IV SA/Wa 603/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant spec. Iwona Hoga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2018 r. sprawy ze skargi S.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę 1 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z [...] grudnia 2017 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania Pana S. D., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lutego 2017 nr [...], odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku mieszalnego jednorodzinnego posadowionego na istniejących fundamentach domu wybudowanego w 1910, na terenie działki nr ew. [...] obr. [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji wystąpił odwołujący. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 nr [...] organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż nie została spełniona jedna z przesłanek, o której mowa wart. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i "zagospodarowaniu przestrzennym, a mianowicie grunt na którym jest planowane przedsięwzięcie nie uzyskał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Jak wskazał dalej w uzasadnieniu organ I instancji zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów grunt, na którym jest planowana inwestycja znajdują się użytki: R-VI grunty orne klasy VI, Lzr VI - grunty zadrzewione i zakrzewione na użytku ornym kI VI, Ls-VI- lasy klasy VI. Natomiast Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 21 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków zalicza grunty o użytku Ls do gruntów leśnych. Zatem w ocenie organu grunt, na którym planowane jest przedsięwzięcie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Zgody takiej nie ma, a więc nie została spełniona przesłanka, o której mowa w 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wobec powyższego dla planowanego przedsięwzięcia nie mogą być ustalone warunki zabudowy. Od powyższej decyzji odwołanie z zachowaniem ustawowego terminu do jego wniesienia złożył Pan S. D. W odwołaniu opisał okoliczności wystąpienia z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy i wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że obowiązujące przepisy Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazują sposób i tryb postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 2 ustawy). I tak określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji innych niż lokalizacja inwestycji celu publicznego. W myśl art. 61 ust. 1 powołanej Ustawy, będącego materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji: "Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: - co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; - teren ma dostęp do drogi publicznej; - istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; - teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów. które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy. o której mowa wart. 88 ust. 1, - decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. " Odnosząc się do powyższego przepisu organ wskazał, iż jak wyraźnie wynika z jego brzmienia wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wszystkich wskazanych w nim warunków. Zatem brak spełnienia któregoś z warunków przesądza o wydaniu decyzji odmownej. W przedmiotowej sprawie nie został spełniony warunek określony w pkt 4 tj. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa wart. 88 ust. 1. Organ przywołał definicję zawartą w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych" zgodnie z którą gruntami leśnymi, w rozumieniu ustawy, są grunty: l) określone jako lasy w przepisach o lasach; 2) zrekultywowane dla potrzeb gospodarki leśnej; 3) pod drogami dojazdowymi do gruntów leśnych. " Przedstawił jak kształtuje się wykładnia podjęcia lasu na gruncie art. 3 ustawy o lasach, w rozumieniu którego lasem jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków: 2) związany z gospodarką leśną zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowana drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. " Przenosząc zaś te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy organ wskazał, że jak wynika z ewidencji gruntów nieruchomość, na której planowana jest inwestycja jest gruntem o użytku Ls VI (grunty leśne kl VI) o powierzchni 0.6896 ha. Jak wskazano powyżej w uzasadnieniu podstawą rozróżnienia między "lasem" - jako gruntem pokrytym roślinnością leśną, a "gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi" - jako również gruntem pokrytym roślinnością leśną - jest wyłącznie kryterium obszarowe. Teren objęty planowaną inwestycją jest zatem terenem leśnym, i wymaga uzyskania zgody na zmianę na cele nieleśne. Z akt sprawy wynika, iż dla przedmiotowego grunt nie została wydana zgoda na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji zgoda taka była niezbędna ponieważ zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonym Uchwałą Miejskiej Rady Narodowej m. [...] nr [...] z dnia 1986.11.