II GSK 1621/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A S.A. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Gl 172/18 w sprawie ze skargi B. N., J. N., B Sp. z o.o. w P. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej dotyczącej ruchu zakładu górniczego - po wznowieniu postępowania 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A S.A. w P. solidarnie na rzecz B. N., J. N., B Sp. z o.o. w P. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 21 maja 2018 r., sygn. akt III SA/Gl 172/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu sprawy ze skarg B. N., J. N., B Sp. z o.o. w P. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej dotyczącej ruchu zakładu górniczego, w punkcie pierwszym, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach z dnia [...] lipca 2014 r., w punkcie drugim, zwrócił połowę uiszczonego wpisu od skargi na rzecz skarżącej B. N. oraz połowę uiszczonego wpisu od skargi na rzecz skarżącego J. N., i w punkcie trzecim, zasądził od Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach na rzecz skarżących B. N. i J. N. zwrot kosztów postępowania sądowego. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że wnioskiem z dnia 6 lutego 2014 r. A S.A. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem przez Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach decyzji z [...] grudnia 2013 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Warszawie z [...] listopada 2011 r. zatwierdzającej plan ruchu zakładu wykonującego roboty geologiczne w postaci otworu geotermalnego [...], sprostowanej postanowieniem tego organu z dnia [...] lutego 2012 r. w zakresie adresata decyzji. Jako podstawę prawną wniosku spółka wskazała art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm.; dalej: k.p.a.), podnosząc, że postępowanie zostało wszczęte przez organ z urzędu, a jego stroną była wyłącznie B Sp. z o.o. w K., chociaż pierwotnie decyzja była adresowana do D Sp. z o.o., której A S.A. jest następcą prawnym. Z tej przyczyny A S.A. uznała, że była również stroną tego postępowania i nie brała w nim udziału. W uzasadnieniu podkreśliła, że przedsiębiorca - B Sp. z o.o., jako właściciel koncesji z [...] grudnia 2009 r. nr [...] na poszukiwanie i rozpoznawanie wód termalnych z utworów kredy dolnej i jury dolnej w miejscowości W., gm. P., pow. [...], woj. [...], z projektowanym otworem [...], na podstawie umowy z [...] sierpnia 2011 r. powierzył jej realizację robót geologicznych polegających na wykonaniu otworu wiertniczego [...] i opracowanie planu ruchu zakładu wykonującego roboty geologiczne oraz jego przedstawienie do zatwierdzenia Dyrektorowi Okręgowego Urzędu Górniczego w Warszawie. Z obowiązku tego się wywiązała, gdyż uzyskała zatwierdzenie planu ruchu oraz wykonała objęte nim prace. W konsekwencji spółka wniosła o uchylenie decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z [...] grudnia 2013 r. oraz wydanie decyzji orzekającej o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Warszawie z [...] listopada 2011 r. zatwierdzającej Plan ruchu zakładu. Prezes WUG postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. m.in. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Dyrektora WUG z dnia [...] grudnia 2013 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji z [...] listopada 2011 r. Postanowienie w tej sprawie organ skierował do wnioskodawcy, B sp. z o.o. oraz J. i B. N. jako właścicieli nieruchomości, na której wykonano otwór geotermalny [...]. Wszystkim wskazanym podmiotom organ przyznał prawo strony. Postanowieniem z [...] września 2013 r. Prezes WUG wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora OUG w Warszawie z [...] listopada 2011 r., którą zatwierdzono plan ruchu zakładu wykonującego roboty geologiczne. W efekcie przeprowadzonego postępowania wznowionego organ decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. uchylił decyzję Prezesa WUG z [...] grudnia 2013 r. w całości i umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora OUG w Warszawie z [...] listopada 2011 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w pierwszej kolejności zbadał, czy wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania, określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tzn. czy wnioskodawcy przysługuje przymiot strony. W tym zakresie organ ustalił, że A S.A. jest następcą prawnym firmy D sp. z o.o. w J. Koncesję na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż wód termalnych posiadała B sp. z o.o. A była podwykonawcą robót geologicznych (wykonanie odwiertu) prowadzonych w ramach koncesji i opracowała Plan ruchu. Stwierdzenie nieważności decyzji o zatwierdzeniu Planu ruchu dotyczyło zdaniem organu interesu prawnego A S.A., który wynikał z następstwa prawnego poszukiwań D sp. z o.o. oraz art. 86 i art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2126; dalej: p.g.g.). Nadto organ uznał posiadanie