I SA/Rz 108/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ Asesor WSA Jacek Boratyn Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2018 r. spraw ze skarg "A" Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2017 r. - nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 rok, - nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 rok oddala skargi. I SA/Rz 108/18 Uzasadnienie Decyzjami z dnia [...] września 2017 r. nr [...] i nr [...] Prezydent Miasta P. określił "A" Sp. z o.o. (dalej: skarżąca/spółka) z siedzibą w R. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości odpowiednio za 2017 r. w kwocie 2.670,00 zł oraz za 2016 r. w kwocie 2.670,00 zł. W uzasadnieniu organ powołał się na dane z ewidencji gruntów i budynków dla miasta P., z której wynika, że "A" Sp. z o.o. jest właścicielem niezabudowanej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w obr. [...] poł. przy ul. [...] w P. Spółka nie złożyła deklaracji DN-1 na podatek od nieruchomości i nie uiściła należnego podatku. Organ uznał, że skoro w zapisach ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla miasta P. przedmiotowa nieruchomość figuruje jako Bi – inne tereny zabudowane oraz, że nie jest ona zabudowana budynkiem mieszkalnym, to należy zastosować stawkę podatkową przewidzianą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Od powyższych decyzji spółka wniosła odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, podnosząc, że na przedmiotowej nieruchomości nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza, a ponadto przeznaczona jest ona do celów sportowo-rekreacyjnych, toteż nie powinna zostać zakwalifikowana jako grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. W dalszej kolejności wskazała, że nieruchomość, dla której określono zobowiązanie podatkowe, nie ma dojazdu do drogi publicznej, jest położona w bezpośrednim sąsiedztwie stadionu miejskiego, porośnięta grubymi drzewami, których nie można usunąć, a według Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego określona jest jako teren zabudowy usługowej sportu i rekreacji z usługami. W związku z tym spółka nie ma prawa dokonywać jakichkolwiek inwestycji na tym terenie innych niż na cele rekreacyjno-sportowe. Decyzjami z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] i nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO/Kolegium/organ II instancji) utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji powołał się na definicję legalną gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 716 ze.zm. - dalej: u.p.o.l.). W ślad za nią wskazał, że kryterium decydującym o związaniu gruntu z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie go przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, niezależnie od tego czy wykonuje działalność gospodarczą z wykorzystaniem tego gruntu. Ponadto Kolegium wskazało, że nie ma znaczenia, jaki jest rodzaj działalności prowadzonej przez przedsiębiorcę. Organ II instancji powołał się przy tym na poglądy wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca wniosła o uchylenie przedmiotowych decyzji, zarzucając organowi II instancji naruszenie przepisów: 1) art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm. - dalej: O.p.) w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 181 O.p., art. 187 O.p. przez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób niedostateczny, w efekcie czego z jego wyników nie można w sposób jednoznaczny stwierdzić, że nieruchomości spółki były wykorzystywane do celów prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym doszło do niewłaściwego określenia poziomu zobowiązania podatkowego za lata 2016 i 2017; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 202r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. - dalej: P.p.s.a) w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. przez ich niezastosowanie i nie rozpatrzenie całego zebranego materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, czy na przedmiotowej nieruchomości w rzeczywistości prowadzona była działalność gospodarcza, czy też ze względu na cel przeznaczenia działki – rekreacyjno-sportowy, nie powinna być ona kwalifikowana jako grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób niedostateczny, dotknięte było brakami formalnymi, a ocena materiału dowodowego została dokonana w sposób dowolny, a nie swobodny. Ponadto spółka powołała się na niemożność przekwalifikowania przedmiotowej działki np. na teren pod zabudowę mieszkaniową, a to z kolei wyłącza, jej zdaniem, możliwość naliczania opłat z tytułu podatku od nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżąca wskazała, iż gdyby miała możliwość realizowania na przedmiotowym terenie inwestycji, wówczas zasadnym byłoby naliczanie opłat związanych z działalnością. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, podnosząc przy tym argumentację, jak w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017, poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu skargi nie są zasadne, gdyż zaskarżone decyzje znajdują uzasadnienie w przepisach prawa. Stosownie do treści art.2 ust.1 pkt 1 u.p.o.l opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty, a w myśl art.3 ust.1 pkt 3 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące użytkownikami wieczystymi gruntów. Natomiast na podstawie art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2017r., poz.2101) podstawę m.in. wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Bezspornym w rozpoznawanej sprawie jest, że skarżąca spółka jest przedsiębiorcą i prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584 i 699), a także to że jest użytkownikiem wieczystym niezabudowanej nieruchomości gruntowej o pow. 0,3 ha poł. w P. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów przedmiotowa nieruchomość została zakwalifikowana jako "inne tereny budowlane" – Bi. Strona skarżąca w zasadzie nie podważa konieczności opodatkowania przedmiotowej nieruchomości, choć nie złożyła deklaracji na podatek od nieruchomości, wbrew obowiązkowi ustanowionemu w przepisie art.6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l., kwestionuje natomiast opodatkowanie tej nieruchomości wg stawek właściwych dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a – który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie (dotyczy wyłączenia budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d oraz budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 i 1529), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania), bo nie zachodzi żaden ze wskazanych tam przypadków.. Brzmienie powołanego wyżej przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wskazuje, że o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot legitymujący się statusem przedsiębiorcy, a nie sposób, w jaki faktycznie jest ona wykorzystywana. Majątkowy charakter podatku od nieruchomości wyraża się w tym, że ustawodawca, opodatkowując określone stany faktyczne, koncentruje się na samej własności lub posiadaniu określonych przedmiotów opodatkowania. W swej konstrukcji podatek ten nie nawiązuje do efektów ekonomicznych, co oznacza, że z punktu widzenia podatkowoprawnego stanu faktycznego (podstawy opodatkowania i stawki podatkowej) nie jest ważna okoliczność, jak intensywnie wykorzystywany jest przedmiot opodatkowania oraz jakie (i czy w ogóle) przynosi to efekty finansowe. Dla celów podatku od nieruchomości nie ma zatem znaczenia, czy nieruchomość jest faktycznie w danym okresie wykorzystywana do celów prowadzenia działalności gospodarczej. Kwestię związania gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej należy zatem rozpatrywać w oderwaniu od celu, do którego przeznaczony jest posiadany przez przedsiębiorcę grunt, a co za tym idzie również w oderwaniu od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej. Innymi słowy, nie ma znaczenia okoliczność, czy grunt jest faktycznie wykorzystywany przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, czy też nie. W związku z tym chybione są zarzuty skarżącej spółki, jakoby organy podatkowe nie dokonały wyjaśnienia, czy na przedmiotowej nieruchomości wykonywana jest działalność gospodarcza. Podobnie nieistotne jest z punktu widzenia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. są okoliczności, że działka położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie stadionu miejskiego, nie ma dostępu do drogi publicznej, porastają ją drzewa, ani to, że w planie zagospodarowania przestrzennego teren ten przeznaczony jest pod inwestycje sportowo-rekreacyjne. Oznacza to, że grunt znajdujący się w posiadaniu osoby prawnej będącej przedsiębiorcą podlega opodatkowaniu stawką wynikającą z jego związania z działalnością gospodarczą, nawet jeśli nie jest wykorzystywany do prowadzenia takiej działalności. Obowiązujące przepisy nie przewidują odmiennego opodatkowania gruntów przeznaczonych na cele sportowo-rekreacyjne. W ocenie Sądu, organy podatkowe w sposób prawidłowy ustaliły przedmiot opodatkowania oraz właściwą dla niego stawkę podatkową. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania podatkowego tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 O.p należy wskazać, że są one nietrafne, bowiem organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Istotne dla sprawy okoliczności nie były zresztą sporne, a wskazywana przez skarżącego kwestia dotycząca sposobu wykorzystania nieruchomości, nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia. Uzasadnienia decyzji zawierały wskazanie przesłanek, którymi kierowały się organy przy podejmowaniu rozstrzygnięć oraz w sposób dostateczny wyjaśniały podstawę prawną decyzji, a przy tym szeroko cytowały poglądy prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym na tle analogicznych stanów faktycznych. Rozstrzygnięcia zostały wydane w oparciu o materiał dowodowy, który został rozpatrzony wszechstronnie i wyczerpująco. Chybiony jest także podniesiony zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez jego niezastosowanie. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi regulują stricte procedurę sądowoadministracyjną i nie są stosowane przez organy administracyjne, a skoro tak to nie można skutecznie czynić im zarzutu niezastosowania tych regulacji. Z tych przyczyn Sąd uznał, że organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa podatkowego, a nadto nie naruszyły norm postępowania podatkowego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji.