I SA/Wa 230/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.) Sędziowie: WSA Dorota Apostolidis WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. S.A. w W. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę. Postanowieniem [...] ([...]) z dnia [...] listopada 2017 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej jako organ/minister) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 dalej jako kpa) w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), po rozpatrzeniu wniosku P. S.A. w [...] (dalej jako spółka/skarżąca/P.), utrzymał w mocy postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2017 znak: [...] o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej. Chodziło o opartą na art. 18 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1, 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32. poz. 191, z późn. zm. – dalej jako ustawa) decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej (dalej - KKU) z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], odnośnie do której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt: I SA/Wa 1146/16 prawomocnie oddalił złożoną przez P. skargę. Decyzja KKU stwierdzała nabycie przez Miasto P., z mocy prawa, z dniem [...] maja 1990 r. nieodpłatnie, prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa, położonej w jednostce ewidencyjnej Miasta P., w obrębie ewidencyjnym [...], arkusz mapy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o pow. [...] ha, uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nieruchomości [...]. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. wystąpiła P. zarzucając, że decyzja komunalizacyjna Wojewody [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 6, 7, 8,16 kpa, art. 77 i 80 kpa oraz art. 110 kpa i art. 107 § 3 kpa w związku z art. 5 ust. 1 ustawy oraz art. 141 § 4 kpa, a także przepisów prawa materialnego poprzez niewyjaśnienie przyczyn i zasad interpretacji pojęć "zarządzać" i "należeć do", które powoduje uznanie ich za tożsame. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji komunalizacyjnej opierała się na założeniu, że utrzymana w mocy przez KKU decyzja Wojewody [...] kontrolowana następnie przez WSA w sprawie I SA/Wa 1146/16, nie jest wadliwa, a wobec związania wyrokiem Sądu ograniczona jest możliwość weryfikacji takiego rozstrzygnięcia w nadzwyczajnym trybie postępowania. Organ wyjaśnił, że wniesienie przez stronę żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie powoduje automatycznie skutku przewidzianego w art. 61 § 4 Kpa (tj. wszczęcia postępowania) gdyż zgodnie z art. 157 § 3 Kpa wymaga to uprzedniej kontroli ze strony organu administracji, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne, warunkujące jego dopuszczalność. Minister podał, że art. 61a § 1 kpa przewiduje dwie sytuacje uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania. Pierwsza z nich ma miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną tego postępowania a druga występuje, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn, przy czym przyczyny te nie zostały w kpa skonkretyzowane. Wg ministra przeszkoda do wszczęcia postępowania zachodzi wówczas gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie. Powołując się na orzecznictwo organ podał, że fakt utrzymania w mocy decyzji na skutek oddalenia skargi przez sąd administracyjny zamyka organom administracji legitymowanym do uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego, możliwość pozbawienia jej mocy wiążącej, ale w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości były objęte zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Tymczasem wniosek P. o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej powtarza argumentację i zarzuty, sformułowane w odniesieniu do tej decyzji w odwołaniu skierowanym do KKU oraz w skardze wniesionej do WSA. Wg ministra zarzuty spółki były już przedmiotem oceny zarówno w postępowaniu odwoławczym i sądowo administracyjnym, a we wniosku inicjującym postępowanie nadzwyczajne P. nie przedstawiła żadnych nowych dowodów ani okoliczności, które nie byłyby przedmiotem oceny sądu. Wobec tego, według organu, rozpatrzenie wniesionego żądania spowodowałoby wkroczenie przez organ w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd). Minister zwrócił też uwagę, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi zarówno tożsamość podmiotowa jak i przedmiotowa (o czym była mowa powyżej) oraz na treść art. 153 ppsa. Jednocześnie organ podał, że instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym, w związku z tym za bezprzedmiotowe uznał odnoszenie się do zarzutów skarżącej sformułowanych pod adresem decyzji komunalizacyjnej. Co do zarzutu niewłaściwości organu minister wyjaśnił, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy decyzje w sprawie stwierdzenia nabycia mienia z mocy prawa wydaje wojewoda. Organem odwoławczym od tych decyzji, stosownie do ust. 2 art. 18 ww. ustawy, jest Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa a stosownie do art. 157 § 1 kpa organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja została wydana przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. KKU nie jest przy tym organem wyższego stopnia w stosunku do wojewodów, zatem w rozumieniu przepisu art. 17 pkt 2 kpa, organem wyższego stopnia w stosunku do wojewodów są właściwi w sprawie ministrowie. Właściwość rzeczową organu administracji publicznej ustala się zaś, stosownie do art. 20 kpa, według przepisów o zakresie jego działania. Tu wskazał, że w świetle art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2015 r. poz. 525, z późn. zm.), na podstawie kryterium zgodności działania z powszechnie obowiązującym prawem, a także pod względem rzetelności i gospodarności, minister właściwy do spraw administracji publicznej sprawuje nadzór nad działalnością wojewody. Przepis ten nie narusza uprawnień właściwych ministrów w stosunku do wojewody, określonych w Kpa, ale zgodnie z powołaną ustawą, właściwy w sprawie minister wykonuje swoje uprawnienia wobec wojewody w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach. Dla ministra odpowiedzialnego za dział budownictwo, planowanie i zagospodarowanie przestrzenne oraz mieszkalnictwo takie uprawnienie, w sprawach gospodarki nieruchomościami, regulowanych przepisami ustawy (w tym w sprawach wywłaszczania nieruchomości), wynika z art. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147, z późn. zm.) w zw. z art. 9a ust. 1 pkt 8 ustawy o działach administracji rządowej. Natomiast tego typu uprawnień w sprawach dotyczących komunalizacji mienia ogólnonarodowego nie przewiduje dla ministra infrastruktury i budownictwa ustawa z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...). W tych sprawach właściwy jest minister spraw wewnętrznych i administracji, co zostało potwierdzone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym w sprawach z zakresu komunalizacji mienia ogólnonarodowego organem wyższego stopnia w stosunku do orzekających w tych sprawach wojewodów jest Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, który uprawniony jest do kontrolowania w trybie nadzoru decyzji komunalizacyjnych wojewodów. W skardze skierowanej do tut. Sądu P. zarzuciła ministrowi: 1. naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2017 r" znak [...]: 2. naruszenie art. 61 a § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia z dnia [...] września 2017 r. podczas gdy skarżąca w piśmie z dnia [...].09.2017 r. w sposób wyczerpujący wykazała, iż decyzja KKU z dnia [...].05.2016r. znak [...] podtrzymująca decyzję Wojewody [...] z dnia [...].11.2014 r. znak [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, które polegało na utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody [...] na skutek złożonego odwołania przez P. S.A. Oddział Gospodarowano Nieruchomościami, podczas gdy decyzja komunalizacyjna nie może zostać zmieniona przy zastosowaniu trybu wynikającego z art. 154 kpa; 3. naruszenie art. 61 a § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż minister nie może dokonać stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].11.2014 r. znak [...], z uwagi na uprzednie oddalenie skargi P. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21.12.2016r sygn. akt: I SA/Wa 1146/16: 4. naruszenie 61 a § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa w zw. z art. 154 § 1 kpa poprzez odmówę wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].11.2014 r. znak [...] co skutkowało przyjęciem, iż decyzja komunalizacyjna może zostać wzruszona w oparciu o art. 154 kpa: 5. naruszenie 61 a § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa w zw. z art. 19 kpa poprzez nieustalenie właściwego trybu i organów prowadzących postępowanie wywołane wniesionym przez P. odwołaniem od wydanej przez Wojewodę [...] w dniu [...].11.2014r. decyzji komunalizacyjnej znak [...]; 6. naruszenie art. 61a § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa w zw. z art. 6. 7, art. 8. art. 16. art. 77, art. 80. 110 kpa oraz art. 107 § 3 kpa w związku z art. 5 ust. 1 ustawy poprzez odmowę wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].11.2014r. znak [...], podczas gdy w prowadzonym postępowaniu komunalizacyjnym: - błędnie zastosowano normy prawa materialnego do nieustalonego stanu faktycznego i nie uwzględniono treści urzędowych dokumentów wskazujących na zarząd nieruchomością przez P., - wydano decyzję administracyjną pozostającą w sprzeczności z obowiązującą ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. w przedmiocie uwłaszczenia P. na spornej działce, w sytuacji gdy ostateczna decyzja administracyjna jest wiążąca zgodnie z zasadą trwałości decyzji ostatecznych i związania organu administracji własną decyzją (art. 16 § 1 kpa oraz 110 kpa); 7. naruszenie art. 61 a § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa w związku z art. 18 ust. 1, 2, 4 ustawy poprzez odmowę wszczęcia postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].11.2014r. znak [...], podczas gdy w postępowaniu komunalizacyjnym: - nie został dokładnie wyjaśniony charakter władania przez P. sporną nieruchomością poprzez nieuwzględnienie naniesień istniejących na działce i jej stanu faktycznego, - przyjęto, że jedynym środkiem dowodowym na okoliczność przysługiwania tytułu prawnego przez P. do nieruchomości jest dowód z dokumentu, podczas gdy przepisy ustawy komunalizacyjnej nie regulują postępowania dowodowego w sposób szczególny i tym samym zastosowanie mają ogólne reguły wynikające z kodeksu postępowania administracyjnego w tym, art. 75 § 1 kpa, który przewiduje inne środki dowodowe niż dokument, co zaważyło na wyniku postępowania, - bezpodstawnie zobowiązano P. do wykazania, iż w dniu [...] maja 1990r. istniał tytuł prawny zarządu przysługujący przedsiębiorstwu P., który wykluczał komunalizację nieruchomości, w sytuacji. gdy w postępowaniu administracyjnym brak jest zasady rozkładu ciężaru dowodu i zgodnie z art. 7 kpa to organ powinien podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; - dokonano dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, pomimo że skarżący przedstawił dowody potwierdzające, iż w dacie [...] maja 1990r. przedmiotowa nieruchomość pozostawała w zarządzie P., które wykonywało zadania publiczne należące do właściwych organów administracji rządowej. 8. naruszenie art. 61a § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa w zw. z art. 16 kpa poprzez odmowę wszczęcia postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej i w konsekwencji uznanie, że decyzja uwłaszczeniowa i 2006 r. pozostaje bez znaczenia dla oceny okoliczności faktycznych niniejszej sprawy; 9. naruszenie art. 61 a § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa w zw. z art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 80 kpa poprzez odmowę wszczęcia postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...].11.2014 r. podczas gdy w prowadzonymi postępowaniu komunalizacyjnym uznano, że: - decyzja uwłaszczeniowa nie ma żadnego wpływu na ocenę, czy nieruchomość pozostawała pod zarządem skarżącej przed dniem [...] grudnia 1990 r. podczas gdy w samej decyzji uwłaszczeniowe i wskazano, iż w/w część nieruchomości gruntowej pozostawała w dniu [...] grudnia 1990r. w posiadaniu P.; - fakt zabudowy nieruchomości, która faktycznie istniała w dacie uwłaszczenia i istnieje do dnia dzisiejszego pozostaje bez znaczenia dla oceny okoliczności faktycznych niniejszej sprawy: 10. naruszenie art. 61 a § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1. ustawy komunalizacyjnej, poprzez błędne przyjęcie, że z przedmiotowego przepisu wynika, że do wydania decyzji komunalizacyjnej wystarczy ustalenie, że danemu podmiotowi nie przysługuje prawo zarządu nieruchomością, zamiast ustalenia i wykazania, że dana nieruchomość należała do rad narodowych lub terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego; 11. naruszenie art. 61 a § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami w zw. z art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami ora art. 206 w związku z § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi w ich zarządzie lub użytkowaniu poprzez błędne przyjęcie, że prawo zarządu można wykazać tylko decyzją o oddaniu w zarząd; 12. naruszenie art. 61 a § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1. ustawy komunalizacyjnej i art. 16 ust. 1, 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989r. o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe" oraz 46 ust. 1. 2 ustawy z dnia 25 września 198 lr. o przedsiębiorstwa państwowych poprzez nieuwzględnienie, że przepisy przewidywały wyposażenie przedsiębiorstwa państwowego przez jego organ założycielski w środki niezbędne do prowadzenia działalności i przedsiębiorstwo gospodarowało wydzielonym i nabytym mieniem - w przypadku P. jest to mienie Skarbu Państwa, które stanowiło wydzieloną część mienia ogólnonarodowego, 13. naruszenie art. 61 a § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1. ustawy komunalizacyjnej i w związku z art. 34 ust. 1 i art. 34 a ustawy z dnia 08 września 2000r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe, poprzez nieuwzględnienie, że nieruchomość będąca własnością Skarbu Państwa, która w dniu [...] grudnia 1990r. była w posiadaniu przedsiębiorstwa państwowego P. i do której przedsiębiorstwo nie legitymowało się dokumentem o oddaniu w zarząd, stała się z dniem wejścia w życie w/w ustawy z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego P. oraz że jest wyłączona z komunalizacji. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie od strony przeciwnej na jej rzecz kosztów postępowania sądowo-administracyjnego oraz kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Komunalizacja mienia ogólnonarodowego (państwowego) na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm. – dalej jako ustawa) nastąpiła z dniem 27 maja 1990 r. Kluczowe znaczenie dla wyniku tego typu spraw ma ustalenie znaczenia terminu "należenie" mienia do przedsiębiorstwa państwowego oraz "zarząd" - i w tym zakresie w orzecznictwie przesądzono, iż należy je rozumieć jako kategorię prawną, a nie faktyczną. (vide: Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 9 grudnia 1992 r. sygn. akt W 13/91, wyroki NSA z dnia 30.09.2010r. I OSK 1528/09 i z dnia 22.10.2010r. OSK 42/10, a także z dnia 28 kwietnia 2011r. I OSK 1003/10). Linia orzecznicza w przedmiotowym zakresie jest ugruntowana i została potwierdzona w uchwale 7 sędziów NSA z 26 lutego 2018r. w sprawie I OPS 5/17. W kontrolowanej sprawie Sąd nie odnosi się jednak do ww kategorii, nie analizuje też przepisów ustawy. Przedmiotem skargi jest bowiem postanowienie o charakterze stricte procesowym wskazujące na niedopuszczalność rozpoznawania przez organ administracji sprawy w jej merytorycznym zakresie w takim samym zakresie przedmiotowym, w jakim w tej sprawie orzekał już sąd administracyjny. Zarówno analiza wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej jak i analiza zarzutów skargi niechybnie dowodzą, iż skarżąca w osobnym nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym usiłuje polemizować, poprzez podnoszenie kolejnych zarzutów, ze skontrolowaną przez sąd administracyjny decyzją ostateczną. Sedno całej sprawy sprowadza się mianowicie do tego, iż P. nie uznaje za słuszne stanowiska, iż wykazanie zarządu skomunalizowaną nieruchomością winno opierać się na stosownych, wymaganych przez orzecznictwo, dokumentach. Jednak kwestia przynależności nieruchomości do przedsiębiorstwa państwowego czy też kwestia legitymacji gdy chodzi o wymagane ustawą prawo zarządu – była już przedmiotem orzekania w tej konkretnie sprawie zarówno przez organy obu instancji jak i przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt: I SA/Wa 1146/16. Nie budzi też wątpliwości, że w dacie orzekania przez KKU jak i przez Sąd, decyzja uwłaszczeniowa, na którą zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności jak i w skardze powołuje się P. – była już znana tym organom i stanowiła podstawę rozstrzygania. Jakkolwiek zatem zarzuty skargi zostały, w ocenie Sądu, sztucznie rozbudowane, to sprowadzają się one do wymuszenia, poprzez obszerną argumentację, zmiany ugruntowanego przez orzecznictwo stanowiska, według którego dla wykazania prawa zarządu konieczne było przedstawienie stosownego aktu zarząd ten ustanawiającego. Poza oczywistą kwestią, wynikającą z podjętych w międzyczasie przez NSA wiążących uchwał odnośnie do tego zagadnienia, argumenty wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej nie mogły lec u podstaw ponownej analizy stanu faktycznego sprawy w kontekście wykładni czy też interpretacji art. 5 ust. 1 ustawy – skoro kwestia ta była przedmiotem badania w zakończonym prawomocnie procesie sądowowadministracyjnym. Ostatecznie zatem, jedynym przepisem, jaki w tej sytuacji podlega kontroli Sądu w ramach kwestionowania zaskarżonego postanowienia, jest art. 61 a § 1 kpa, a ten nie został naruszony. Stanowisko organu wyrażone w uzasadnieniu tegoż postanowienia Sąd w całości aprobuje – uznając za bezprzedmiotowe ponowne przytaczanie obszernej argumentacji dokonanej przez ministra. Uzasadnienie organu rzeczowo odnosi się do materii procesowej, jaka w takim przypadku winna podlegać analizie. Chodzi mianowicie o dopuszczalny zakres orzekania w trybie nadzwyczajnym w sprawie, w której orzekał już sąd administracyjny. Tożsamość przedmiotowa sprawy w tym w szczególności kwestia interpretacji przepisów mających zastosowanie w konkretnej sprawie, nie daje podstaw do zainicjowania postępowania nadzwyczajnego z powołaniem się na rażące naruszenie prawa w zakresie wykładni dokonanej już w tej samej sprawie podczas kontroli sądowoadministracyjnej. Zarzuty skargi nawiązują do treści art. 61 a § 1 kpa w powiązaniu z przepisami materialnoprawnymi, których analiza na tym etapie postępowania nie znajduje uzasadnienia. W istocie zarzuty te dotyczą bowiem ocenionej uprzednio przez Sąd decyzji komunalizacyjnej a nie zaskarżonego postanowienia. Wobec powyższego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa. Orzeczenie zapadło w trybie uproszczonym w oparciu o art. 119 pkt. 3 ppsa.