interesu prawnego przez współwłaścicieli nieruchomości gruntowej, B. i J. N., wskazując, że część wykonanego otworu jest zlokalizowana w granicach ich nieruchomości gruntowej. Plan określa bowiem sposób i termin likwidacji odwiertu oraz zamierzenie w zakresie rekultywacji terenu. Ich interes prawny wynika zatem z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.). Ponieważ żaden ze wskazanych wyżej podmiotów nie brał udziału w postępowaniu zakończonym stwierdzeniem nieważności decyzji o zatwierdzeniu Planu ruchu zakładu wykonującego roboty geologiczne na wykonanie otworu geotermalnego [...], a dotyczyło ono ich interesu prawnego, zaistniała przesłanka wznowienia wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ nie dopatrzył się także wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Decyzje wznowieniową organ skierował do wszystkich podmiotów posiadających status strony i wszyscy adresaci złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezes WUG wydał zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r., w której za zasadne uznał zarzuty, które kwestionowały prawidłowość rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji w zakresie umorzenia postępowania. W efekcie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ uchylił własną decyzję i orzekł co do istoty sprawy - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z [...] listopada 2011 r. o zatwierdzeniu Planu ruchu. Ustalenia faktyczne w całości powtórzył za organem I instancji oraz uznał za prawidłowe przyznanie statusu strony A S.A. oraz J. i B. N. Skargi do Sądu na powyższą decyzję wnieśli B. i J. N. oraz spółka B. Sprawy z powyższych skarg Sąd pierwszej instancji połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia (k. 189 akt WSA). Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z [...] lipca 2014 r. oraz postanowienie z [...] kwietnia 2014r. o wznowieniu postępowania i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Sąd nie podzielił zasadności rozstrzygnięcia o uchyleniu decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o zatwierdzeniu Planu ruchu, wskazując, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez wykonawcę robót geologicznych A S.A., natomiast interesu prawnego w inicjowaniu postępowania wznowieniowego w sprawie zatwierdzenia planu ruchu zakładu nie można wywieść z faktu dysponowania umową o roboty geologiczne (wiertnicze), ponieważ uprawnienia o takie roboty są w istocie wyrazem interesu faktycznego, który nie jest tożsamy z interesem prawnym. Stroną postępowania o zatwierdzenie Planu ruchu zakładu jest jedynie podmiot, który uzyskał koncesję. Skoro wnioskodawca nie miał interesu prawnego w inicjowaniu postępowania wznowieniowego w sprawie zatwierdzenia planu ruchu zakładu, to nie mógł być stroną takiego postępowania, a wszczęte postępowanie w celu wzruszenia wydanej w tej sprawie decyzji nie mogło się toczyć. Stąd Sąd uchylił również postanowienie o wszczęciu postępowania wznowieniowego. Wyrokiem z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt II GSK 232/16, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok wskazując, że badanie interesu prawnego może nastąpić wyłącznie po wszczęciu postępowania wznowieniowego. Sąd kasacyjny przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), przede wszystkim zaznaczył, że orzekał w warunkach określonych art. 190 p.p.s.a. Dalej, stwierdził, że kwestią sporną pozostaje, czy A S.A. może być uznana za stronę postępowania o zatwierdzenie Planu ruchu zakładu górniczego objętego koncesją B, a w konsekwencji postępowania nadzwyczajnego dotyczącego stwierdzenia nieważności tej decyzji, w sytuacji kiedy nie zaskarżyła postanowienia o sprostowaniu z [...] lutego 2012 r. ani nie wniosła o wznowienie tego postępowania. Zdaniem Sądu zaniechanie to rzutowało na ocenę interesu prawnego A w postępowaniu wznowieniowym postępowania o stwierdzenie nieważności. Zdaniem Sądu, status strony wynikający z posiadania interesu prawnego spółka posiadała w postępowaniu o sprostowaniu decyzji, której była pierwotnym adresatem. WSA wywiódł, że stroną postępowania o zatwierdzenie planu ruchu zakładu górniczego może być tylko przedsiębiorca (B), który wystąpił z takim wnioskiem w ramach udzielonej mu koncesji i decyzję taką otrzymał. Art. 64 p.g.g. wyraźnie wskazuje na przedsiębiorcę w rozumieniu tej ustawy czyli właściciela koncesji. Sąd I instancji miał na uwadze, że A uzasadniała przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania i posiadanie w tym postępowaniu przymiotu strony z faktu wadliwego adresowania decyzji z [...] listopada 2011 r. Zdaniem WSA organ błędnie uznał wnioskodawcę za adresata decyzji, co uznał za oczywistą omyłkę i sprostował postanowieniem z [...] lutego 2012 r. Sąd I instancji nie miał wobec tego wątpliwości, że adresatem decyzji i stroną postępowania o zatwierdzenie Planu ruchu była wyłącznie firma B - właściciel koncesji. Błędne działanie organu nie mogło być bowiem źródłem prawa. Interes prawny musi być uzasadniony i wynikać z konkretnego przepisu prawa. Spółka wnosząc o wznowienie postępowania o stwierdzenie nieważności nie wskazała tymczasem konkretnego przepisu prawa materialnego, który odnosiłby się do jej indywidulnego interesu i mógłby stanowić przedmiot rozważań organu co do jej legitymacji. Zatem przyznanie wnioskodawcy statusu strony było przedwczesne, podobnie jak stwierdzenie, że wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd administracyjny nie może zaś zastąpić organu w zakresie tych ustaleń, gdyż uprawniony jest wyłącznie do oceny legalności działania organu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka A zaskarżając to orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. poprzez pominięcie przez WSA w Gliwicach oświadczenia uczestnika postępowania B sp. z o.o. zawartego w piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2015 r. (stanowiącego wykonanie zobowiązania WSA w Gliwicach), że uczestnik postępowania nie jest stroną postępowania administracyjnego, którego dotyczy postępowanie, podczas gdy WSA w Gliwicach winien zapoznać się z tym stanowiskiem i odnieść się do kwestii posiadania przymiotu strony, a tym samym uprawnienia do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w uzasadnieniu wyroku, 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 4 i art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.; dalej: poprzednie p.g.g.) i w zw. z art. 10 ust. 2 i ust. 5 w zw. z art. 5 oraz art. 144 ust. 1 p.g.g. poprzez niezbadanie, czy uczestnicy postępowania B. i J. N. jako właściciele nieruchomości mają przymiot strony w postępowaniu dotyczącym zaskarżonych decyzji dotyczących planu ruchu zakładu górniczego, a tym samym czy mogli skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, 3. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 4 i art. 28 k.p.a. w zw. z art. art. 7 ust. 1 poprzedniego p.g.g. i w zw. z art. 10 ust. 2 i ust. 5 w zw. z art. 5 p.g.g., poprzez błędne przyjęcie, że Prezes Wyższego Urzędu Górniczego zawiadomił wszystkie strony postępowania o toczącym się postępowaniu, podczas gdy Skarb Państwa, mimo że jest stroną postępowania nie brał w nim udziału, co miało istotny wpływ na wynik postępowania. Wskazując na powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, z przyczyn określonych w § 2 powołanego artykułu. Z uwagi na brak przewidzianych w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a. okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności postępowania w niniejszej sprawie, kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprowadzała się do oceny, czy narusza on przepisy wskazane zarzutach postawionych Sądowi I instancji. Mając powyższe na uwadze skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że skarga kasacyjna jest niezasadna z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw. Z uzasadnienia wyroku wynika w sposób jednoznaczny, że Sąd I instancji, działając w warunkach związania na mocy art. 190 p.p.s.a. i uchylając zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję, wskazał, że adresatem decyzji w przedmiocie zatwierdzenia planu ruchu zakładu górniczego - wydanej w postępowaniu, o wznowienie którego skarżąca kasacyjnie spółka wniosła - jest B spółka z o.o. w P. Według WSA przyznanie A S.A. - wnoszącej o wznowienie wskazanego wyżej postępowania - statusu strony było przedwczesne, tak jak i stwierdzenie, że wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 p.p.s.a. a w konsekwencji zaistniały podstawy do merytorycznej oceny decyzji o stwierdzeniu nieważności o zatwierdzeniu planu ruchu zakładu górniczego. Podkreślenia wymaga, że przedstawionego stanowiska Sądu I instancji skarżąca kasacyjnie spółka żadnym z zarzutów nie podważa. Podstawy, na których skargę kasacyjną oparto, zmierzają natomiast przede wszystkim do podważenia skutecznego wniesienia skarg do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Odnośnie sformułowanego w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - przez nieodniesienie się przez Sąd I instancji do kwestii posiadania przez B sp. z o.o. przymiotu strony - a tym samym uprawnienia do wniesienia przez tę spółkę skargi - należy wskazać, że niewątpliwie rzeczą sądu jest w pierwszej kolejności badanie z urzędu dopuszczalności skargi, przy czym jednym z kryterium dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez podmiot uprawniony. Fakt rozpoznania skargi świadczy o tym, że Sąd I instancji nie dopatrzył się jej niedopuszczlności. Brak natomiast podstaw by twierdzić, że brak rozważenia w uzasadnieniu tej kwestii automatycznie stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten - wskazując elementy konieczne pisemnych motywów wyroku - stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W rozpoznawanej sprawie kwestia legitymacji skarżącej spółki nie była