związek ze środowiskiem, (c) wszelkie inne osoby fizyczne lub prawne posiadające publiczne kompetencje lub funkcje albo wykonujące publiczne usługi, mające związek ze środowiskiem, pod nadzorem organu lub osoby wymienionych powyżej pod lit. (a) lub (b), (d) instytucje jakiejkolwiek regionalnej organizacji integracji gospodarczej, o której mowa w artykule 17, która jest Stroną niniejszej konwencji. Również wykładnia prounijna nakazuje uznać NFOŚiGW za władzę publiczną w rozumieniu przepisów ustawy, bowiem art. 2 ust. 2 dyrektywy 2003/4 Parlamentu Europejskiego i Rady, jako "organ władzy publicznej" uznaje: a) rząd lub inny organ administracji publicznej, włączając publiczne organy doradcze, na szczeblu krajowym, regionalnym lub lokalnym; b) osobę fizyczną lub prawną, która na mocy prawa krajowego sprawuje publiczne funkcje administracyjne, łącznie z konkretnymi obowiązkami, działaniami lub usługami dotyczącymi środowiska oraz c) osobę fizyczną lub prawną sprawującą publiczne obowiązki lub funkcje lub świadczącą publiczne usługi dotyczące środowiska i podlegającą organowi lub osobie, o których mowa w lit a) lub b). Podkreślono, że żądana informacja jest informacją podlegającą udostępnieniu. Zgodnie z podziałem doktrynalnym na: 1) informacje dotyczące tego, jaki jest stan środowiska oraz 2) informacje o ochronie środowiska, tj. działań podejmowanych i podmiotów odpowiedzialnych w zakresie ochrony środowiska, wniosek o dofinansowanie działań mających za cel ochronę środowiska kwalifikuje się do drugiej grupy (por. B. Rakoczy, Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Komentarz, Warszawa 2010, s. 25). W żaden sposób na szerokie rozumienie informacji o środowisku nie może wpływać wyliczenie z art, 9 ustawy z 2008 r. (zgodnie krytykowane w doktrynie, zob. komentarze B. Rakoczego, K. Gruszeckiego). Zasadą powinna być bowiem wykładnia prokonstytucyjna (oparta na art. 74 ust. 3 Konstytucji RP), prokonwencyjna (art. 2 ust. 3 Konwencji z Aarhus) i prounijna (art. 2 ust. 1 dyrektywy 2003/4). W dalszej części wskazano, że NFOŚiGW miał obowiązek udostępnić żądane informacje także na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zakresy pojęciowe informacji o środowisku i jego ochronie oraz informacji publicznej są zakresami krzyżującymi się. Zatem może istnieć sytuacja, w której informacja będąca informacją o środowisku i jego ochronie, będzie również informacją publiczną. NFOŚiGW odmówił udostępnienia informacji na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, powołując się na art. 37 ust. 6 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 lipca 2017 r., czyli w brzmieniu aktualnym od 2 września 2017 r. Natomiast z akt sprawy wynika, że postępowanie w sprawie udzielenia dofinansowania zakończyło się w dniu [...] sierpnia 2017 r., a zatem jeszcze przed wejściem w życie ustawy zmieniającej. W związku z tym właściwe było zastosowanie przy załatwianiu wniosku art. 37 ust. 6 ustawy sprzed nowelizacji, który to przepis stanowił, że dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców, z którymi zawarto umowy o dofinansowanie projektu albo w stosunku do których wydano decyzje o dofinansowaniu projektu, a także dokumenty wytworzone lub przygotowane w związku z oceną dokumentów i informacji przedstawianych przez wnioskodawców nie stanowią informacji publicznej, ale tylko do czasu rozstrzygnięcia konkursu albo zamieszczenia informacji, o której mowa w art. 48 ust. 6. Wobec powyższego, NFOŚiGW nie powinien stosować retroakcji dla oceny wniosku dotyczącego dokumentów konkursowych w konkursie zakończonym przed wejściem w życie ustawy nowelizującej. Z ostrożności procesowej wskazano, że nawet przyjęcie, iż do oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy trzeba przyjmować normy ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 lipca 2017 r., to jednak nie powoduje to wyłączenia konieczności zastosowania przepisów ustawy z 2008 r. Norma art. 37 ust. 6 ww. ustawy nie może prowadzić do wyłączenia właściwych norm ustawy z 2008 r., na które powołuje się skarżący. Właściwe zastosowanie w takiej sytuacji powinna znaleźć reguła kolizyjna wobec zasad lex posterior derogat legi priori oraz lex specialis derogat legi generali. Tą regułą jest zasada lex posterior generali non derogat legi priori speciali. Ustawa z 2008 r. jest ustawą specjalną wobec ustawy o dostępie do informacji publicznej, dla której wyłączenie tworzy art. 37 ust. 6 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020. Wyłączenie to nie może zatem wpływać na stosowanie ustawy z 2008 r. Jeżeli natomiast przyjąć by, że ww. ustawa o zasadach realizacji programów pozostaje w relacji do