[...] (Dz. Urz. [...] Nr [...] z 1987 r. Poz.[...]) ze zmianami zatwierdzonymi Uchwałą R.M. W [...] Nr [...] z dnia [...].06.1991 r. (Dz. Urz. [...] Nr [...], poz. [...] z dn. [...].07.1991 r.) i Uchwałą R.M. W [...] nr [...] z dn. [...].11.1991 r. (Dz. Urz. [...] Nr [...], poz. [...] z dn. [...].02.1992 r.), który wygasł na mocy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym teren działki nr ew. [...] obr. [...] oznaczony był symbolem RL-Lasy z projektowanymi dolesieniami i nie był przeznaczony pod zabudowę. Nie została zatem spełniona jedna z przesłanek, o której mowa w art. 61 ust. 1 Ustawy, a mianowicie przesłanka, o której mowa w pkt 5. Jak wynika z akt sprawy teren, na którym planowana jest inwestycja wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Teren ten nie jest też objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust 1. Odnosząc się do zarzutów i stanowiska odwołującego się Kolegium wskazało, iż wobec tak zaistniałego stanu faktycznego nie mogą one znaleźć uzasadnienia w niniejszej sprawie. Przepisy Ustawy są wyraźne i nie zależą od uznania organu, zatem brak spełnienia której z przesłanek, o której mowa wart. 61 ust. 1 Ustawy, jak wskazano powyżej skutkuje koniecznością wydania decyzji odmownej. Argumenty dotyczące podziału nieruchomości oraz toczącego się postępowania mającego na celu zniesienie współwłasności dz. ew. [...] nie mają wpływu na decyzję dotyczącą ustalenia warunków zabudowy. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Pan S. D. zarzucając jej naruszenie: 1. art. 61 . ust. 1 pkt 4 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Z 2016 r poz.778 z późn. zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że teren na którym planowana jest inwestycja jest gruntem leśnym i wymaga odlesienia. 2. art.7 i 77 § 1 i 107 § 1 ustawy- Kodeks Postępowania Administracyjnego poprzez. nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i prawnego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że zwykle brak planu miejscowego nie blokuje inwestycji. W jego miejsce można uzyskać decyzję o warunkach zabudowy. Nie dotyczy to jednak tylko obszarów, na których istnieje obowiązek uchwalenia planu. Według aktualnego wykazu danych ewidencyjnych przedmiotowa nieruchomość działka [...] obręb [...] w [...] posiada 10929 m2 powierzchni w tym 4033 m2 przypada na grunty o użytku R, czyli gruntów rolnych. O kwalifikacji gruntu jako lasu w oparciu o kryterium przeznaczenia rozstrzygają dane z ewidencji gruntów, prowadzonej na podstawie ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) Skarżący oświadczył zatem, że dane ewidencyjne użyte w uzasadnieniu wynikają z opracowania geodezyjnego przyjętego do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu [...].08 .2014 r. za nr [...] i potwierdzają stan faktyczny. Starosta [...] decyzją nr [...] potwierdził aktualność informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków dla użytków gruntowych na działce [...] obręb [...]. Według danych ewidencyjnych działka oznaczona była jako nr [...] obr. [...] o powierzchni całkowitej 1,4275 ha, w tym grunty o użytku R (grunty rolne), przypadało 0,6479 ha. Część działki nr ew. [...] obr. [...] o powierzchni 0,7796 ha o użytku Ls (grunt leśny) nie został objęty zgodą Dyrekcji Lasów Państwowych na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne. W roku 2006 w wyniku podziału geodezyjnego działki nr ew [...] obr.[...] została wyodrębniona działka [...] oraz [...]. W roku 2007 wystąpiłem z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku mieszkalnego, na działce nr ew. [...] obr. [...] zaś w roku 2016 wystąpiłem z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku mieszkalnego, na działce nr ew. [...] obr. [...]. Pierwszy wniosek dotyczący działki [...] został załatwiony pozytywnie. Następny właściciel działki [...] mając decyzje o warunkach zabudowy wystąpił z wnioskiem do Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] o wyłączenie z produkcji leśnej gruntu leśnego pod drogę. Zezwolenie na trwałe wyłączenie z produkcji leśnej otrzymał na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r , - Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst Dz. U. z 2013 r. poz. 1205) art. 5 ust. 1., art 11 ust. 1 i art 12 a ustawy z dnia 3 lutego 1995. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( jednolity tekst (Dz. U. z 2013r. Poz. 1205), decyzją Nr [...] z 2015 r. Ponadto dokonano również uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla sąsiedniej, bliźniaczej działki [...] na budowę trzech budynków mieszkalnych nr [...] z dnia [...]. 09. 2017 r. Organ II instancji uznał, że akta powyższe nie mają wpływu na decyzję dotyczącą ustalenia warunków zabudowy dla działki [...]. Mimo mojego zarzutu, że działka [...] i [...] obr. [...] powstała na skutek podziału geodezyjnego działki nr ew. [...] obr. [...], do której odnosił się miejscowy plan -zagospodarowania, który wygasł na mocy ustawy z dnia 27 marca 2003r, o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w którym teren działki [...] obr. [...] oznaczony był symbolem RL-Iasy, organ II instancji uznał za nieważny. Nierozpoznane przez organ administracji jest przekwalifikowanie działki skarżącego nr ew. [...] obr. [...] na [...] obr. [...], bez powiadomienia o zmianie właściciela, że w planie zagospodarowania przestrzennego figurowała ona jako działka z obrębu [...]. Powyższa nieścisłość nie została rozpoznana przez organ II instancji. W konsekwencji powyższego zostały naruszone zasady postępowania określone w przepisach art. 7 i 77 § l kpa nakładające na organ obowiązek rzetelnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Wobec przytoczonego zarzutu wyjaśnienia wymaga stan faktyczny sprawy, a mianowicie, kiedy i w jakich okolicznościach dokonano zapisu w ewidencji gruntów o zakwalifikowaniu przedmiotowego terenu jako obręb [...], czy zmiany tej nie dokonano, w czasie obowiązywania planu zagospodarowania, który ten teren kwalifikował jako obręb [...]. Wymaga wyjaśnienia czy wyodrębnienie okręgu [...] i zmiana kwalifikacji terenu nie było poprzedzone Uchwałą Rady Miasta. W innym razie takie działanie byłoby sprzeczne z zapisami planu, a więc sprzeczne z prawem miejscowym i wymagałoby działania polegającego na usunięciu tego naruszenia poprzez zmianę zapisu. Zgodnie ze studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., działka [...] w obrębie [...] przy ul. [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem MNL - 22 - tereny zabudowy mieszkaniowej na działkach leśnych. Klasyfikacja RL- lasy, dotyczy terenów na których lasy są pod ścisłą ochroną. Natomiast jak wynika z informacji "Lasy miasta [...] nie posiadają statusu ochronnego ani pod kątem kategorii ochronności - wodochronne ani glebochronne" sygn. [...] lasy [...]. Nierozpoznana przez organ administracji jest niezgodność przekwalifikowania działki skarżącego z leśnej na rolną, bez jego zgody i wiedzy mimo, że w planie zagospodarowania przestrzennego figurowała ona jako działka leśna. Powyższa nieścisłość nie została rozpoznana przez organ II instancji. W konsekwencji powyższego zostały naruszone zasady postępowania określone w przepisach art. 7 i 77 § 1 kpa nakładające na organ obowiązek rzetelnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Organ administracji nie ustosunkował się do zarzutów skarżącego i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił przyczyn, dla których argumentów skarżącego nie uznaje za uzasadnione. Skarżący wyjaśnił, że sięgając do historii zapisów ewidencyjnych odnośnie działki [...] obr. [...] , począwszy od roku 1910 w skład nieruchomości wchodziły zarówno grunt Ls oraz R grunt rolny. Potwierdza to obecny stan faktyczny na gruncie w postaci pozostałości drzew owocowych z istniejącego około 70 lat temu sadu. Z przekazów rodzinnych wiem, że oprócz sadu również uprawą warzyw na gruncie rolnym zajmował się mój dziadek, ówczesny właściciel nieruchomości. Nietrafne jest zatem w jego ocenie stwierdzenie organu II instancji, że "W przedmiotowej sprawie, jak wynika z ewidencji gruntów nieruchomość, na której planowana jest inwestycja jest gruntem o użytku Ls VI (grunty leśne kl VI) o