VII SA/Wa 1755/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Protokolant st. sekr. sąd. Sylwia Rosińska- Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2018 r. sprawy ze skargi A M i M M na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę VII SA/Wa 1755/17 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2017r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ( dalej: GINB ) po rozpatrzeniu odwołania [...] oraz odwołania [...] od decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2017 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...] lutego 2017r Wojewoda [...] po wszczęciu postępowania na wniosek [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2015 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] pozwolenia na budowę budynku handlowo - usługowego na działce nr ewid. [...], obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Od powyższej decyzji organu wojewódzkiego z [...] lutego 2017 r., [...] oraz [...] złożyli odwołania do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Rozpatrując ponownie sprawę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego omówił nadzwyczajny charakter postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia podkreślając, że stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych i do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia  może dojść wyłącznie w przypadku bezsprzecznego stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Ponadto w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej wadliwą decyzją, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma bowiem na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznawanie zakończonej sprawy. Wobec powyższego, zakres prowadzonych w ramach trybu nadzorczego postępowania dowodowego nie odpowiada temu, prowadzonemu w trybie zwykłym. GINB wyjaśnił, że zgodnie z brzmieniem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestor [...] wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ewid. [...] na cele budowlane. Tym samym w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego uchybienia przywołanym wyżej przepisom 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt. 2 Prawa budowlanego. Przedmiotem pozwolenia na budowę z [...] kwietnia 2015 r., Nr [...], jest budynek usługowo-handlowy na działce nr ewid. [...], obręb [...], położonej przy ul. [...] w [...]. W projektowanym budynku usługowo-handlowym zaplanowano prowadzenie sprzedaży i świadczenia usług w zakresie elementów dekoracyjnych, wyposażenia wnętrz i ogrodów (Projekt budowlany - Opis techniczny do projektu architektoniczno-budowlanego - str. 6). Zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi. Jak wynika z akt sprawy obszar, na którym znajduje się ww. działka inwestycyjna, w dacie wydania kontrolowanej decyzji objęty był ustaleniami uchwały Rady Miasta [...] z [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r. Nr [...], poz. [...]) w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], Osiedla [...] oraz polany położonej w obrębie ewidencyjnym nr [...] w [...]. Zgodnie powyższym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obszar na którym położona jest ww. działka nr ewid. [...], oznaczony jest symbolem [...] (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej). Analiza akt sprawy wykazała, że sporna inwestycja nie narusza rażąco ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności parametry projektowanego obiektu nie naruszają w sposób rażący ustaleń co do rodzaju zabudowy; nieprzekraczalnej linii zabudowy; procent terenu zabudowanego - do 50% (projektowana - 331,7 m2, tj. ok. 21,5 % - Projekt budowlany - Opis techniczny do projektu zagospodarowania działki - str. 4); procent terenu biologicznie czynnego - od 30% (projektowana - 751,6 m2, tj. ok. 48,71 % - Projekt budowlany - Opis techniczny do projektu zagospodarowania działki - str. 4); wskaźnika intensywności zabudowy - do 0,6 (projektowana - ok. 0.32 - Projekt budowlany - Opis techniczny do projektu zagospodarowania działki - str. 4); nieprzekraczalnych wysokości zabudowy - dwie kondygnacje (projektowana - jedna kondygnacja - Projekt budowlany - str. 6 oraz nr rysunku 06, str. 45); geometrii dachu; ilości miejsc parkingowych - 1 miejsce parkingowe dla każdego nowego dopuszczonego planem lokalu użytkowego (projektowane - 6 miejsc parkingowych - Projekt budowlany - projekt zagospodarowania terenu, str. 40). Odnosząc się do zarzutów skarżących dotyczących naruszenia § 33 pkt 3 lit. a ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie, z którym na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...] (na którym położona jest ww. działka nr ewid. [...]) dopuszcza się możliwość prowadzenia funkcji usługowej oraz nieuciążliwej działalności gospodarczej niezwiązanej z rolnictwem, zarówno w pomieszczeniach zintegrowanych z budynkiem jak i w wolnostojącym budynku, pod warunkiem iż: wielkość i gabaryty działki będą gwarantować właściwą obsługę funkcji dopuszczonych w zakresie: dojazdów, dostaw, miejsc parkingowych, składowania odpadów itp., prowadzona działalność gospodarcza nie będzie przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - GINB stwierdził, że przeznaczenie projektowanej inwestycji tj. budynku usługowo-handlowego, w którym zaplanowano prowadzenie sprzedaży i świadczenia usług w zakresie elementów dekoracyjnych, wyposażenia wnętrz i ogrodów, nie narusza rażąco ww. ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie GINB przeznaczenie projektowanej inwestycji może zostać uznane za funkcję usługową oraz nieuciążliwą działalność gospodarczą niezwiązaną z rolnictwem, o której mowa w ww. § 33 pkt 3 lit. a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 13 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przez nieuciążliwą działalność należy rozumieć taką działalność gospodarczą, której uciążliwość nie wykracza poza granice działki, do której jej właściciele lub użytkownicy posiadają prawo dysponowania, a także taką, która nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać środowisko, zgodnie z przepisami odrębnymi. Zgodnie z projektem budowlanym, sporna inwestycja związana jest z nieuciążliwą działalnością gospodarczą, a także nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (Projekt budowlany - Opis techniczny do projektu architektoniczno-budowlanego - str. 6). Mając powyższe na uwadze, nie sposób uznać aby sporna inwestycja rażąco naruszała ustalenia § 33 pkt 3 lit. a ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Za chybiony należy również uznać zarzut skarżących, jakoby projektowana inwestycja naruszała § 12 pkt 2 lit. a oraz b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w myśl którego dla wszystkich terenów położonych w granicach planu zakazuje się wprowadzania w sąsiedztwie: terenów mieszkaniowych i obszarów przestrzeni publicznych, nowych funkcji, uciążliwych dla otoczenia i przeznaczania terenów, pogarszających jakość środowiska, a także związanych ze składowaniem, gromadzeniem lub przetwarzaniem odpadów, a także lokalizowania obiektów i urządzeń, których uciążliwość wykracza poza granice działki, do której jej właściciele lub użytkownicy posiadają prawo dysponowania, a także prowadzenia działalności zaliczanej do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Podkreślić należy bowiem, że przedmiotowa inwestycja pełnić ma funkcję usługową oraz nieuciążliwą działalności gospodarczą, które na przedmiotowym obszarze dopuszcza sam miejscowy plan zagospodarowania terenu. GINB wskazał, iż mając na uwadze treść § 3 pkt. 1 lit. a oraz b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, definiującego pojęcia podstawowego przeznaczenia w granicach działki oraz zamiennego przeznaczenia w granicach terenu, w związku z § 23 miejscowego planu zagospodarowania terenu zgodnie, z którym, dla jednostki urbanistycznej o symbolu [...] (w obrębie której mieści się sporna inwestycja) przewidziane jest przeznaczenie podstawowe [...] (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) i nie jest przewidziane jakiekolwiek inne przeznaczenie zamienne, uznać należy, że dopuszczalna dla powyższego terenu na mocy § 33 pkt 3 lit. a miejscowego planu zagospodarowania terenu, funkcja usługowa oraz nieuciążliwa działalność gospodarcza niezwiązana z rolnictwem, stanowi jedne z jego podstawowych przeznaczeń. Zupełnie nietrafiony jest także zarzut skarżących dotyczących naruszenia § 33 pkt 2 lit. a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustanawiający na działkach oznaczonych symbolem [...], zakaz budowy garaży wolnostojących powyżej dwóch stanowisk. Jak wynika z projektu budowlanego, w ramach spornej inwestycji nie jest planowana budowa jakichkolwiek garaży wolnostojących. Przewiduje się jedynie budowę miejsc postojowych dla klientów budynku, które nie stanowią garaży wolnostojących. Badana decyzja nie narusza rażąco również przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). W szczególności nie uchybiono rażąco przepisowi § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, który stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Elewacja północna projektowanego budynku bez otworów znajduje się w odległości 3,03 m od granicy z działką o nr ewid. [...], natomiast elewacja południowa projektowanego budynku z otworami znajduje się w odległości ok. 11 m od granicy z działką drogową nr ewid. [...] (ul. [...]). Elewacja wschodnia projektowanego budynku z otworami znajduje się w odległości 21,80 m od granicy z działką o nr ewid. [...]. Zdaniem GINB sporna inwestycja nie narusza rażąco przepisów § 13 (przesłanianie obiektów), § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) oraz § 271 i n. (warunki ochrony przeciwpożarowej) ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Ponadto inwestor uzyskał decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], zezwalającą na lokalizację zjazdu publicznego, bramowego, w pasie drogowym drogi wew. - ul. [...] (dz. nr ewid. [...]), na dz. Nr [...] i nr [...]. GINB podkreślił, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach. W aktach sprawy znajdują się oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Jednocześnie projekt zagospodarowania terenu spornej inwestycji został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. [...]. W ocenie GINB kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2015 r., Nr [...], nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. dlatego należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. Na opisaną wyżej decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do sądu wnieśli [...] oraz [...] zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili : I. naruszenie art. 156 §1 pkt 2. kpa poprzez błędne niezastosowanie przez organ tego przepisu pomimo, że kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...] o pozwoleniu na budowę budynku handlowo- usługowego na działce nr [...] jest rażąco sprzeczna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta [...], w tym zwłaszcza z §33 pkt 3 lit. a) w zw. z §3 pkt 1 lit. a), §12 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( dalej: m.p.z.p. ). II. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w zw. z art. 156 §1 pkt 2 kpa poprzez błędne przyjęcie, że brak jest rażących sprzeczności pomiędzy projektem budowlanym zatwierdzonym kontrolowaną decyzją Prezydenta Miasta [...], a postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjmując, że: 1. nie doszło do naruszenia postanowień §33 pkt 3 lit. a) w zw. z §2 ust. 1 pkt 13 m.p.z.p., albowiem na obszarze oznaczonym w tym planie symbolem [...] (na którym położona jest działka nr [...], na której uczestnik [...] zrealizował inwestycję) dopuszcza się możliwość prowadzenia funkcji usługowej oraz nieuciążliwej działalności gospodarczej, a taką prowadzi ten uczestnik, - podczas gdy zgodnie z postanowieniami §23 m.p.z.p. dla działek oznaczonych symbolem [...], jak w przypadku działki inwestora [...] - jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie przewidziano przeznaczenia zamiennego, a ponadto prowadzona przez tego inwestora działalność gospodarcza na działce nr [...] z uwagi na jej graniczne położenie z działkami nr [...] i [...] (stanowiącymi własność i współwłasność skarżących), co związane jest z emisjami hałasu, pyłu, płynów i spalin, niewątpliwie stanowi uciążliwą działalność gospodarczą, której następstwa wykraczają poza granice działki nr [...] 2. nie doszło do naruszenia postanowień §12 pkt 2 lit. a) i b) m.p.z.p. poprzez wydanie przez Prezydenta Miasta [...] decyzji nr [...] z dnia [...].04.2015r., pomimo iż uciążliwość związana z prowadzeniem działalności gospodarczej przez uczestnika z uwagi na emisje, o których mowa wyżej i bezpośrednie sąsiedztwo z działkami nr [...] i [...], w oczywisty sposób wykracza poza granice działki nr [...], do której tytuł prawny ma uczestnik ad 2; III. rażące naruszenie art. 156 §1 pkt 2 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i z §3 ust. 1 lit. a) m.p.z.p. poprzez przyjęcie braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...].04.2015r., pomimo iż zgodnie z m.p.z.p. podstawowe przeznaczenie w granicach działki (w spornej sprawie działki nr [...]) - a jest nim zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, powinno odnosić się do więcej niż 50%, podczas gdy z pkt 4 Opisu technicznego do projektu zagospodarowania terenu działki wynika, iż zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna nie stanowi więcej niż 50%; IV. naruszenie art. 140 kpa w zw. z art. 104 §2 kpa poprzez nie odniesienie się przez organ do zarzutu skarżącej [...] zgłoszonego w jej odwołaniu od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017r., iż zaplanowana przez uczestnika ad 2 działalność gospodarcza zajmować będzie więcej niż 50% powierzchni działki nr [...], co rażąco narusza postanowienia §3 pkt 1 lit. a) m.p.z.p.; Zdaniem skarżących Prezydent Miasta [...] powinien wydać odmowną decyzję dla uczestnika [...] w związku z jego wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z realizacją na działce ewid. nr [...], obręb [...], przy ul. [...] w [...], albowiem załączony do wniosku projekt budowlany pozostaje w rażącej sprzeczności z m.p.z.p. Zgodnie z postanowieniami §23 m.p.z.p., dla działek oznaczonych symbolem [...] (a właścicielem takiej działki jest inwestor [...] ) podstawowym ich przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. W §23 uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...].08.2009r., w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiedla [...], Osiedla [...] oraz polany położonej w obrębie ewidencyjnym [...] w [...], nie przewidziano możliwości przeznaczenia zamiennego dla działek oznaczonych symbolem [...]. Wprawdzie postanowienia §33 pkt 3 lit. a) m.p.z.p. dopuszczają możliwość prowadzenia na działkach o przeznaczeniu podstawowym [...] funkcji usługowej oraz nieuciążliwej działalności gospodarczej nie związanej z rolnictwem, zarówno w pomieszczeniach zintegrowanych z budynkiem, jak i w wolnostojącym budynku, jednak pod warunkiem, 1) wielkość i gabaryty działki będą gwarantować właściwą obsługę funkcji dopuszczonych w zakresie: dojazdów, dostaw, miejsc parkingowych, składowania odpadów itp., 2) prowadzona działalność gospodarcza nie będzie przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, - a przeznaczenie podstawowe w granicach takich działek nie może być mniejsze, a nawet równe 50% jej powierzchni. Tymczasem z zatwierdzonego przez organ I instancji projektu budowlanego, w części dotyczącego pkt 4 Opisu technicznego do projektu zagospodarowania terenu działek, tj. Zestawienia powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki nr [...] wynika, że powierzchnia zabudowy domu jednorodzinnego wynosi 112 m2, a powierzchnia zabudowy budynku handlowo-usługowego stanowi 219,4 m2. Łączna powierzchnia zabudowy budynków wynosi 331,7 m , natomiast całkowita powierzchnia budynków 489,3 m . Natomiast na rysunku nr 3 pn. Rzut przyziemia wskazano, iż kubatura stanowi 1331 m , powierzchnia zabudowy 289,4 m , powierzchnia użytkowa 190,9 m2, zaś powierzchnia wiaty to 70 m2. Z w/w danych jednoznacznie wynika zatem, iż zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna stanowi mniej niż 50% powierzchni działki (wskazuje na to także rysunek nr 1 pn. Zagospodarowanie terenu). W sposób szczególnie widoczny, rzucający się wprost w oczy, występująca różnica w powierzchni projektowanej części budynku objętego decyzją Prezydenta Miasta [...] nr [...], a częścią budynku istniejącego, widoczna jest na rysunku SI, stanowiącym załącznik do Opisu technicznego, o którym mowa wyżej. Powyższe oznacza, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].04.2015r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z realizacją na działce o numerze ewid. [...] wydana została z rażącym naruszeniem §33 pkt 1 lit. a) w zw. z §3 pkt 1 lit. a) m.p.z.p. Zgodnie z postanowieniami §12 pkt 2, dla wszystkich terenów położonych w granicach planu zakazuje się: a) wprowadzania w sąsiedztwie: terenów mieszkaniowych i obszarów przestrzeni publicznych, nowych funkcji, uciążliwych dla otoczenia i przeznaczenia terenów, pogarszających jakość środowiska, a także związanych ze składowaniem, gromadzeniem lub przetwarzaniem odpadów, b) lokalizowania obiektów i urządzeń, których uciążliwość wykracza poza granice działki, do której jej właściciele lub użytkownicy posiadają prawo dysponowania, a także prowadzenia działalności zaliczanej do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, za wyjątkiem dopuszczeń zawartych w pkt 3. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż projektowana inwestycja nie wiąże się z uciążliwościami, które wykraczałyby poza granice działki ([...]) a także, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko. Błąd Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w interpretacji §12 pkt 2, w tym zwłaszcza przyjęcie, że uciążliwości związane z planowaną inwestycją przez uczestnika ad 2 będą wyłącznie w granicach należącej do niego działki, jest oczywisty, jego stwierdzenie nie wymaga głębokiej analizy, a skutki naruszenia tego przepisu m.p.z.p. są nie do pogodzenia z punktu widzenia wymogów praworządności w państwie. Zaprojektowany na działce nr [...] budynek handlowo-usługowy, który został już wybudowany i w którym inwestor prowadzi działalność gospodarczą służy mu do sprzedaży i świadczenia usług w zakresie elementów dekoracyjnych, wyposażenia wnętrz i ogrodów, usytuowany jest tuż obok granicy z działkami nr [...] i [...], stanowiącymi własność i współwłasność skarżących. Z Opisu technicznego do projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że przewidywana liczba osób wraz z obsługą w budynku handlowo-usługowym to około 50. Oczywistym jest zatem duża ilość samochodów nie tylko na działce nr [...], ale także poza jej granicami, albowiem działka uczestnika ad 2 nie byłaby w stanie pomieścić wszystkich samochodów. Z oczywistych zatem powodów, uciążliwości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez inwestora nie zamkną się w granicach działki nr [...], jak błędnie przyjął Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego i wyjdą poza nią. Samochody osobowe (oraz dostawcze) przyjeżdżające do obiektu, będą parkować przy drodze i sąsiednich działkach, co niewątpliwie powodowało będzie hałas i zanieczyszczenie powietrza. Dochodzić będzie niewątpliwie do emisji hałasu, pyłu, płynów i spalin. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana została ponadto z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i art. 156 §1 pkt. 2 kpa poprzez błędne przyjęcie, iż brak jest rażących sprzeczności pomiędzy projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].04.2015r. a postanowieniami m.p.z.p., a to §33 pkt 3 lit. a) w zw. z §2 ust. 1 pkt 13 m.p.z.p., §12 pkt 2 lit. a) i b) m.p.z.p. oraz §3 ust. 1 lit. a) m.p.z.p. Zgodnie z m.p.z.p., działka nr [...] w obr. [...] przy ul. [...] w [...] stanowiąca własność inwestora [...], znajduje się w jednostce planu oznaczonej symbolem [...] - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W §23 uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...].08.2009r. nie przewidziano przeznaczenia zamiennego dla działek oznaczonych symbolem terenu [...] z przeznaczeniem podstawowym [...] - jak w przypadku działki oznaczonej numerem [...] - w przeciwieństwie do działek oznaczonych innym symbolem terenu z przeznaczeniem podstawowym [...], w przypadku których dopuszczono możliwość przeznaczenia zamiennego [...]. Na całym Osiedlu [...], Osiedlu [...] objętym m.p.z.p. nie ma drugiego takiego przypadku, aby inwestor wybudował budynek handlowo- usługowy na działce przeznaczonej wyłącznie pod budownictwo jednorodzinne. Zalegalizowanie takiej praktyki może stworzyć niebezpieczny precedens, który w istotny i negatywny sposób wpłynie na charakter Osiedla. W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu skargi i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu. Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie sąd kontroluje decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017r, znak: [...] wydaną w postępowaniu nadzwyczajnym w trybie stwierdzenia nieważności. Prowadzone w trybie nadzoru postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy jakie ma miejsce w przypadku postępowania odwoławczego, a jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. organ orzekający w tym zakresie bada stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji. W rozpatrywanej sprawie, organ nadzorczy prawidłowo ustalił, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2015 r., Nr [...] nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Kontrolowaną decyzją zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorowi R K pozwolenia na budowę budynku handlowo - usługowego na działce nr ewid. [...], obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Z akt sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją wynika, że inwestor wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością nr ewid. [...] na cele budowlane oraz dołączył projekt budowlany wraz z opiniami i uzgodnieniami. Tym samym nie doszło do rażącego uchybienia art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 Prawa budowlanego. Badając decyzję o pozwoleniu na budowę pod kątem podniesionego zarzutu dotyczącego rażącej sprzeczności projektowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie stwierdził, iż projektowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], Osiedla [...] oraz polany położonej w obrębie ewidencyjnym nr [...] w [...] uchwalonego przez Radę Miasta [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009r. Zgodnie powyższym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obszar na którym położona jest działka inwestycyjna nr ewid. [...], oznaczony jest symbolem [...], który określa przeznaczenie terenów jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ( § 4 ust 2 pkt 1 ). Przepis § 33 planu miejscowego stanowi, iż wyznacza się tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - [...] z przynależnym zagospodarowaniem terenu, dla których ustala się następujące zasady zagospodarowania terenów: 1) nakazy: a) obowiązujące parametry zabudowy: procent terenów zabudowanych, Pz do 50%, procent terenów biologicznie czynnych, Pb od 30%, wskaźnik intensywności zabudowy, Iz do 0,6, b) dachy w budynkach nowych i przebudowywanych, z uwzględnieniem § 6 i 7: mieszkalnych - dwu- lub wielospadowe o nachyleniu od 20° do 45° głównych połaci dachu, dla dachów mansardowych nachylenie połaci do 80°, przeznaczonych dla działalności gospodarczej, pomocniczych lub gospodarczych, w tym garażowych - indywidualnie, c) zieleń rekreacyjna i towarzysząca obiektom budowlanym; 2) zakazy: a) budowy na działce garaży wolnostojących powyżej dwóch stanowisk, przy czym zakaz ten nie obowiązuje w przypadku występowania w granicach działki większej ilości samodzielnych lokali mieszkalnych lub lokali użytkowych, b) lokalizacji garaży i wiat garażowych bezpośrednio w granicy linii rozgraniczającej drogę publiczną i w odległości mniejszej niż 5m od tej linii; 3) dopuszczenia: a) możliwość prowadzenia funkcji usługowej oraz nieuciążliwej działalności gospodarczej niezwiązanej z rolnictwem, zarówno w pomieszczeniach zintegrowanych z budynkiem jak i w wolnostojącym budynku, pod warunkiem iż, wielkość i gabaryty działki będą gwarantować właściwą obsługę funkcji dopuszczonych w zakresie: dojazdów, dostaw, miejsc parkingowych, składowania odpadów itp., prowadzona działalność gospodarcza nie będzie przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, b) możliwość lokalizacji dodatkowego pomocniczego budynku lub pomieszczeń innych, niezwiązanych z przeznaczeniem podstawowym i dopuszczonym, takich jak wolnostojący lub przybudowany garaż, o powierzchni całkowitej do 30m2, wysokości budynku do 5m, dachu o nachyleniu połaci kształtowanym indywidualnie, c) dachy mansardowe dopuszczone w jednostkach urbanistycznych A10, Al 1 i BI. Z powyższego wynika jednoznacznie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza możliwość prowadzenia funkcji usługowej oraz nieuciążliwej działalności gospodarczej niezwiązanej z rolnictwem, zarówno w pomieszczeniach zintegrowanych z budynkiem jak i w wolnostojącym budynku, pod warunkiem iż: - wielkość i gabaryty działki będą gwarantować właściwą obsługę funkcji dopuszczonych w zakresie: dojazdów, dostaw, miejsc parkingowych, składowania odpadów itp., - prowadzona działalność gospodarcza nie będzie przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Projektowana inwestycja polega na budowie budynku handlowo - usługowego, w którym prowadzona ma być sprzedaż i usługi w zakresie elementów dekoracyjnych, wyposażenia wnętrz i ogrodów. Wielkość i gabaryty działki będą gwarantować właściwą obsługę funkcji dopuszczonych w zakresie: dojazdów, dostaw, miejsc parkingowych, składowania odpadów itp. Planowana działalność nie jest związana z rolnictwem. Nie jest również zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j.Dz.U.2016.71). Przepisy powyższe dopuszczają możliwość prowadzenia funkcji usługowej oraz nieuciążliwej działalności gospodarczej niezwiązanej z rolnictwem, zatem nie ograniczają dopuszczenia wyłącznie do funkcji usługowej, działalność handlowa w powyższym zakresie może zaś zostać zaliczona do działalności gospodarczej. Nie znajduje potwierdzenia zarzut naruszenia § 33 pkt 1 lit a) w zw. z § 3 pkt 1 lit a) planu miejscowego. Projektowana inwestycja spełnia wszystkie nakazy odnoszące się do obowiązujących parametrów zabudowy, a więc w zakresie ustalonego procentu terenów zabudowanych, ustalonego procentu terenów biologicznie czynnych, ustalonego wskaźnika intensywności zabudowy. Na stronie 4 zatwierdzonego kontrolowaną decyzją projektu budowlanego projektant wskazał, że wszystkie powyższe warunki zostały spełnione, z wyszczególnieniem powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej oraz wskaźnika intensywności zabudowy. Fakt umieszczenia w tym miejscu projektu poprawek nie może podważać tych wskazań, zostały one bowiem opatrzone podpisem projektanta. Brak jest również przesłanek do kwestionowania ich prawidłowości. Zamierzenie inwestycyjne spełnia wymagania określone w § 3 pkt. 1 planu miejscowego, gdyż podstawowe przeznaczenie terenu obejmuje więcej niż 50% powierzchni działki. W świetle § 2 ust.1 pkt. 13 planu miejscowego pod pojęciem nieuciążliwej działalności należy rozumieć taką działalność gospodarczą, której uciążliwość nie wykracza poza granice działki, do której jej właściciele lub użytkownicy posiadają prawo dysponowania, a także taką, która nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać środowisko, zgodnie z przepisami odrębnymi. Z projektu budowlanego wynika, że projektowany obiekt budowlany nie będzie emitował hałasu ani wibracji, emisja zanieczyszczeń gazowych (w tym zapachów) pyłowych odbywać się będzie bez szkodliwego wpływu na otoczenie i środowisko - dotyczy kominka na sali sprzedaży. W zakresie rodzaju i ilości wytwarzanych odpadów podano, iż wytwarzane będą wyłącznie odpady gospodarcze. Projektowany obiekt nie będzie miał wpływu na drzewostan, powierzchnię ziemi, wód powierzchniowych i podziemnych. Wskazane zostało, że oddziaływanie inwestycji będzie w granicach działki inwestora. Tym samym nie jest trafiony zarzut naruszenia § 12 planu miejscowego, który zawiera ustalenia związane z ochroną środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego. W ramach projektowanej inwestycji nie jest planowana budowa jakichkolwiek garaży wolnostojących. Przewiduje się jedynie budowę miejsc postojowych dla klientów budynku, które nie stanowią garaży wolnostojących. Badana decyzja nie narusza rażąco również przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Elewacja północna projektowanego budynku bez otworów znajduje się w odległości 3,03 m od granicy z działką o nr ewid. [...] stanowiącą własność skarżących natomiast elewacja wschodnia projektowanego budynku z otworami znajduje się w odległości 21,80 m od granicy z działką o nr ewid. [...], która również stanowi własność skarżących. Organ nadzorczy trafnie ocenił, iż badana decyzja nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., obligującą organ do stwierdzenia jej nieważności. Badana decyzja została bowiem wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawa i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Sąd stwierdza, że organ nadzorczy prawidłowo wypełnił swoje ustawowe obowiązki i uzasadnił stanowisko wyrażone w decyzjach w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm) skargę oddalił.