przedmiotem zarzutów. Pozostałe, przewidziane ustawą elementy uzasadnienia wyroku zawarto w pisemnych motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy stawiany Sądowi I instancji zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. - przez brak rozważań nad dopuszczalnością skargi wniesionej przez B - nie znajduje usprawiedliwienia. Nietrafny jest też zarzut naruszenia w przedstawionym zakresie art. 3 § 1 p.p.s.a. Skład orzekający przychyla się do utrwalonego w orzecznictwie poglądu, że przepis ten - stanowiąc, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie - mógłby zostać naruszony, gdyby Sąd I instancji odmówił rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie. Naruszenie wskazanego przepisu mogłoby mieć miejsce w sytuacji, gdyby sąd uchylał się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie. Okoliczność, że strona - w jakimkolwiek zakresie - nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza natomiast naruszenia omawianej regulacji (por. np. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2017 r. II GSK 943/16). Odnośnie zaś zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. trzeba wskazać, że przepis ten jest tzw. "przepisem wynikowym", regulującym sposób rozstrzygnięcia i bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA dnia 7 marca 2017 r. II GSK 1803/15). Naczelny Sąd Administracyjny ma na uwadze, że w myśl art. 189 p.p.s.a., jeżeli skarga ulegała odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę lub umarza postępowanie. Sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który nie uznał za uzasadnione zastosowanie art. 189 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga nadto - odnośnie dopuszczalności wniesienia skargi przez B sp. z o.o. - że w ocenie składu orzekającego w pełni zasadny jest pogląd, że osoba wskazana w decyzji jako strona (bez względu na to czy nią de facto jest) ma prawo wnieść do sądu administracyjnego skargę, w ramach interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2004 r. III SA/1617/02; glosa W. Chróścielewski OSP 2005 r. z.11, poz.128). Przedstawione stanowisko odnieść należy oczywiście także do oceny, czy przymiot strony – uprawnionej do wniesienia skargi – przysługiwał J. i B. N. Wobec powyższego, mając na uwadze również poczynione wyżej rozważania odnośnie przepisów wskazanych w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, za skuteczny nie mógł być też uznany zarzut naruszenie przez Sąd I instancji art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 4 i art. 28 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze i w zw. z art. 10 ust. 2 i ust. 5 w zw. z art. 5 oraz art. 144 ust. 1 nowego Prawa geologicznego i górniczego - tym razem poprzez niezbadanie, czy uczestnicy postępowania B. i J. N. jako właściciele nieruchomości mają przymiot strony w postępowaniu dotyczącym zaskarżonych decyzji dotyczących planu ruchu zakładu górniczego, a tym samym czy mogli skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik postępowania. Należy nadto podkreślić, że badanie uprawnienia do wniesienia skargi należy odróżnić od oceny, czy zasadnie określonym podmiotom przyznano przymiot stron w postępowaniu administracyjnym. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji nie kwestionował prezentowanego w postępowaniu administracyjnym stanowiska organu, że interes J. i B. N. wynika z treści art. 140 Kodeksu cywilnego. Żaden z zarzutów skargi kasacyjnej powyższego stanowiska nie podważa. Wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku nie usprawiedliwia także oparcie skargi kasacyjnej (pkt 3 jej petitum) na naruszeniu art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 4 i art. 28 k.p.a. w zw. z art. art. 7 ust. 1 poprzedniego p.g.g. i w zw. z art. 10 ust. 2 i ust. 5 w zw. z art. 5 p.g.g., poprzez błędne przyjęcie, że Prezes Wyższego Urzędu Górniczego zawiadomił wszystkie strony postępowania o toczącym się postępowaniu, podczas gdy Skarb Państwa, mimo że jest stroną postępowania nie brał w nim udziału, co miało istotny wpływ na wynik postępowania. To strona pozbawiona (ewentualnie) możliwości brania udziału w sprawie może skutecznie powoływać się na tego typu zarzut. Brak przy tym argumentów potwierdzających tezę strony wnoszącej skargę kasacyjną, że kwestia prawidłowości określenia kręgu uczestników postępowania miała wpływ na wynik postępowania – tj. na rozstrzygnięcie Sądu I instancji, uchylające decyzje z uwagi na (jak już wskazywano) przedwczesność uznania A S.A. za stronę postępowania w kontekście oceny spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. by zaistniały podstawy do merytorycznej oceny decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o zatwierdzeniu planu ruchu zakładu górniczego. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Postanowienia w przedmiocie kosztów postępowania (pkt 2) wydano na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).