powierzchni 0,6896 ha, Jak wskazano powyżej w uzasadnieniu podstawą rozróżnienia między "lasem" , - jako gruntem pokrytym roślinnością leśną, a ''gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi" -jako również gruntem pokrytym roślinnością leśną - jest wyłącznie kryterium obszarowe". Dla sprostowania, - o tym, czy grunt o powierzchni przekraczającej 0,10 ha ma charakter lasu decyduje nie sam rodzaj znajdujących się na nim upraw, rodzaj drzewostanu, lecz przeznaczenie go do produkcji leśnej lub związanie z gospodarką leśną (art. 3 pkt 2 ustawy o lasach powoływany przez organ). Również wskazana powierzchnia 0,6896 ha to grunt leśny, na którym nie jest planowana inwestycja. Inwestycja jest planowana na gruncie o użytku rolnym oznaczonym w ewidencji gruntów R (grunty rolne) o powierzchni 0,4033 ha. Skarżący oświadczył że na gruncie rolnym nie ma i nie było żadnej roślinności charakterystycznej dla gruntu leśnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017.2188 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 poz.1369 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr ew. [...] obr. [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w [...] nie wykazała naruszeń prawa materialnego bądź prawa procesowego w istotnym stopniu, który uzasadniałby konieczność usunięcia ich z obrotu prawnego. Dla potrzeb sprawy niniejszej przypomnieć trzeba, że powodem wydania decyzji negatywnej w przedmiocie warunków zabudowy było stwierdzenie przez organy orzekające, że projektowana inwestycja nie spełnia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., ponieważ teren objęty wnioskiem wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Gruntami leśnymi w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, są grunty: pkt 1 - określone jako lasy w przepisach o lasach; pkt 2 - zrekultywowane dla potrzeb gospodarki leśnej; pkt 3 - pod drogami dojazdowymi do gruntów leśnych. Stosownie zaś do art. 7 przywołanej ustawy - przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (ust. 1). Według art. 7 ust. 2 ww. ustawy przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne: gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa lub upoważnionej przez niego osoby (pkt 2), pozostałych gruntów leśnych - wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej (pkt 5). Lasem - w świetle art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach - jest natomiast grunt: pkt 1- o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; pkt 2 - związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Wykładni art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie powinno się dokonywać w oderwaniu od treści art. 61 ust. 4 u.p.z.p., który nakazuje ustalić, czy teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne. "Teren" w rozumieniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. to obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest realizacja danej inwestycji. Ustalenie warunków zabudowy odnosi się bowiem do całego obszaru działki objętej wnioskiem (jako całość), nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana lub w inny niż dotychczasowy sposób zagospodarowana. Decyzja ustalająca warunki zabudowy przesądza jedynie, co do zasady, że na konkretnej działce wskazanej we wniosku zachodzi możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia o określonych w jej treści parametrach, nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce. W konsekwencji zatem, na tym etapie nie rozstrzyga się, która część działki przeznaczona będzie na cele nierolnicze lub nieleśne. Jak wynika bowiem z art. 52 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. i art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. teren, którego dotyczy wniosek, powinien być w tym wniosku konkretnie oznaczony i przedstawiony na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, linie rozgraniczające teren inwestycji określane są bowiem w decyzji o warunkach zabudowy. Nie jest zatem uzasadnione stanowisko prowadzące do pojmowania "terenu" z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jako części działki przewidzianej do zmiany zagospodarowania lub zabudowy przez inwestora. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że tutejszemu sądowi znane są, choć nie aprobowane, te poglądy wynikające z orzecznictwa, które dopuszczają możliwość ustalenia warunków zabudowy wyłącznie dla tej części działki, na której miałaby zostać zrealizowana inwestycja. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że inwestycja w postaci budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną miała zostać zrealizowana na działce nr ewid. [...] położonej w [...] posiadającej powierzchnię 1.0929 ha. Według wypisu z rejestru gruntów rzeczona działka składa się z gruntów ornych RVI o pow. 0,03207 ha i Lzr o pow. 0,0826 i Ls o pow. 0.6896 ha. Teren lasu występujący na rzeczonej działce niewątpliwie przekracza zatem powierzchnie 0,1000 ha. Wprawdzie skarżący wskazuje, że inwestycja ma być posadowiona na terenie rolnym, tj. na fundamentach domu z 1910r. jednak niewątpliwie nie ograniczył stricte terenu inwestycji, jak postuluje to jego pełnomocnik, tylko do części rolnej, bowiem na co zwrócił uwagę organ I instancji, wjazd na działkę z drogi w dalszym ciągu miałby się odbywać właśnie poprzez teren lasu. Ponadto z poczynionych przez organy obu instancji ustaleń wynika, że w planie miejscowym uchwalonym uchwałą nr [...] z [...].11.1986r. Miejskiej Rady Narodowej m. [...], który wygasł na mocy ustawy o p.z.p. teren działki oznaczony był symbolem RL-lasy z projektowanymi dolesieniemi i nie był przeznaczony pod zabudowę. Podkreślić nadto trzeba, że w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 listopada 2010 r. sygn. akt II OPS 1/10 wyrażony został pogląd, że warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), nie jest spełniony, jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne wyrażona przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 z późn. zm.). W realiach tej sprawy, organy ustaliły, że właściwy organ nie wydawał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych znajdujących się na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym na cele nieleśne. W rezultacie już sam fakt, że takie grunty zostały objęte wnioskiem inwestora powoduje, że nie będzie możliwe ustalenie warunków zabudowy. Jak trafnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2045/10 (Lex nr 1138050) przepis art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych jednoznacznie dookreśla, że zmiana przeznaczenia gruntów leśnych na inne cele może być dokonana wyłącznie w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, a warunkiem przeznaczenia określonych gruntów leśnych na cele nieleśne jest uprzednie wyrażenie zgody przez właściwe organy na taką zmianę. Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie przewiduje możliwości przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Przyjęcie stanowiska, że sama tylko decyzja o "odleśnieniu gruntów leśnych" pozwala na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne i uprawnia do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy powodowałoby niedopuszczalne ograniczenie kompetencji gminy w zakresie przysługującego jej władztwa planistycznego. Oznacza to, że dla części obszaru objętego wnioskiem inwestora, stanowiącego grunty leśne, niemożliwe będzie wydanie decyzji o warunkach zabudowy, bowiem przeznaczenie ich na cele nieleśne może nastąpić wyłącznie w planie zagospodarowania przestrzennego. Na rozstrzygniecie przedmiotowe sprawy nie mogły zatem mieć wpływu zarzuty skargi, wskazujące na uzyskanie stosownej decyzji dla działki sąsiedniej nr [...] , która podobnie jak działka [...] powstała z podziału działki nr [...]. Sąd nie jest bowiem uprawniony do oceny zasadowości rozstrzygnięcia wydanego w innej sprawie. Reasumując, sąd stwierdził, że organy obu instancji poprawnie ustaliły stan faktyczny sprawy niniejszej i zastosowały do niego normy prawa materialnego. Zebrany materiał dowodowy jest niewątpliwie kompletny i został poddany kompleksowej oraz rzetelnej ocenie ze strony organów administracyjnych dokonanej z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Wyniki tychże ustaleń przedstawiono w motywach decyzji sporządzonych z uwzględnieniem zasad określonych w art. 107 § 2 i 3 k.p.a. Jednocześnie zaznaczyć trzeba, że w świetle poczynionych wyżej rozważań sformułowane w skardze zarzuty dotyczące naruszenia, oprócz wspomnianych wyżej norm prawa procesowego, także art. 61 ust. 1 pkt 4, a pośrednio również art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych należało ocenić jako niezasadne. Wobec powyższego sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. ----------------------- 11