I SA/Gd 1762/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. o wznowienie postępowania w sprawie ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 30 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 1024/14 postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. wniosła skargę o wznowienie postępowania z jej skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 30 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 1024/14. Skargę wniesiono w dniu 22 grudnia 2017 r. Skarżąca wskazała, że w sprawie zaistniała przesłanka z art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z dnia 2917 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako p.p.s.a., bowiem strona wykryła okoliczności faktyczne, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mogła ona skorzystać w poprzednim postępowaniu. Skarżąca stwierdziła, że w dacie doręczania decyzji z dnia 6 grudnia 2011 r., od której strona wniosła odwołanie, potraktowane jako wniesione z uchybieniem terminu, jedynym członkiem zarządu uprawnionym do reprezentacji Spółki był prezes M. S. Jak wynika z informacji uzyskanej z Krajowego Rejestru Karnego był on skazany wyrokiem z dnia 15 grudnia 2006 r. za przestępstwa z art. 294, 297 i 300 Kodeksu karnego. Zgodnie z art. 18 § 2 Kodeksu spółek handlowych wykluczało to możliwość pełnienia przez niego funkcji członka zarządu spółki. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz stanowisko doktryny, Skarżąca wskazała, że wyłączało to możliwości reprezentowania Spółki przez M. S. w okresie od 26 stycznia 2009 r. do 28 kwietnia 2014 r. Spółka nie posiadała organu upoważnionego do jej reprezentacji, zatem kierowane do niej pisma winy być, zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.), doręczane wyznaczonemu przez sąd kuratorowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 1024/14 oddalono skargę "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 30 czerwca 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 273 § 2 p.p.s.a strona może żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Stosownie do normy art. 277 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Art. 280 § 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, że skarga wniesiona po terminie bądź nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu. W ocenie Sądu, oświadczenie Skarżącej o wykryciu po wydaniu wyroku okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, budzi wątpliwości. Z informacji uzyskanych z KRK wynika, że wyrok sądu karnego orzekający wieloletnią karę pozbawienia wolności uprawomocnił się w dniu 23 listopada 2007 r., a M. S. został warunkowo zwolniony z odbywania tej kary postanowieniem wydanym w dniu 22 marca 2017 r. W okresie 2011 - 2014 r. odbywał on zatem karę pozbawienia wolności i nieprawdopodobnym jest, by Skarżącą w czasie trwania postępowania administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego nie posiadała informacji o tym fakcie oraz o rodzaju popełnionego przez M. S. przestępstwa. Niewiarygodnym jest by Spółka nie posiadała wiedzy o wieloletniej nieobecności prezesa jej zarządu spowodowanej odbywaniem kary pozbawienia wolności, jak i by nie interesowała się rodzajem popełnionych przez członka zarządu przestępstw. Podnoszona okoliczność nie powinna być zatem traktowana jako mająca wpływ na wynik sprawy okoliczność faktyczna, wykryta po wydaniu wyroku. Wskazać należy, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi, a skarga taka, jako nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia podlegać winna odrzuceniu (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2001 r., II SA/Gd 970/01, nie publ.). Niezależnie od powyższego wskazać należy, że Skarżąca nie zachowała trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi liczonego od daty otrzymania informacji z KRK. Skarżącą wystąpiła do KRK z zapytaniem o udzielenie informacji w dniu 8 września 2017 r. Z informacji Ministerstwa Sprawiedliwości - Biura Informacyjnego KRK z dnia 13 lutego 2018 r. wynika, że odpowiedź na to zapytanie została wysłana w dniu 14 września 2017 r. przez punkt informacyjny KRK przy Sądzie Okręgowym w [...], a przesyłka ta została doręczona adresatowi w dniu 18 września 2017 r. Skarżąca wskazała, że odpowiedź z KRK doręczono jej w dniu 26 września 2017 r. Skarżąca nie przedłożyła jednak żadnych dowodów potwierdzających taką datę otrzymania tej informacji. Skargę wniesiono w dniu 22 grudnia 2017 r., a więc po upływie terminu trzech miesięcy, liczonego od dnia 19 września 2017 r. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. odrzucił skargę jako nieopartą na ustawowej podstawie wznowienia i wniesioną po terminie.