II FZ 302/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Beata Cieloch (sprawozdawca), , , po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. G. i W. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 13/18 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu w sprawie ze skargi B. G. i W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 19 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia oddalić zażalenie. 1. Zaskarżonym postanowieniem z 19 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 13/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniosek B. G. i W. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 19 czerwca 2017 r., [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. 2. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że we wniosku o przywrócenie terminu wskazali, że nie byli świadomi, że powołana decyzja SKO została wydana, oraz że zostały podjęte próby jej doręczenia. Wskazano, że od 28 czerwca 2017 r. do 19 lipca 2017 r. Skarżący przebywali poza granicami Polski, więc w okresie, w którym były podejmowane próby doręczenia decyzji nie mieli możliwości jej odebrania. Co więcej, po powrocie Skarżący nie odnaleźli w swojej skrzynce pocztowej awiz dotyczących wskazanej decyzji. Informację o wydaniu przez organ odwoławczy decyzji Skarżący uzyskali 27 października 2017 r. Okoliczność tę potwierdził organ podatkowy pierwszej instancji. WSA odrzucił wniosek o przywrócenie terminu stosownie do art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.) jako spóźniony. Został on bowiem złożony dopiero 1 grudnia 2017 r., podczas gdy przewidziany w art. 87 § 1 p.p.s.a. termin do jego złożenia wynosi siedem dni i upłynął 3 listopada 2017 r. 3. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący zarzucili naruszenie: 1) art. 88 p.p.s.a. polegające na uznaniu, że wniosek o przywrócenie terminu jest spóźniony, w sytuacji, gdy wniosek mógł być co najwyżej uznany za przedwczesny z uwagi na brak doręczenia decyzji, co nie stało na przeszkodzie jego uwzględnieniu; 2) art. 146 w zw. z art. 150 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 1659 ze zm.) w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, polegające na przyjęciu, że decyzja SKO została Skarżącym doręczona i w związku z tym termin do wniesienia zażalenia czy wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął swój bieg. Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W świetle art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Na mocy art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, w sytuacji gdy strona nie wie o uchybieniu terminu, rozpoczyna się w dacie pozyskania tej wiedzy. W realiach tej sprawy przyjąć należy, jak trafnie uczynił to Sąd pierwszej instancji, że Skarżący informację o uchybieniu terminu do wniesienia skargi uzyskali 27 października 2017 r., zatem data ta stanowi moment ustania przyczyny uchybienia terminu. Skoro siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu rozpoczynał bieg 27 października 2017 r., to wniosek należało złożyć do 3 listopada 2017 r. (piątek). Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożono dopiero 1 grudnia 2017 r. (vide koperta, k. 44). Słusznie więc WSA uznał, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu nastąpiło z przekroczeniem terminu wskazanego w art. 87 p.p.s.a., a w konsekwencji odrzucił wniosek jako spóźniony stosownie do art. 88 p.p.s.a. W zażaleniu nie powołano zaś argumentacji, która podważyłaby wskazany stan rzeczy. Poza zakresem niniejszej sprawy pozostaje zaś kwestia prawidłowości doręczenia decyzji. Niemniej wskazać trzeba, że wniosek o przywrócenie terminu można skutecznie składać jedynie, gdy doszło do uchybienia terminu, a zatem gdy rozpoczął i zakończył się jego bieg. 5. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.