ustawy z 2008 r., to relacja ta jest relacją pomiędzy ustawą wcześniejszą specjalną do ustawy późniejszej ogólnej. Takie ujęcie musi być właściwe, bowiem spośród wielu wniosków o dofinansowanie, jedynie pewna ich część będzie dotyczyć dofinansowania działań dotyczących środowiska objętych obowiązkiem udzielenia informacji o środowisku i jego ochronie. W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że podstawą materialnoprawną wydania decyzji stanowiły przepisy art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 37 ust. 6 o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020, które to determinują granice orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Dlatego też w niniejszej sprawie nie jest zasadne podnoszenie zarzutu naruszenia przez Narodowy Fundusz przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, bowiem jak słusznie zauważyła skarżąca, zakresy pojęciowe informacji o środowisku i jego ochronie oraz informacji publicznej mogą się krzyżować, ale nie zmienia to faktu, iż wnioski o powyższe informacje są rozpatrywane w odmiennych reżimach prawnych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 37 ust. 6 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 poprzez zastosowanie aktualnego brzmienia stwierdzono, że zgodnie z § 31 ust. 1 Zasad techniki prawodawczej, stanowiących załącznik do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20.06.2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 283), prawodawca w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 1475), tylko w zakresie wyboru projektów do dofinansowania rozpoczętych i niezakończonych przed dniem wejścia jej w życie nakazał stosowanie przepisów dotychczasowych. W ten zakres nie wpisuje się rozpatrzenie wniosku. Sam zaś art. 37 ust. 6 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 jest przepisem, który wskazuje co jest tajemnicą ustawowo chronioną w rozumieniu art. 5 ust. 1 in fine ustawy o dostępie do informacji publicznej, a mianowicie dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców. Ponadto za takim momentem obowiązywania art. 37 ust. 6 ustawy wdrożeniowej jest ratio legis jej wprowadzenia tj. zabezpieczenie sprawnego przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania, który mógłby być dezorganizowany przez znaczną liczbę wniosków dotyczących udostępnienia informacji publicznej oraz wyeliminowanie praktyk polegających na powielaniu rozwiązań opracowanych przez innych wnioskodawców. Wskazano, iż konkursy w zakresie tej samej dziedziny są ogłaszane w różnych perspektywach czasowych, dlatego nie ma znaczenia prawnego fakt, iż w dniu [...] sierpnia 2017 r. z wnioskodawcą, którego wniosek skarżąca żąda wydania, zawarto Umowę o dofinansowanie w ramach konkursu nr [...], na podstawie przepisów ustawy w brzmieniu przed nowelizacją. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2017 r. skarżąca podtrzymała swoje zarzuty ze skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Na samym wstępie stwierdzić należy, że skarżąca [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] pismem z dnia [...] września 2017 r. nr [...] wskazała, że podstawę wniosku o udostępnienie żądanej informacji jest alternatywnie ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zatem analizując powyższe wskazać należy, ze zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i art. 61 Konstytucji RP, informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje, a także podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz będąca w ich posiadaniu, odnosząca się do tych podmiotów i przez nie wykorzystywana w ramach prowadzonej działalności, zgodnej z posiadanymi kompetencjami. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w obszarze wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. Informacja odnosi się do faktów, w szczególności do spraw wymienionych w art. 6 ustawy. Przepis art. 4 ustawy wymienia podmioty zobowiązane do udzielenia informacji publicznej w katalogu, w których niewątpliwie mieści się Prezes Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Z kolei przepis art. 5 ust. 1 ustawy wskazuje wyjątki od zasady udostępniania informacji publicznej, stanowiąc, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Przewidziany w ustawie o dostępie do informacji tryb dotyczący rozpoznania wniosku o dostęp do informacji publicznej polega na tym, że organ winien udostępnić danemu podmiotowi żądaną informację, albo też w formie decyzji odmówić takiego udostępnienia, ale tylko wtedy, gdy żądana informacja jest informacją publiczną i korzysta z ww. ochrony prawnej. Natomiast stosownie do treści art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz.1460 ze zm.), dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców nie podlegają udostępnieniu przez właściwą instytucję w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 oraz z 2017 r. poz. 933). Tymczasem skarżąca Spółka zwróciła się o udostępnienie informacji w postaci wniosku o dofinansowanie projektu nr [...], dla którego w dniu [...] sierpnia 2017 r. została podpisana umowa o dofinansowanie pomiędzy Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Morskiej, a Miastem [...], co jest dokumentem lub informacją w myśl powyższego przepisu. Dodać ponadto należy, że w myśl art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 1475), która została promulgowana w dniu 2 sierpnia 2017 r., do postępowań w zakresie wyboru projektów do dofinansowania prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1, rozpoczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Natomiast według art. 31, ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia. Zatem cytowany już wyżej przepis art. 37 ust. 6 ustawy wszedł w życie w dniu 2 września 2017 r. i przed nowelizacją w myśl tego przepisu, dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców, z którymi zawarto umowy o dofinansowanie projektu albo w stosunku do których wydano decyzje o dofinansowaniu projektu, a także dokumenty wytworzone lub przygotowane w związku z oceną dokumentów i informacji przedstawianych przez wnioskodawców do czasu rozstrzygnięcia konkursu albo zamieszczenia informacji, o której mowa w art. 48 ust. 6, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 oraz z 2017 r. poz. 933). Jednakże nie można się zgodzić – zdaniem Sądu – ze skarżącą, że należało zastosować brzmienie przepisu art. 37 ust. 6 sprzed nowelizacji, bowiem decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej wydano w dniu [...] października 2017 r. i według stanu prawnego obowiązującego w tym właśnie dniu, zaś cytowany już wyżej przepis art. 16 ust. 1 ustawy dotyczy – co należy zaakcentować – postępowań w zakresie wyboru projektów do dofinansowania prowadzonych na podstawie tej ustawy. Tytułem uzupełnienia wskazać również należy, że udostępnienie informacji w postaci wniosku do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w postaci wniosku o dofinansowanie projektu nr [...], dla którego w dniu [...] sierpnia 2017 r. została podpisana umowa o dofinansowanie pomiędzy Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Morskiej, a Miastem [...], nie mogło nastąpić na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.), bowiem w myśl art. 8 ust. 1, władze publiczne są obowiązane do udostępniania każdemu informacji o środowisku i jego ochronie, które są informacjami znajdującymi się w posiadaniu władz publicznych lub informacjami przeznaczonymi dla władz publicznych, w zakresie, w jakim nie dotyczy to ich działalności ustawodawczej, a w przypadku sądów i trybunałów – działalności orzeczniczej, zaś według art. 9 ust. 1, udostępnieniu, o którym mowa w art. 8, podlegają informacje dotyczące: 1) stanu elementów środowiska, takich jak: powietrze, woda, powierzchnia ziemi, kopaliny, klimat, krajobraz i obszary naturalne, w tym bagna, obszary nadmorskie i morskie, a także rośliny, zwierzęta i grzyby oraz inne elementy różnorodności biologicznej, w tym organizmy genetycznie zmodyfikowane, oraz wzajemnych oddziaływań między tymi elementami; 2) emisji, w tym odpadów promieniotwórczych, a także zanieczyszczeń, które wpływają lub mogą wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa w pkt 1; 3) środków, takich jak: środki administracyjne, polityki, przepisy prawne dotyczące środowiska i gospodarki wodnej, plany, programy oraz porozumienia w sprawie ochrony środowiska, a także działań wpływających lub mogących wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa w pkt 1, oraz na emisje i zanieczyszczenia, o których mowa w pkt 2, jak również środków i działań, które mają na celu ochronę tych elementów; 4) raportów na temat realizacji przepisów dotyczących ochrony środowiska; 5) analiz kosztów i korzyści oraz innych analiz gospodarczych i założeń wykorzystanych w ramach środków i działań, o których mowa w pkt 3; 6) stanu zdrowia, bezpieczeństwa i warunków życia ludzi, oraz stanu obiektów kultury i obiektów budowlanych – w zakresie, w jakim oddziałują na nie lub mogą oddziaływać: a) stany elementów środowiska, o których mowa w pkt 1, lub b) przez elementy środowiska, o których mowa w pkt 1 – emisje i zanieczyszczenia, o których mowa w pkt 2, oraz środki, o których mowa w pkt 3. Zatem powyższe informacje nie dotyczą wyboru projektów do dofinansowania. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku