II GSK 3240/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Gl 195/17 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w R. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. 2. 700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 195/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. Sp. z o.o. w R. (dalej również: spółka, skarżąca, spółka A.) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] lutego 2012 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę w zakresie urządzania i prowadzenia gier hazardowych w lokalu [...] mieszczącym się w R. przy ulicy [...], w którym działalność prowadziła skarżąca. W lokalu w chwili rozpoczęcia czynności kontrolnych stwierdzono włączone do sieci i gotowe do użycia dwa urządzenia do gier: [...] bez numeru oraz [...] bez numeru. Urządzenia nie posiadały poświadczenia rejestracji oraz nie były oznaczone numerem rejestracji. Kontrolującym nie okazano dokumentów wymaganych dla prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na organizowaniu gier na automatach. W drodze eksperymentu zbadano tryb działania automatów do gier eksploatowanych w opisanym lokalu. Ustalono, że urządzenia wyposażone są w monitor, wrzutnik monet oraz akceptator banknotów. W trakcie kontroli przeprowadzono i zarejestrowano gry testowe na wskazanych urządzeniach. Ustalono, że gry na opisanych urządzeniach mają charakter losowy, a wynik końcowy nie jest niezależny od umiejętności i sprawności grającego. Podkreślono, że układ symboli na bębnach następował w sposób losowy, bez udziału grającego. Ustalono także, że gry miały charakter komercyjny, gdyż gracz ponosił opłatę za korzystanie z urządzeń. W trakcie kontroli pracownik spółki A. dostarczył umowę najmu nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. zawartą pomiędzy B. Sp. z o.o., [...] reprezentowaną przez Prezesa Zarządu J. S., a A. Sp. z o.o., [...] reprezentowaną przez J. W. Z treści tej umowy wywiedziono m.in., że spółka A. wynajęła firmie B. powierzchnię lokalu (2 m2), pod zainstalowanie urządzeń do gier zręcznościowych w ilości 2 szt. o nazwie - [...] bez numeru oraz [...] bez numeru. Czynsz najmu miał wynosić 50 zł brutto. Urządzenia miały być udostępniane gościom i klientom lokalu zgodnie z instrukcją gry. W trakcie wszczętego wobec skarżącej postępowania w sprawie kary pieniężnej, Naczelnik Urzędu Celnego w R. włączył do akt dowody uzyskane z równolegle prowadzonej sprawy karnej skarbowej, tj.: opinie techniczne z dnia 9 grudnia 2012 r. i 12 grudnia 2012 r., opinię pismoznawczą z dnia 8 listopada 2014 r. I tak, biegły sądowy przy Sądzie Okręgowym w [...] A. C. w wydanych opiniach dotyczących automatów [...] bez numeru oraz [...] bez numeru stwierdził, że gry na automacie [...] bez numeru oraz [...] bez numeru są grami komercyjnymi i mają charakter losowy. Wynik pojedynczej gry jest zależny od przypadku, a po uruchomieniu gry o wyniku gry decyduje algorytm gry. Automaty umożliwiają przeprowadzanie rozliczeń finansowych (Gracz-osoba nadzorująca pracę automatu-właściciel automatu) gier w oparciu o stany rejestrów (liczniki elektroniczne). Automaty umożliwiają prowadzenie pojedynczej gry za stawkę przekraczającą ograniczenia stawiane ustawą o grach hazardowych. Z opinii pismoznawczej z dnia 8 listopada 2014 r. wydanej na podstawie badań graficzno-porównawczych, przez biegłego Sądu Okręgowego w [...] z zakresu badań dokumentów [...] K. M. wynika z kolei, że cyt. "Podpis znajdujący się w pozycji "Najemca" na umowie najmu nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nie została nakreślona przez osoby, których wzory pisma i podpisów przedstawiono do badań, jako materiał porównawczy tj. J. S.". W konsekwencji prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] maja 2015 r., wymierzył skarżącej spółce karę pieniężną w wysokości 24.000 zł jako podmiotowi urządzającemu gry bez koncesji na automatach poza kasynem gry. Decyzją z [...] grudnia 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, w podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołując art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613; dalej: O.p.) oraz art.2 ust. 5, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 2 oraz art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540; dalej: u.g.h.). Spółka A/ złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wskazał m.in., że zasadnie organ badał, jaki charakter mają gry na spornych automatach i w tym celu przeprowadził eksperyment, który potwierdził, że organizowane są one w celach komercyjnych i mają charakter losowy. Nie ulega zdaniem WSA wątpliwości, że organizowanie gier na automatach jest nastawione na zysk związany z odnoszeniem korzyści ze świadczeń pieniężnych osób uczestniczących w grze (odpłatność za grę). Poza tym, gra ma "charakter losowy", ponieważ wygrana nie zależy od umiejętności (wrodzonych lub nabytych) uczestnika gry, jego predyspozycji fizycznych lub intelektualnych. Sąd stanął też na stanowisku, że skarżąca była urządzającym gry w rozumieniu u.g.h., bowiem dysponowała dwoma automatami do gier o nazwie [...] i [...] oraz lokalem, gdzie opisane automaty do gier się znajdowały. Sąd ocenił, że twierdzenia spółki, że zobowiązała się jedynie do wydzierżawienia części opisanego lokalu innemu podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą (spółka B.), nie zyskały aprobaty i nie mają odbicia w zebranym materiale dowodowym. Wprawdzie reprezentująca spółkę A. – J. W. "zawarła" umowę najmu z Prezesem Zarządu spółki B. J. S., jednakże - co wynika z opinii pismoznawczej dołączonej do akt sprawy - nie złożył on swojego podpisu na umowie najmu. Umowę tę ze strony B. Sp. z o.o. podpisała osoba nieznana, dysponująca tylko pieczęcią firmową, a zatem osoba, która nie była uprawniona do zawarcia umowy, co w konsekwencji skutkowało jej nieważnością. Nadto WSA podkreślił, że rola A. Sp. z o.o. w niniejszej sprawie nie ograniczała się jedynie do udostępnienia części lokalu, albowiem usytuowanie automatów do gry w [...], wiązało się z większymi obrotami tego lokalu. Mając na uwadze powyższe oraz wynikający z akt sprawy stan faktyczny, Sąd uznał za prawidłowe przyjęcie, że strona urządzała gry hazardowe w rozumieniu u.g.h. na spornych automatach poza kasynem gry, co wykazał przeprowadzony eksperyment i sporządzone opinie biegłego. Odnosząc się do zaniechania uzyskania decyzji ministra właściwego do spraw finansów publicznych rozstrzygającej, czy gra zainstalowana na spornym urządzeniu jest grą na automacie WSA wyjaśnił, że w postępowaniu w przedmiocie kary pieniężnej (na podstawie art. 89 i art. 90 u.g.h.) organy uzyskują autonomiczne uprawnienie do poczynienia własnych ustaleń w tym zakresie. Poza tym Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w aktach sprawy znajduje się, dowód z opinii biegłego sądowego [...] A. C., sporządzonej dla potrzeb równolegle prowadzonej sprawy karnej skarbowej dotyczącej automatów [...] bez nr i [...] bez nr, który przeprowadził ekspertyzę tych automatów i stwierdził, że gry rozgrywane na badanych urządzeniach są grami w celach komercyjnych a oferowane gry mają charakter losowy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka. Orzeczeniu zarzuciła: 1) Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 90 ust. 1 w zw. z art. 3 i art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że skarżąca jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. i uznanie, że przepisy te mogły stanowić podstawę do wymiaru kary pieniężnej w sprawie; 2) Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 192 oraz art. 197 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201, ze zm.; dalej: O.p.) w zw. z art. 8 u.g.h. oraz art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 90 ust. 1 u.g.h. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi, pomimo zaniechania przez organy obu instancji podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że skarżąca jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. art. 133 § 1 O.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. poprzez oddalenie skargi mimo skierowania decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu niebędącego urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 192 oraz art. 197 § 1 O.p. poprzez oddalenie skargi mimo niedokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy wymagającej wiadomości specjalnych i odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii jednostki badającej posiadającej akredytację Ministra Finansów na okoliczność, czy sporne urządzenia są automatami do gier hazardowych; d) art. 133 § 1 p.p.s.a. przez uznanie, że materiał dowodowy, w oparciu o który organ ustalił stan faktyczny sprawy, został zebrany w sposób prawidłowy i wystarczający dla prawidłowej oceny legalności decyzji, w sytuacji gdy materiał dowodowy nie był zupełny, co stanowiło samoistną przesłankę do uchylenia przez Sąd decyzji organu, a co skutkowało oddaleniem skargi i utrzymaniem w obrocie prawnym wadliwej decyzji organu. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach, zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. W rozpatrywanym przypadku skarga kasacyjna zarzuca Sądowi I instancji naruszenie zarówno przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwe zastosowanie. Przypomnieć zatem należy, że uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji - co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej (por. postanowienie SN z dnia 15 października 2001 r. I CKN 102/99). Wobec powyższego w pierwszej kolejności oceny wymagają zarzuty naruszenia przepisów procesowych, zmierzających do podważenia prawidłowości ustaleń faktycznych sprawy. Zarzuty dotyczące niewłaściwego zastosowania prawa materialnego mogą być bowiem oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny stanowiący podstawę wyroku został ustalony w sposób prawidłowy. Niewątpliwie w myśl zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 O.p. i konkretyzującego tę zasadę art. 187 § 1 tej ustawy, na organach spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, jak i obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. O tym zaś, jakie fakty mają znaczenie dla załatwienia sprawy decyduje znajdująca zastosowanie w sprawie norma prawa materialnego. Rozważając stawiany Sądowi I instancji zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z powyższymi przepisami O.p. z zakresu postępowania dowodowego trzeba mieć na względzie, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., zgodnie z którym karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Przytoczony przepis może być zatem zastosowany wobec urządzającego gry w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy wskazuje ponadto, że były to gry na automatach - w rozumieniu ustawy o grach hazardowych - i urządzano je poza kasynem. Istotne znaczenie z punktu widzenia prawidłowości ustaleń faktycznych sprawy ma zatem odkodowanie określenia urządzający gry. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa procesowego dotyczą bowiem w znacznej mierze prawidłowości ustaleń, czy skarżąca kasacyjnie była urządzającym gry na automacie. Sama u.g.h. nie zawiera legalnej definicji urządzającego gry, jednak posługuje się tym określeniem w wielu przepisach, z których można wywnioskować zakres treściowy tego pojęcia. W niniejszej sprawie zasadnie przyjęto, że urządzanie gier hazardowych to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (tak: NSA w wyroku z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 5336/16). Tak rozumiane urządzanie gier skargą kasacyjną skutecznie kwestionowane nie jest. Zarzut błędnej wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. – przez uznanie, że skarżąca jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry - w istocie nie neguje bowiem przedstawionej interpretacji urządzania gier lecz zmierza do podważenia ustalenia, że w rozpoznawanej sprawie urządzającym gry była skarżąca spółka. W zakresie zaś ustaleń co do urządzania przez skarżących gier, Sąd I instancji - trafnie aprobując stanowisko organów, że pojęcie to obejmuje: dysponowanie urządzeniem do prowadzenia gier oraz dysponowanie miejscem, w którym automaty można byłoby usytuować i eksploatować - miał uzasadnione podstawy by uznać, że skarżąca oba wskazane warunki spełniła, gdyż dysponowała lokalem o nazwie: [...] w R. przy ul. [...], gdzie znajdowały się udostępnione dla klientów dwa gotowe do używania automaty do gier. Rozważania i zaakceptowane przez Sąd I instancji ustalenia organu w tym zakresie są logiczne, spójne, a w ocenie Sądu kasacyjnego również na etapie skargi kasacyjnej nie zostały skutecznie zakwestionowane. Nie ulega też wątpliwości, że wobec całokształtu ustaleń faktycznych w sprawie, czynności skarżącej, takie jak zapewnienie odpowiedniego miejsca na urządzenia, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczbie graczy, zapewnienie funkcjonowania automatów, stanowiły tworzenie zaplecza logistycznego dla organizowania gier na automatach i umożliwiały prowadzenie tego rodzaju działalności w kontrolowanym lokalu, nie zaś tylko – jak twierdzi autor skargi kasacyjnej – stanowiły wykonanie umowy najmu powierzchni w tym lokalu. Zasadnie przyjęto, że pisemna umowa najmu powierzchni lokalu – załączona do akt - nie została skutecznie zawarta, z powodu podpisania przez osobę nieuprawnioną. Okoliczności tej autor skargi kasacyjnej nie kwestionuje. Brak przy tym podstaw faktycznych by twierdzić, że prowadzenie działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach w kontrolowanym lokalu można przypisać innemu podmiotowi niż skarżąca spółka. Spółka nie zgłaszała na powyższe okoliczności żadnych innych - niż wskazana umowa pisemna - dowodów dla podważenia prawidłowość oceny, że skoro w istocie realnie dysponowała automatami do gier w swoim lokalu, to właśnie ona prowadziła działalność polegającą na urządzaniu gier na automatach. Kolejną istotną prawnie okolicznością z punktu widzenia stosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., której prawidłowość ustalenia podlega ocenie w związku z zarzutami skargi kasacyjnej, jest to, czy urządzane gry na kontrolowanym automacie stanowiły gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. I tak, na powyższą okoliczność - w myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 180 O.p. - jako dowód należało dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W rozpoznawanej sprawie jako dowód dopuszczono - zgromadzony w sprawie karnoskarbowej – materiał w postaci opinii technicznych biegłego sądowego [...] A. C. z dnia 9 grudnia 2012 r. i 12 grudnia 2012 r. oraz wyniki eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy służb celnych na spornych automatach. Sąd I instancji miał uzasadnione podstawy by ustalenia organów oparte na powyższych dowodach ocenić jako prawidłowe. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnieniu, w toku postępowania o nałożenie kary pieniężnej, brak podstaw prawnych by twierdzić, że organ celny – aby zastosować sankcję wynikającą z u.g.h. – był zobligowany do przeprowadzenia dowodu z opinii jednostki badającej posiadającej akredytację Ministra Finansów na okoliczność ustalenia czy sporne automaty są automatami do gier hazardowych. Tego typu dowód przeprowadzany jest dla innych celów. Wymóg przeprowadzenia badania sprawdzającego przez upoważniona do tego jednostkę ustawa o grach hazardowych przewiduje w sytuacji uzasadnionego podejrzenia, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie (art. 23b u.g.h.). Wbrew wywodom zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie ma też podstaw by twierdzić, że brak rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 2 ust. 6 u.g.h. (zgodnie z którym Minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy) stanowi o wadliwości ustaleń faktycznych przeprowadzonych w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Co istotne, ust. 7 art. 2 u.g.h. nie daje organowi celnemu legitymacji do zainicjowania postępowania przed Ministrem Finansów. Organ ten może co najwyżej zasygnalizować potrzebę rozstrzygnięcia tej kwestii, co nie oznacza, że na skutek tej sygnalizacji Minister Finansów będzie zobligowany do wszczęcia postępowania z urzędu. Z tej więc również przyczyny, za trafne jest stanowisko, że prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, właściwy organ jest uprawniony do czynienia ustaleń odnośnie charakteru danej gry. Zgromadzony materiał dowodowy - zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów - organ poddał ocenie i wyciągnął z niego spójne wnioski. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 191 O.p. nie jest więc trafny. Za skuteczny nie mógł być też uznany zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Zarzut naruszenia tego przepisu nie może więc służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego dokonanych przez Sąd pierwszej instancji, z którą nie zgadza się strona skarżąca (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r. II FSK 3454/15). W świetle poczynionych rozważań sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania uznać należało więc za chybione. W tej sytuacji stan faktyczny ustalony w sprawie w pełni uzasadniał zatem - wbrew stawisku skarżącej kasacyjnie – uznanie, że na spornym automacie były urządzane gry na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h., zgodnie z którym grami na automatach są także gry na urządzeniach (...) elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Trafne było też wydanie decyzji o wymierzeniu kary za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania wydano na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. z w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).