II GSK 3304/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A sp. z o.o. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Gl 25/17 w sprawie ze skargi A sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A Sp. z o.o. w R. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach 2. 700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 29 marca 2017 r. o sygn. akt III SA/Gl 25/17 oddalił skargę A Sp. z o.o. w R. (dalej: Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach (obecnie: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach; dalej jako Dyrektor) z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. Dyrektor, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.; dalej: o.p.) oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 471 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 165; dalej: u.g.h.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] września 2015 r., wymierzającą Spółce karę pieniężną 12.000 zł za urządzanie gier na automacie [...] (bez numeru) poza kasynem gry, tj. w lokalu [...] w R. Na podstawie m.in. eksperymentu polegającego na odtworzeniu gry na wskazanym automacie i opinii biegłego sądowego (włączonej do akt niniejszej sprawy z postępowania karnoskarbowego) ustalono, że jest to automat do gier losowych w rozumieniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h., urządzanych w celach komercyjnych, a Spółka nie posiadała koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 u.g.h.) ani też zezwolenia na urządzanie gier na automatach (art. 129 ust. 1 u.g.h.). Dyrektor wyjaśnił dalej, że istotnym zagadnieniem przy wymierzaniu kary pieniężnej jest ustalenie osoby urządzającej gry poza kasynem gry. Zgodnie z treścią umowy z dnia [...] marca 2012 r., zawartej pomiędzy firmą B (najemca) a A sp. z o.o. (wynajmujący), powierzchnia lokalu znajdującego się przy ul. X (10m2) miała zostać wykorzystana w celu prowadzenia działalności gospodarczej, a w szczególności zainstalowania i użytkowania urządzeń do gier zręcznościowych w liczbie 6 sztuk, będących własnością najemcy. Strony ustaliły miesięczny czynsz dzierżawy na 6000 zł. Posiadająca tytuł prawny do lokalu – J. W., reprezentująca Spółkę – zawarła powyższą umowę z osobą, która nie złożyła swojego podpisu na umowie, co wynika z opinii pismoznawczej. Dyrektor stwierdził, że skoro umowę najmu ze strony najemcy podpisała osoba nieznana, dysponująca tylko pieczęcią firmową, to nie była uprawniona do zawarcia umowy, a więc umowa jest nieważna. W ocenie Dyrektora, wynajmujący lokal powinien wykazać minimum staranności w prowadzeniu działalności gospodarczej i doborze kontrahentów, tym bardziej, że w tym lokalu Spółka urządzała wcześniej legalnie gry na automatach hazardowych, zatem znała warunki związane z tego typu działalnością. W konsekwencji Dyrektor uznał Spółkę za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i wymierzył jej karę pieniężną. Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, zgadzając się z organami, że Spółka urządzała gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h. i nie posiadała koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 u.g.h.) ani zezwolenia na urządzanie gier na automatach (art. 129 ust. 1 u.g.h.). W ocenie Sądu, niedochowanie przez przedstawiciela Spółki należytej staranności przy zawieraniu umowy najmu części powierzchni lokalu i w konsekwencji podpisanie jej z nieznaną osobą – czyli zezwolenie nie wiadomo komu na ustawienie i eksploatowanie urządzenia; włączanie i wyłączanie blokady drzwi wejściowych do lokalu przez pracownika Spółki celem umożliwienia skorzystania z dostępu do urządzenia do gier; zgłaszanie przez pracownika (co wynika z zeznania P. S.) stwierdzonych w działaniu urządzenia błędów lub braku gotówki do wypłaty przez automat – jednoznacznie świadczą, że Spółce zasadnie przypisano status podmiotu urządzającego gry w rozumieniu u.g.h. Sąd podkreślił, że nie bez znaczenia jest także wskazanie, iż w lokalu tym Spółka miała już wcześniej zlokalizowany legalnie działający punkt gier na automatach o niskich wygranych, zatem znała warunki i wymogi związane z prowadzeniem tego typu działalności. Sąd stwierdził, że skoro ustalenia dowodowe były prawidłowe, a spór dotyczył zasadności zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., to w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16 (publ. ONSAiWSA z 2016 r. nr 5, poz. 73) nie budzi wątpliwości, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organ zasadnie nałożył na skarżącą karę pieniężną za urządzanie gier na automacie do gier o niskich wygranych bez koncesji, poza kasynem gry. Zastosowany przepis nie jest techniczny, więc nie wymagał notyfikacji i powinien być stosowany, zaś z art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika ogólna moc wiążąca uchwał. Odnosząc się do zaniechania uzyskania decyzji ministra właściwego do spraw finansów publicznych rozstrzygającej, czy gra zainstalowana na spornym urządzeniu jest grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie WSA zauważył, że strona skarżąca nie posiadała takiej decyzji, gdyż nie złożyła wniosku o jej wydanie. Poza tym procedura uregulowana w art. 2 ust. 6 u.g.h. dotyczy planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia. Tymczasem strona realizowała już przedsięwzięcie jako urządzający gry na automacie poza kasynem gry, a wobec faktu, że automat nie został poddany badaniu przez jednostkę badającą, brak było koniecznego załącznika do wystąpienia z wnioskiem o wydanie opinii. W przypadku natomiast, gdy urządzający gry na automacie nie skorzysta z tego uprawnienia, pozwalającego zyskać pewność czy działalność ta wypełnia przesłanki uznania jej za grę hazardową, organy na podstawie art. 89 i art. 90 u.g.h. uzyskują autonomiczne uprawnienie do poczynienia własnych ustaleń w zakresie wystąpienia w danej sprawie przesłanek wymierzenia kary za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry. Skargą kasacyjną Spółka domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, zarzucając naruszenie: 1) prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 90 ust. 1 w zw. z art. 3 i art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że strona skarżąca jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 i uznanie, że przepisy te mogły stanowić podstawę do wymiaru kary pieniężnej w niniejszej sprawie; 2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 192 oraz art. 197 § 1 o.p. w zw. z art. 8 u.g.h. oraz art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 90 ust. 1 u.g.h. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi, pomimo zaniechania przez organy obu instancji podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że strona skarżąca jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 o.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi pomimo skierowania decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu niebędącego urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 192 oraz art. 197 § 1 o.p. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi pomimo niedokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy wymagającej wiadomości specjalnych i odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii jednostki badającej posiadającej akredytację Ministra Finansów na okoliczność czy sporne urządzenie jest czy nie jest automatem do gier hazardowych; d) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, że materiał dowodowy, w oparciu o który organ ustalił stan faktyczny sprawy, został zebrany w sposób prawidłowy i wystarczający dla prawidłowej oceny legalności decyzji, w sytuacji w jakiej materiał dowodowy nie był zupełny, co stanowiło samodzielną przesłankę do uchylenia przez Sąd decyzji organu, a co skutkowało oddaleniem skargi i utrzymaniem w obrocie prawnym wadliwej decyzji organu. Skarżąca kasacyjnie argumentowała, że Sąd dokonał błędnej wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. uznając Spółkę za podmiot urządzający w sytuacji, gdy zachowanie Spółki sprowadzało się jedynie do biernego oddania w dzierżawę części powierzchni lokalu. Skarżąca podkreśliła, że z umowy najmu wynika, iż zobowiązała się jedynie do wydzierżawienia powierzchni, natomiast działalność gospodarczą w zakresie urządzeń miał prowadzić ich właściciel. Wobec tego organ powinien był uwzględnić złożoność sytuacji faktycznej i rzeczywiste powiązania pomiędzy urządzającym gry a Spółką. Dyrektor udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną i wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie koszów postępowania wg norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. W rozpatrywanym przypadku skarga kasacyjna zarzuca Sądowi I instancji naruszenie zarówno przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwe zastosowanie. Przypomnieć zatem należy, że uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji – co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2001 r. o sygn. akt I CKN 102/99; LEX nr 53129). Wobec powyższego w pierwszej kolejności oceny wymagają zarzuty naruszenia przepisów procesowych, zmierzające do podważenia prawidłowości ustaleń faktycznych sprawy. Zarzuty dotyczące niewłaściwego zastosowania prawa materialnego mogą być bowiem oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny stanowiący podstawę wyroku został ustalony w sposób prawidłowy. Niewątpliwie w myśl zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 o.p. i konkretyzującego tę zasadę art. 187 § 1 tej ustawy, na organach spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, jak i obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. O tym zaś, jakie fakty mają znaczenie dla załatwienia sprawy decyduje znajdująca zastosowanie w sprawie norma prawa materialnego. Rozważając stawiany Sądowi I instancji zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z powyższymi przepisami o.p. z zakresu postępowania dowodowego trzeba mieć na względzie, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., zgodnie z którym karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Przytoczony przepis może być zatem zastosowany wobec urządzającego gry w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy wskazuje ponadto, że były to gry na automatach – w rozumieniu ustawy o grach hazardowych – i urządzano je poza kasynem gry. Istotne znaczenie z punktu widzenia prawidłowości ustaleń faktycznych sprawy ma zatem odkodowanie określenia urządzający gry. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa procesowego dotyczą bowiem w znacznej mierze prawidłowości ustaleń, czy skarżąca kasacyjnie była urządzającym gry na automacie. Sama u.g.h. nie zawiera legalnej definicji urządzającego gry, jednak posługuje się tym określeniem w wielu przepisach, z których można wywnioskować zakres treściowy tego pojęcia. W niniejszej sprawie zasadnie przyjęto, że urządzanie gier hazardowych to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (tak NSA w wyroku z dnia 7 czerwca 2017 r. o sygn. akt II GSK 5336/16; dostępnym w CBOSA). Tak rozumiane urządzanie gier skargą kasacyjną skutecznie kwestionowane nie jest. Zarzut błędnej wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. – przez uznanie, że skarżąca jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry – w istocie nie neguje bowiem przedstawionej interpretacji urządzania gier lecz zmierza do podważenia ustalenia, że w rozpoznawanej sprawie urządzającym gry była skarżąca Spółka. W zakresie zaś ustaleń co do urządzania przez skarżącą gier, Sąd I instancji – trafnie aprobując stanowisko organów, że pojęcie to obejmuje: dysponowanie urządzeniem do prowadzenia gier oraz dysponowanie miejscem, w którym automat można byłoby usytuować i eksploatować – miał uzasadnione podstawy by uznać, iż skarżąca oba wskazane warunki spełniła, gdyż dysponowała lokalem o nazwie: [...] przy ulicy X w R., gdzie znajdował się udostępniony dla klientów jeden gotowy do używania automat do gier. Rozważania i zaakceptowane przez Sąd I instancji ustalenia organu w tym zakresie są logiczne, spójne, a w ocenie Sądu kasacyjnego również na etapie skargi kasacyjnej nie zostały skutecznie zakwestionowane. Nie ulega też wątpliwości, że wobec całokształtu ustaleń faktycznych w sprawie, czynności skarżącej, takie jak zapewnienie odpowiedniego miejsca na urządzenie, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczbie graczy, zapewnienie funkcjonowania automatu, stanowiły tworzenie zaplecza logistycznego dla organizowania gier na automacie i umożliwiały prowadzenie tego rodzaju działalności w kontrolowanym lokalu, nie zaś tylko – jak twierdzi autor skargi kasacyjnej – stanowiły wykonanie umowy najmu powierzchni w tym lokalu. Zasadnie przyjęto, że pisemna umowa najmu powierzchni lokalu – załączona do akt – nie została skutecznie zawarta, z powodu podpisania przez osobę nieuprawnioną. Okoliczności tej autor skargi kasacyjnej nie kwestionuje. Brak przy tym podstaw faktycznych by twierdzić, że prowadzenie działalności polegającej na urządzaniu gier na automacie w kontrolowanym lokalu można przypisać innemu podmiotowi niż skarżąca Spółka. Spółka nie zgłaszała na powyższe okoliczności żadnych innych – niż wskazana umowa pisemna – dowodów dla podważenia prawidłowość oceny, że skoro w istocie realnie dysponowała automatem do gier w swoim lokalu, to właśnie ona prowadziła działalność polegającą na urządzaniu gier na automacie. Kolejną istotną prawnie okolicznością z punktu widzenia stosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., której prawidłowość ustalenia podlega ocenie w związku z zarzutami skargi kasacyjnej, jest to, czy urządzane gry na kontrolowanym automacie stanowiły gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. I tak, na powyższą okoliczność – w myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 180 § 1 o.p. – jako dowód należało dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W rozpoznawanej sprawie jako dowód dopuszczono, zgromadzony w sprawie karnoskarbowej, materiał w postaci opinii technicznej biegłego sądowego z dnia [...] października 2012 r. oraz wyniki eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych na spornym automacie. Sąd I instancji miał uzasadnione podstawy by ustalenia organów oparte na powyższych dowodach uznać za prawidłowe. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnieniu, w toku postępowania o wymierzenie kary pieniężnej, brak podstaw prawnych by twierdzić, że organ celny – aby zastosować sankcję wynikającą z u.g.h. – był zobligowany do przeprowadzenia dowodu z opinii jednostki badającej posiadającej akredytację Ministra Finansów na okoliczność ustalenia czy sporny automat jest automatem do gier hazardowych. Tego typu dowód przeprowadzany jest dla innych celów. Wymóg przeprowadzenia badania sprawdzającego przez upoważnioną do tego jednostkę ustawa o grach hazardowych przewiduje w sytuacji uzasadnionego podejrzenia, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie (art. 23b u.g.h.). Wbrew wywodom zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie ma też podstaw by twierdzić, że brak rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 2 ust. 6 u.g.h. (zgodnie z którym Minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy) stanowi o wadliwości ustaleń faktycznych przeprowadzonych w sprawie o wymierzenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Co istotne, ust. 7 art. 2 u.g.h. nie daje organowi celnemu legitymacji do zainicjowania postępowania przed Ministrem Finansów. Organ ten może co najwyżej zasygnalizować potrzebę rozstrzygnięcia tej kwestii, co nie oznacza, że na skutek tej sygnalizacji Minister Finansów będzie zobligowany do wszczęcia postępowania z urzędu. Z tej więc również przyczyny trafne jest stanowisko, że prowadząc postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, właściwy organ jest uprawniony do czynienia ustaleń odnośnie do charakteru danej gry. Zgromadzony materiał dowodowy – zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów – organ poddał ocenie i wyciągnął z niego spójne wnioski. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 191 o.p. nie jest więc trafny. Za skuteczny nie mógł być też uznany zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Zarzut naruszenia tego przepisu nie może więc służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego dokonanych przez Sąd I instancji, z którą nie zgadza się strona skarżąca (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r. o sygn. akt II FSK 3454/15; dostępny w CBOSA). W świetle poczynionych rozważań sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania uznać należało za chybione. W tej sytuacji stan faktyczny ustalony w sprawie w pełni uzasadniał – wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie – uznanie, że na spornym automacie były urządzane gry na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h. Trafne było także wydanie decyzji o wymierzeniu kary za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna – nie mając usprawiedliwionych podstaw – podlegała oddaleniu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego w punkcie 2 sentencji wyroku orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 265), zasądzając od skarżącej Spółki na rzecz organu reprezentowanego przez radcę prawnego 2700 zł za terminowe sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną.