II SA/Wa 1247/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Ewa Marcinkowska, Protokolant specjalista Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2018 r. sprawy ze skargi M. J. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji – oddala skargę – Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm.), utrzymał w mocy rozkaz personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia M. J. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 o Policji. W uzasadnieniu rozkazu wskazano, iż Komendant Wojewódzki Policji w S. poinformował stronę pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. o wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby. Wystąpił również do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia z uwagi na ważny interes służby. Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów woj. [...] wyraził zgodę na zwolnienie ze służby w Policji. Komendant Wojewódzki Policji w S. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. zwolnił ze służby w Policji [...] M. J. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji z dniem [...] maja 2017 r. Wskazał, iż fakt, że funkcjonariusz był tajnym współpracownikiem i niejawnym pracownikiem WSW JW MSW wywołał negatywny oddźwięk społeczny. Zdaniem organu po ujawnieniu przedmiotowych materiałów M. J. utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, której wymaga się od funkcjonariusza Policji. Zachowania niezgodne z ogólnie przyjętymi zasadami moralnymi, takie jak świadome i czynne uczestnictwo w aparacie represyjnym PRL, narażają dobre imię służby. M. J. wniósł odwołanie od wskazanego rozkazu personalnego, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] Komendant Główny Policji podkreślił, że w sprawie bezspornym jest, że M. J. w okresie od dnia [...] czerwca 1982 r. do dnia [...] września 1989 r., pełniąc służbę w [...] w [...], współpracował z organami kontrwywiadu Wojska Polskiego w celu wykrywania i zwalczania wszelkiej wrogiej działalności skierowanej przeciwko Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i jej Siłom Zbrojnym, sporządzając w tym czasie tajne meldunki dotyczące życia prywatnego osób, z którymi pełnił służbę. Rozpoznając przedmiotową sprawę, organ administracji bada wpływ powyższego faktu (tj. tajnej współpracy) na funkcjonowanie komórek i jednostek organizacyjnych Policji i ich przełożenie na interes służby. Jeżeli funkcjonariusz nie posiada nieposzlakowanej opinii, to organ ma podstawy do przyjęcia, że ważny interes służby przemawia za podjęciem decyzji o zwolnieniu go ze służby w Policji. Decyzję o zwolnieniu strony ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji organ II instancji uznał za prawidłową i słuszną. Uzasadniona jest bowiem taka reakcja przełożonych, gdy policjant, pomimo nienagannej postawy i prawidłowego wypełniania obowiązków służbowych, utracił ich zaufanie oraz przestał dawać rękojmię reprezentowania Policji w wiarygodny sposób. Pozostawienie skarżącego w służbie wpływa na pogorszenie wizerunku Policji, która może następnie być postrzegana jako formacja tolerująca w swoich szeregach ludzi sprzeniewierzających się wartościom, które w sposób bezwzględny powinny być przez nią reprezentowane, na co wskazuje m.in. treść wystąpienia [...] z dnia [...] marca 2017 r., znajdującego się na karcie 74 akt postępowania. Dalsza służba strony w Policji wpłynęłaby w sposób co najmniej demotywujący, a niekiedy nawet demoralizujący, na innych policjantów, od których wymaga się, aby sprostali stawianym im wysokim wymaganiom etyczno-moralnym. KGP podkreślił, że przed wydaniem rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie należało zważyć interes strony oraz interes społeczny, stosownie do brzmienia art. 7 k.p.a. Jednocześnie słuszne pozostaje uznanie prymatu interesu społecznego. Negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który nie posiada przymiotu nieskazitelności charakteru należy oceniać jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia M. J., określane mianem "słusznego interesu strony". Wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerowanie w sferę wolności i praw obywatelskich, dlatego policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Tajna współpraca z organami kontrwywiadu wojskowego PRL jest wysoce wątpliwa moralnie i nie licuje z honorem funkcjonariusza Policji. Organ wskazał również na ujemny odbiór społeczny takiej działalności, zwłaszcza w tej części społeczeństwa, która była narażona na represje aparatu bezpieczeństwa PRL, bądź stała się ofiarą systemu represji politycznych stosowanych przez organy bezpieczeństwa ówczesnego państwa. Nie do pogodzenia jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który dopuścił się takiej działalności. Odnosząc się natomiast do zarzutu nieumożliwienia skorzystania przez stronę z prawa do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, organ wskazał, iż zapewnił stronie możliwość skorzystania z przysługujących uprawnień wynikających z przepisów prawa (m.in. pismo z dnia [...] kwietnia 2017 r. [...], które strona odebrała osobiście). Fakt nieskorzystania przez stronę z przysługujących jej uprawnień oraz przebywania na zwolnieniu lekarskim (wystawionym przez lekarza psychiatrę) nie uniemożliwiał prowadzenia postępowania administracyjnego zmierzającego do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego i wydania decyzji w sprawie. M. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...]. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: - art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji poprzez uznanie, iż w stosunku do funkcjonariusza zachodzą przesłanki dające podstawę do wydalenia go ze służby w Policji, co wiąże się z przekroczeniem granic uznania administracyjnego; - art. 47 Konstytucji RP polegające na naruszeniu godności funkcjonariusza, prawa do ochrony jego czci i dobrego imienia, poprzez przyjęcie, iż nie spełnia on wymagań etycznych do pełnienia służby w Policji, podczas gdy przez okres 25 lat skarżący pełnił nienaganną służbę, za którą został wielokrotnie odznaczany i nagradzany przez Komendantów Policji, Prezydenta RP i Ministra. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów prawa procesowego: - art. 7 k.p.a. poprzez błędną ocenę interesu społecznego, wyeliminowanie strony ze służby, mimo iż za jego dalszą służbą, przemawia interes społeczny, - art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie ustosunkowania się do zarzutów i uwag pochodzących od osoby, która pozostaje ze stroną w wieloletnim konflikcie. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Na podstawie art. 106 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów: - z legitymacji potwierdzającej odznaczenie przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego; - z legitymacji potwierdzającej nadanie odznaki "Zasłużony Policjant" przez Ministra właściwego do Spraw Wewnętrznych, - potwierdzeń przelewów dokonanych przez KWP w S. na rzecz skarżącego z tytułu nagród pieniężnych, - wyroku Sądu Rejonowego w K. [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. w sprawie z oskarżenia prywatnego przeciwko [...] wraz z uzasadnieniem, - przedsądowego wezwania do zapłaty skierowanego przez M. J. do [...] z dnia [...] marca 2017 r. - pisma M. J. do [...] z dnia [...] lipca 2016 r. W ocenie skarżącego organy I i II instancji, przekroczyły granicę uznania administracyjnego, opierając się na arbitralnych i dowolnych przesłankach. Pojęcie ważnego interesu służby na gruncie niniejszej sprawy, wykorzystane zostało dla realizacji programu politycznego rządzącej partii, a nie dla rzetelnej i obiektywnej oceny służby oraz właściwości osobistych strony. Zdaniem skarżącego organy Policji nie działają w interesie społecznym, opowiadając się za wydaleniem ze służby funkcjonariusza z ogromnym doświadczeniem zawodowym, uczestniczącego w rozpracowaniu wielu skomplikowanych spraw karnych związanych z działalnością różnych grup przestępczych. Jedynym powodem zwolnienia była współpraca strony z organami bezpieczeństwa PRL, która została nawiązana w wyniku szantażu strony. W treści odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając, czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako P.p.s.a.) określa, w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu. Dokonując oceny zasadności skargi M. J. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Przepis ten stanowi materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji. Decyzja taka ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie decyzja w tym przedmiocie pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (realizacji określonej polityki stosowania prawa administracyjnego) (por. wyrok NSA z 19 maja 2011 r., I OSK 301/11, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Przywołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Ustawodawca dostrzega zatem potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że konieczność zwolnienia policjanta ze służby w omawianym trybie może wynikać z różnych okoliczności i zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawienie policjanta w służbie nie jest możliwe. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, przesłanka zwolnienia ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco przez organy wykazana. Organy obu instancji w pisemnych motywach swoich decyzji wyjaśniły powody, dla których uznały, że w sprawie wystąpił ważny interes służby uzasadniający rozwiązanie z M. J. stosunku służbowego. Trafnie przy tym organy obu instancji zwróciły uwagę na rodzaj i zakres zadań, które ustawodawca powierzył Policji. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji jest ona umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Realizacja tak ważkich zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Ponadto służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć więc także świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Funkcjonariuszom Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednakże nie ma ona charakteru bezwzględnego i nie sięga ona tak daleko, jak tego oczekuje skarżący. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do sprawnego funkcjonowania wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów. Na powyższe wielokrotnie zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny (por. wyrok z dnia 19 października 2004 r. K 1/04 (OTK-A 2004/9/93, LEX nr 127308). Trybunał w swych orzeczeniach wskazywał na to, iż nieuczciwość i brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych nie może zatem – mimo niezakończonego jeszcze postępowania karnego – pozbawiać właściwych organów możliwości stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych innych, pozakarnych dolegliwości. Takie środki prawne nie są tożsame ze stosowaniem sankcji karnych. Z uwagi na karnoprawną zasadę domniemania niewinności nie jest dopuszczalne jedynie uznanie winy i pociągnięcie do odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem w sprawie karnej. Jednakże takich konstytucyjnych gwarancji nie można rozciągać na inne procedury ustawowe, których celem nie jest wymierzenie sankcji karnych. Zasada domniemania niewinności nie może być bowiem rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że M. J. był tajnym współpracownikiem, a następnie pracownikiem niejawnym Kontrwywiadu Wojska Polskiego, działającym pod pseudonimem "[...]". Teczka personalnego tajnego współpracownika "[...]", udostępniona przez Instytut Pamięci Narodowej, potwierdza współpracę w okresie od [...] czerwca 1982 r. do [...] września 1989 r. Skarżący został pozyskany w czerwcu 1982 r. przez Wydział WSW JW WSW [...]. Celem tego pozyskania było rozpoznanie przez skarżącego kadry zawodowej [...]. Skarżący zajmował w tym czasie stanowisko [...], co umożliwiało mu – jak wynika z materiałów archiwalnych – swobodny i naturalny kontakt z kadrą zawodową i żołnierzami służby zasadniczej. Z materiałów archiwalnych IPN wynika także, że skarżący wyraził chęć do współpracy i już w trakcie rozmowy w dniu [...] czerwca 1985 r. udzielił informacji dotyczących [...], którego ojciec od [...] przebywał w [...]. Z charakterystyki nieoficjalnego pracownika pseudonim "[...]" sporządzonej w dniu [...] września 1989 r. przez [...] wynika, że w okresie współpracy był on wykorzystywany w szeregu wyjaśnianych materiałach, sygnałach operacyjnych oraz do zadań profilaktycznych. Wykonywał on swoje zadania chętnie, do współpracy był ustosunkowany pozytywnie, w pracy operacyjnej cechowała go duża inicjatywa, łatwość nawiązywania kontaktów. Od listopada 1985 r. "[...]" pracował w charakterze nieoficjalnego pracownika, średnio w tym okresie posiadał na swojej łączności od dwóch do trzech tajnych współpracowników pozyskanych w trybie uproszczonych i właściwie kierował ich pracą. Kontynuowanie współpracy zostało zakończone w związku z ubieganiem przez nieoficjalnego pracownika o przeniesienie do organów MO. W teczce osobowej zachowany został również meldunek "[...]" z [...] października 1987 r. dotyczący wykonania zadania w sprawie [...] opisujący jego kontakty towarzyskie, sposób spędzania czasu i sposób wydawania pieniędzy przez jego znajomych oraz posiadany przez nich majątek. Zachowany został także meldunek "[...]" z [...] czerwca 1988 r. dotyczący [...] opisujący między innymi odbiór opisywanego przez kolegów i zachowanie poza służbą. W związku z tym meldunkiem nieoficjalny pracownik "[...]" otrzymał kolejne zadanie, a mianowicie rozpoznanie nastrojów i wypowiedzi kadry żołnierzy służby zasadniczej przed zbliżającymi się wyborami do rad narodowych. Przedstawione okoliczności faktyczne, zdaniem Sądu, wskazują na świadomą i tajną współpracę skarżącego ze strukturami Wojskowej Służby Wewnętrznej Jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w latach 1982-1989. Wojskowa Służba Wewnętrzna stanowiła w owym czasie aparat nadzoru kontrwywiadowczego i bezpieczeństwa nad jednostkami wojskowymi PRL i zaliczana jest obecnie do organów bezpieczeństwa ówczesnego państwa. Zadaniem WSW było między innymi zwalczanie tzw. dywersji politycznej, czy zapobieganie tworzenia nielegalnych, z punktu widzenia ówczesnych władz, związków wewnątrz Sił