II OZ 1191/18

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. M. i M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 361/18 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. M. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o warunkach zabudowy postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, postanowieniem z dnia 6 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 361/18 na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), - dalej p.p.s.a., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący wraz z wnioskiem złożyli skargę do Sądu, dopełniając tym samym czynności, której nie dokonali w terminie. Niemniej jednak okoliczności podniesione w motywach wniosku dowodzą, że uchybienie terminu było wynikiem niedbalstwa z ich strony. Z akt administracyjnych sprawy niniejszej wynika, że zaskarżona decyzja Kolegium, doręczona skarżącym w dniu 29 stycznia 2018 r., zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia skargi do tutejszego Sądu. Zgodnie z jego treścią: "Strona może wnieść skargę na decyzję pod zarzutem jej niezgodności z prawem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. ul. [...], w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji". Skarżący nie zastosowali się do powyższego pouczenia i, jak sami podnieśli w treści wniosku, w dniu 8 lutego 2018 r. skierowali odwołanie do Wojewody Łódzkiego, a dopiero po otrzymaniu odpowiedzi od tegoż organu złożyli skargę do Sądu. Przywołane wyżej okoliczności dowodzą, że wina w uchybieniu terminu spoczywa wyłącznie na skarżących, którzy nie zastosowali się do jasnego w swej treści pouczenia zamieszczonego w treści decyzji organu, co tym samym uniemożliwia pozytywne rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu. Skarżący pismem z dnia 7 sierpnia 2018 r. wnieśli zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 lipca 2018 r. zarzucajac naruszenie art. 86 § 1 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a. poprzez bezzasadną odmowę przywrócenia skarżącym terminu do wniesienia skargi do Sądu administracyjnego i niezasadne uznanie, iż uchybienie terminu do jej wniesienia było wynikiem niedbalstwa z ich wyłacznej strony, w sytuacji gdy prawidłowoa analiza akt przedmiotowej sprawy, a w szczególności układu relacji procesowo-faktycznych nie daje podstaw do takiej konstatacji – co w konsekwencji powinno prowadzić do uznania, iż zachodziły podstawy do przywrócenia skarżącym terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek przywróci termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia, uprawdopodobniając równocześnie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Z powyższego unormowania wynika, że brak winy w uchybieniu terminu stanowi konieczną i podstawową przesłankę przywrócenia terminu. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd Wojewódzki zasadnie uznał, że skarżący składając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach niniejszej sprawy zaadresowanie przesyłki zawierającej pierwotną skargę do niewłaściwego organu administracji musiało być potraktowane jako zawinione uchybienie terminu. Zaznaczyć należy, że decyzja Kolegium zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i trybie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W świetle art. 54 § 1 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W realiach przedmiotowej sprawy skarżący nie złożyli skargi za pośrednictwem SKO w P. lecz wysłali pismo z dnia 8 lutego 2018 r. do Wojewody Łódzkiego. Wbrew argumentacji zawartej w zażaleniu Wojewoda Łódzki nie miał obowiązku przekazania skargi do SKO w P. w trybie art. 65 k.p.a. Przepis ten gwarantujący stronie ochronę przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu jest przepisem mającym zastosowanie wyłącznie w postępowaniu administracyjnym i nie odnosi się do postępowania przed sądami administracyjnymi. Ustawa p.p.s.a. nie odsyła do przepisów kpa, zatem przepis ten nie ma zastosowania do postępowania sądowoadministracyjnego wszczynanego skargą. Moment wniesienia skargi do organu administracji publicznej rozpoczyna bowiem postępowanie sądowoadministracyjne, dlatego do oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania skargi do organu niewłaściwego, i uznać, że zastosowanie będzie miał art. 65 k.p.a. (por. postanowienie NSA z 14 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1981/10). Dodatkowo Wojewoda Łódzki w piśmie z dnia 16 lutego 2018 r. pouczył skarżących, iż zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych kontrolę orzecznictwa kolegiów sprawują sądy administracyjne. W rezultacie należy uznać, iż wyłączną przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi było niezastosowanie się skarżących do pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji i przesłanie skargi do niewłaściwego organu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.