II SA/Go 113/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant st.sekr.sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2018 r. sprawy ze skargi M.B. i D.B. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 26 kwietnia 2012 r., nr XXII/153/12 w sprawie: wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty przy sprzedaży lokalu mieszkalnego nr 1 na odrębną własność położonego w [...] oddala skargę. 26 kwietnia 2012 r. Rada Miejska - na podstawie art. 68 ust. 1 pkt 7, ust. 1a i ust. 1b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm., dalej: u.g.n.) - podjęła uchwałę nr XXII/153/12 w sprawie: wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty przy sprzedaży lokalu mieszkalnego nr 1 na odrębną własność położonego w [...]. W § 1 uchwały Rada Miejska stwierdziła, że wyraża zgodę na sprzedaż lokalu mieszkalnego nr 1 wraz z przynależnościami i gruntem położonym w [...]. Nieruchomość oznaczona jest działkami nr ewid. [...] o pow. 146m2 i nr ewid. [...] o pow. 336m2, dla których Sąd Rejonowy, Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi Kw [...]. Dalej w przepisie tym Rada stwierdziła, że upoważnia Burmistrza do udzielenia bonifikaty w wysokości 60% od wartości nieruchomości ustalonej przez rzeczoznawcę majątkowego w operacie szacunkowym, która wynosi po uwzględnieniu poniesionych nakładów 64.200 zł. Warunkiem udzielenia bonifikaty jest niezaleganie z zapłatą należności z tytułu najmu lokalu oraz jednorazowa wpłata należności za zakupiony lokal. W § 2 uchwały jej wykonanie zostało powierzone Burmistrzowi a w § 3 uchwały stwierdzono, że wchodzi ona w życie z dniem podjęcia i podlega ogłoszeniu w sposób zwyczajowo przyjęty. 8 listopada 2017 r. (data wpływu pisma do organu) M. i D.B. wezwali Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa opisaną wyżej uchwałą, zarzucając, że art. 68 u.g.n. nie przewiduje wyrażania zgody przez radę gminy na udzielenie konkretnych bonifikat. Uprawnienia o charakterze decyzyjnym w indywidulanych sprawach przekazane zostały przez ustawodawcę organowi wykonawczemu. Pismem z [...] grudnia 2017 r. Miasto uznało wezwanie do usunięcia naruszenia prawa za nieuzasadnione. Organ wskazał, że w przedmiotowej uchwale Rada Miejska nie wyraziła zgody na udzielenie bonifikaty, a udzieliła zgody na sprzedaż lokalu mieszkalnego. Nadto Rada określiła warunki udzielenia przez Burmistrza bonifikaty oraz wysokość stawki procentowej. Powyższa uchwała stała się przedmiotem skargi M. i D.B., złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucili naruszenie: - prawa materialnego, tj. art. 68 ust. 1 i ust. 1b u.g.n. w zw. z art. 7 Konstytucji RP, przez niewłaściwą jego wykładnię i domniemanie kompetencji organu stanowiącego do udzielenia konkretnej bonifikaty od ceny lokalu mieszkalnego, w sytuacji gdy organem władnym do przyznania konkretnej bonifikaty jest organ wykonawczy, zwłaszcza w przypadku podjęcia uchwały indywidualnej, co wpływa na ocenę zgodności z prawem podjętego aktu; - prawa materialnego, tj. art. 68 ust. 1b u.g.n., przez jego wykładnię polegającą na niewyczerpaniu zakresu przedmiotowego przekazanego przez ustawodawcę do unormowania w uchwale jednostki samorządu terytorialnego i pominięcie przez radę elementu warunków i zasad udzielenia bonifikaty, co skutkuje brakiem pełnej realizacji upoważnienia ustawowego i wpływa na ocenę zgodności z prawem podjętego aktu; - prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 169 ust. 1 Konstytucji RP, przez jego niezastosowanie i przekroczenie kompetencji prawodawczych w zawartym upoważnieniu ustawowym w zakresie gospodarowania mieniem, co stanowi istotne naruszenie prawa, gdyż organ obowiązany jest działać ściśle w granicach swoich kompetencji, a organem upoważnionym do gospodarowania mieniem jest organ wykonawczy; - art. 32 Konstytucji RP określającego zasadę, iż wszyscy są wobec prawa równi, przez dyskryminację w zakresie udzielenia bonifikaty o określonej wysokości, polegającej na udzieleniu skarżącym bonifikaty w niższej wysokości niż pozostali najemcy lokali o podobnym statusie w braku uzasadnienia dla takiego zróżnicowania. Na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), skarżący wnieśli o stwierdzenie, że uchwała została wydana z naruszeniem prawa. Skarżący wnieśli także o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę Miasto wniosło o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ wskazał, że odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa doręczona została pełnomocnikowi skarżących w dniu 6 grudnia 2017 r., zatem skarga z [...] stycznia 2018 r. nadana przez pełnomocnika skarżących w dniu 17 stycznia 2018 r., powinna zostać odrzucona, ponieważ złożono ją po terminie. Organ wskazał także, że w sprawie została także złożona skarga z [...] stycznia 2018 r. przez samych skarżących. Skarga ta nie została jednakże przez nich podpisana, a data jej nadania, zawarta na kopercie, nie jest czytelna. W zakresie wniosku o oddalenie skargi organ podtrzymał argumenty podniesione w piśmie z [...] grudnia 2017 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku organu o odrzucenie skargi, należy wyjaśnić, że w sprawie niniejszej złożone zostały dwie skargi. Pierwsza z nich przesłana została przez samych skarżących. Skarga ta nie została przez nich podpisana, data zaś nadania przesyłki, zawarta na kopercie, nie jest czytelna. 17 stycznia 2018 r. została nadana przesyłka zawierająca drugą skargę o identycznej treści, podpisana przez pełnomocnik skarżących – adw. A.D.. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący uzupełnili brak formalnych skargi (brak podpisu). Skoro zatem odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia prawa doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 6 grudnia 2017 r., a pierwszą skargę z [...] stycznia 2018 r. nadano w UP 8 - 5 stycznia 2018 r. (co Sąd ustalił na podstawie strony internetowej Poczty Polskiej, na której można śledzić przesyłki), uznać należało, że skarga złożona została w terminie i poprzedzona była wymaganym wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa (termin ten wynosi 30 dni od dnia doręczenia stronie skarżącej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub 60 dni od dnia wniesienia wezwania, jeżeli organ takiej odpowiedzi nie udzielił). Przesądzenie o dopuszczalności skargi otworzyło sądowi drogę do merytorycznej oceny sprawy. Zgodnie zatem z treścią art. 68 ust. 1 pkt 7 u.g.n., właściwy organ może udzielić bonifikaty od ceny ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 3, na podstawie uchwały rady gminy, jeżeli nieruchomość jest sprzedawana jako lokal mieszkalny. Przepis art. 68 ust. 1b u.g.n. (w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały) stanowił natomiast, że w uchwale rady gminy określa się w szczególności warunki udzielenia bonifikat i wysokość stawek procentowych. Rację mają skarżący stwierdzając, że organem władnym do przyznania konkretnej bonifikaty jest organ wykonawczy gminy, zwłaszcza w przypadku podjęcia uchwały indywidualnej. Należy jednak wskazać, iż w zaskarżonej uchwale, wbrew jej tytułowi, w którym stwierdza się , iż dotyczy ona "...wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty...", Rada Miejska nie wyraziła zgody na udzielenie bonifikaty lecz zgody na sprzedaż lokalu mieszkalnego, co wynika wprost z treści § 1 zaskarżonej uchwały. Tym samym nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 68 ust. 1 pkt 7 i ust. 1b u.g.n. w zw. z art. 7 Konstytucji RP, jak i zarzut naruszenia art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 169 ust. 1 Konstytucji RP. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy podkreślić, że w świetle art. 68 ust. 1 pkt 1 i ust. 1b u.g.n. udzielenie bonifikaty (jak też i sama sprzedaż np. lokalu mieszkalnego oraz udziału w gruncie, stanowiącego własność gminy) jest wyłącznie uprawnieniem, a nie obowiązkiem właściwego organu i rada może określić w sposób zróżnicowany wysokość bonifikaty. W rozpoznawanej sprawie Rada Miejska, wypełniając wymogi art. 68 ust. 1b u.g.n., określiła warunki udzielenia bonifikaty. Określiła bowiem, że warunkiem tym jest niezaleganie z zapłatą należności z tytułu najmu lokalu oraz jednorazowa wpłata należności za zakupiony lokal. Rada określiła też wysokość stawki procentowej, która wynosi 60% od wartości nieruchomości ustalonej przez rzeczoznawcę majątkowego w opieracie szacunkowym. Operat ten - jak wynika z zaskarżonej uchwały - uwzględnił nakłady dokonane na nieruchomość przez skarżących. Uznać zatem należało, że zarówno warunki udzielenia bonifikaty jak i wysokość stawki procentowej, określone zostały w zaskarżonej uchwale w sposób jasny i przejrzysty. W takiej sytuacji skargę uznać należało za nieuzasadnioną i jako taką, na podstawie 151 P.p.s.a., oddalić.