IV SAB/Wr 55/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. w przedmiocie rozliczenia wpłat z tytułu zwrotu zaliczki alimentacyjnej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 3 lutego 2017 r. D. P. (zwana dalej skarżącą lub stroną), wniosła skargę na bezczynność polegającą w szczególności na utrudnianiu jej dokonania zwrotu świadczeń pobranych z funduszu alimentacyjnego. Jedocześnie wskazała, że nie wie do kogo ostatecznie ma się zwrócić w tej sprawie, dlatego też prosi o pomoc w tym zakresie i ewentualne przekazanie sprawy do Sądu Rejonowego w K. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. w udzielonej odpowiedzi na skargę wskazał, że nie jest organem właściwym do prowadzenia sprawy rozliczenia należności alimentacyjnych. Bowiem wobec zmiany przez skarżącą miejsca zamieszkania w toku prowadzonego postępowania zostało ono umorzone decyzją z dnia 12 listopada 2015 r. Organ dodał również, że z treści skargi nie wynika jednoznacznie, aby dotyczyła ona bezpośrednio działalności Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. Zarządzeniem z dnia 14 listopada 2017 r., doręczonym skarżącej w dniu 21 listopada 2017 r., strona została wezwana – pod rygorem odrzucenia skargi – do usunięcia jej braków formalnych w terminie 14 dni od daty doręczenia wezwania poprzez jednoznaczne określenie organu (podanie jego nazwy), któremu zarzuca bezczynność oraz wskazanie, czy przed wniesienie skargi zwracała się z ponagleniem (zażaleniem) do organu wyższego stopnia. W przewidzianym okresie, który upływał z dniem 5 grudnia 2017., powyższe braki formalne skargi nie zostały jednak usunięte. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), do każdego pisma procesowego, w tym także i do skargi, należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. W myśl zaś art. 49 § 1 p.p.s.a., jeśli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Taka zaś sytuacja zachodzi w przypadku pisma procesowego szczególnego rodzaju, jakim jest skarga, gdyż konsekwencją nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi jest jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w dniu 17 listopada 2017 r., po zakończeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, przesłano stronie skarżącej wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, z tym pouczeniem, że ich nieusunięcie w terminie czternastu dni od dnia doręczenia wezwania będzie skutkowało odrzuceniem skargi. Stosownie do treści art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W myśl art. 111 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 459 ze zm.), termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. W przedmiotowej sprawie wezwanie do usunięcia dostrzeżonych braków formalnych skargi zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 21 listopada 2017 r. Wynika to bowiem z danych operatora pocztowego udzielonych w dniu 15 maja 2018 r. na skutek zakończenia postępowania reklamacyjnego. Zatem termin na ich usunięcie upływał z dniem 5 grudnia 2017 r., który wypadał we wtorek. W zakreślonym terminie skarżąca nie doprecyzowała jednak wniesionej skargi w zakresie jednoznacznego określenia organu, któremu zarzuca bezczynność i podanie, czy przed wniesieniem skargi wyczerpała przysługujące jej środki zaskarżenia. Wobec powyższego przedmiotową skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.