Zbrojnych PRL. Tajni współpracownicy stanowili zaś jedno z narzędzi uzyskiwania informacji i kontroli środowisk niechętnych władzy. Skarżący w trakcie tajnej współpracy inwigilował żołnierzy, ujawniając prowadzącemu go oficerowi WSW JW MSW informacje dotyczące sposobu pełnienia przez nich służby oraz życia prywatnego. W ten sposób naruszane były prawa inwigilowanych, przede wszystkim do ochrony życia prywatnego i do posiadania własnych poglądów. Opisane okoliczności faktyczne nie pozwalają na przyjęcie, że skarżący jest osobą o nieposzlakowanej opinii. Ujawnienie na stronach internetowych IPN faktu, iż skarżący był tajnym współpracownikiem i niejawnym pracownikiem WSW JW MSW wywołuje, jak trafnie zauważa organ, negatywny oddźwięk społeczny. Informacje te są dostępne dla wszystkich obywateli, w tym mieszkańców [...] oraz funkcjonariuszy i pracowników Policji. Nie ulega wątpliwości, iż warunkiem realizacji ustawowych zadań Policji jest wiarygodność i zaufanie społeczne – zarówno do całej formacji, jak i poszczególnych jej funkcjonariuszy. Funkcjonariusz, który uczestniczył w działalności na rzez organów totalitarnego państwa, traci wiarygodność w odbiorze społecznym, ta zaś jest niezbędna do właściwego i skutecznego wykonywania zadań. W świetle przedstawionych argumentów, w ocenie Sądu, organy trafnie uznały, iż w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka zwolnienia z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a mianowicie przesłanka ważnego interesu służby. Oceniając, czy w rozpoznawanej sprawie organy Policji zachowały warunki do wydania decyzji uznaniowej, należy stwierdzić, że słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.) nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza, kwestionująca przedmiotowy rozkaz, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym). Organy kierowały się bowiem dobrem służby i przez ten pryzmat oceniany był słuszny interes skarżącego. Podejmując decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby, organy wyjaśniły, że w sprawie przeszkodą do uwzględnienia słusznego interesu funkcjonariusza był interes społeczny, tzn. dobro Policji, któremu to interesowi ustawodawca dał normatywny wyraz w treści art. 25 ustawy o Policji, stawiając wymóg, aby funkcjonariusze tworzący tę służbę mieli nieposzlakowaną opinię. Zdaniem Sądu posiadanie przez skarżącego pozytywnej opinii ze służby w Policji oraz wielokrotne nagradzanie a nawet odznaczanie funkcjonariusza za jego służbę w organach Policji nie zmienia oceny sprawy. Współpraca w charakterze tajnego współpracownika a następnie niejawnego pracownika nie miała bowiem charakteru incydentalnego, a wprost przeciwnie była długotrwała i systematyczna. Zamierzonego skutku nie mógł również odnieść podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organy Policji art. 10 § 1 k.p.a., poprzez pozbawienie skarżącego prawa do czynnego udziału w postępowaniu. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla je w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania w takim stopniu, iż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten normuje zatem powinność wydania oraz treść rozstrzygnięcia sądu administracyjnego pierwszej instancji w przypadku ujawnienia określonych naruszeń przepisów postępowania. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest wykazanie nie tylko, że jakieś uchybienia procesowe miały w ogóle miejsce, ale przede wszystkim, iż mogły one rzutować na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy przy tym rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia. Chodzi tu więc o uchybienia procesowe na tyle istotne, że kształtowały one lub współkształtowały treść stosunku administracyjnoprawnego, czyli że gdyby nie było ujawnionego naruszenia przepisów postępowania, rozstrzygnięcie sprawy przez organy administracyjne mogłoby być inne. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie brak przesłanek wskazujących na naruszenie przez organy Policji uprawnień procesowych skarżącego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższych ustaleń za nietrafny należy, w ocenie Sądu, uznać, podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., ponieważ organy dokładnie wyjaśniły stan faktyczny z uwzględnieniem tak interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. W stanie faktycznym niniejszej sprawy spełniona została również przesłanka określona w przepisie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Należy zwrócić uwagę, że w złożonej opinii organizacja związkowa nie wniosła zastrzeżeń co do zamiaru zwolnienia skarżącego ze służby i pozytywne ustosunkowanie się do zamiaru zwolnienia skarżącego ze służby. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.