I SA/Kr 611/17

Kraków, dnia 25 maja 2018 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Piotr Głowacki po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Z. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 611/17 w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 17 maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2016 r. postanawia: odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie oddalenia wniosku Z. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W piśmie z dnia 22 listopada 2017 roku skarżący zawarł wniosek o ustanowienie dla niego pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Ka 611/17. Powyższy wniosek został oddalony na mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 9 lutego 2018 r, a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2018 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W piśmie z dnia 10 maja 2018 r. skarżący wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 13 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 611/17. Pismo nie zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 285a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 650 oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. W art. 285I p.p.s.a. wskazano, że w przypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Jednym z przepisów, który znajduje odpowiednie zastosowanie do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jest art. 175 § 1 p.p.s.a., co prowadzi do jednoznacznego wniosku, że pismo to powinno zostać sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika. Zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 - 3 (której nie miały jednak zastosowania w niniejszej sprawie). Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie spełniająca powyższego wymogu, zgodnie z regulacją zawartą w art. 285f § 3 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze nie sposób zgodzić się ze skarżącym, który w sporządzonej osobiście skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2017 r. podniósł, iż kwestia podmiotów zdolnych do skutecznego sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie została do końca uregulowana. W ocenie sądu, biorąc pod uwagę powyższe rozważania, nie budzi wątpliwości, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego powinna być sporządzona przez podmioty wskazane w art. 175 § 1 p.p.s.a. Natomiast niesporządzenie powyższej skargi przez jedną z osób wskazanych w art. 175 p.p.s.a. nie jest brakiem formalnym, który podlegałby uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. Zgodnie z aktualną linią orzeczniczą, jest to brak nieusuwalny, czyniący taką skargę niedopuszczalną (zob. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1120/13). Na marginesie należy wskazać, że przed złożeniem przez Z. B. skargi o stwierdzenie nieważności prawomocnego orzeczenia sądu, sam skarżący wystąpił z wnioskiem o wyznaczenie przez sąd pełnomocnika z urzędu, o ile przy złożeniu wskazanej powyżej skargi obowiązuje tzw. przymus adwokacki. Po rozpoznaniu wskazanego wniosku nie ustanowiono dla strony pełnomocnika z urzędu, niemniej w ocenie sądu przywołane okoliczności wskazują, że Z. B. musiał zdawać sobie sprawę, że on sam jako osoba z poza katalogu podmiotów umieszczonych w art. 175 p.p.s.a. nie może w sposób skuteczny sporządzić skargi o stwierdzenie nieważności prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego, w innym przypadku bezprzedmiotowe byłoby rozstrzyganie wniosku o udzielenie pomocy prawnej w postaci ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z urzędu, gdy strona zaznaczyła, że wnosi o to tylko jeśli przy sporządzaniu takiej skargi występuje tzw. przymus adwokacki. W rozpoznawanej sprawie skarga została sporządzona i osobiście podpisana przez skarżącego, który nie należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 175 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 285f § 3 p.p.s.a skargę odrzucił.