I SA/Bd 284/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: sędzia WSA Jarosław Szulc sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 rok oddala skargę I SA/Bd 284/18 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. działający z upoważnienia Prezydenta M. [...] Skarbnik Gminy ustalił Skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości położonej przy ul. [...] we [...] za 2017 r. w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu wskazano, iż wysokość podatku ustalono od budowli związanych z działalnością (podstawa opodatkowania [...] zł, stawka 2%) w wymiarze [...] zł, budynków związanych z działalnością gospodarczą (podstawa opodatkowania 11.177 m2, stawka 20,64%) w wymiarze [...] zł, grunty związane z działalnością gospodarczą (podstawa opodatkowania 69.296 m2, stawka 0,78%) w wymiarze [...] zł. W złożonym odwołaniu Skarżący podał, że organ zwiększył powierzchnię gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą podlegających opodatkowaniu o 38.882 m2 i budynków o 82,31 m2. Stwierdził, że wymiar podatku powinien być ustalony na podstawie stanu rzeczywistego, z pominięciem niezgodnych z nim danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Dodał, że część budynków i gruntów nie wchodzi w skład przedsiębiorstwa i nie są one wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, nie stanowią środków trwałych przedsiębiorstwa. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że sprawa dotycząca wymiaru podatku od nieruchomości położonej przy ul. [...] we [...] za 2017 r. była już przedmiotem procedowania przed Kolegium. Decyzją z dnia [...] października 2017 r. Kolegium ze względu na braki w zebranym materiale dowodowym uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Organ I instancji ponownie prowadząc postępowanie uzupełnił materiał dowodowy w zakresie wynikającym ze wskazanej decyzji Kolegium. Kolegium podzieliło pogląd wyrażony w wyroku NSA wyrok z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1846/13 zgodnie z którym nieruchomość staje się elementem przedsiębiorstwa osoby fizycznej lub można ją uznać za związaną z tym przedsiębiorstwem, jeżeli w jakikolwiek sposób jest wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (nie jest przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym) lub – biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej – może być wykorzystana wprost na ten cel. Kolegium podało, iż Skarżący prowadzi Zakład Produkcyjno-Handlowy E. M. S. M., a w zakresie działalności wynajmuje i zarządza nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi. Jako główne miejsce prowadzenia działalności wskazano nieruchomość przy ul. [...]. Organ na podstawie przedłożonej ewidencji środków trwałych ustalił wartość budowli znajdujących się na nieruchomości przy ul. [...] na kwotę [...]zł i taką wartość przyjął do opodatkowania. W postępowaniu nie była sporna powierzchnia budynków znajdujących się na nieruchomości. Łączna powierzchnia użytkowa budynków wynosiła 11.176.48 m2 i taką powierzchnię przyjęto do opodatkowania. W trakcie postępowania podatkowego organ I instancji ustalił na podstawie ewidencji gruntów i budynków, iż Skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej przy ul. [...] stanowiącej działki nr [...] sklasyfikowanej w ewidencji gruntów jako Bi – inne tereny zabudowane. Łączna powierzchnia tych działek wynosi 69.296 m2. Z przedstawionej dokumentacji zdjęciowej zgromadzonej w trakcie oględzin wynika, iż wszystkie działki stanowią funkcjonalnie i gospodarczo jedną nieruchomość. Zdaniem organu wskazana nieruchomość jako całość związana jest z aktywnością Skarżącego jako przedsiębiorcy, jest bowiem zdatna do użytku gospodarczego z punku widzenia rodzaju działalności prowadzonej przez podatnika. Organ podkreślił, że podatnik nie przedstawił dowodów, iż grunt którego część wyłączył z opodatkowania, wykorzystywany jest do zaspokajania osobistych potrzeb. Odnosząc się do argumentacji Skarżącego, że wyłączenie wskazanych gruntów z działalności spowodowane jest tym, że znajdują się one na terenie określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako teren potencjalnego zagrożenia powodziowego oraz teren, dla którego występuje konieczność zachowania minimum 20% powierzchni biologicznie czynnej, zatem nie są przydatne pod ewentualną zabudowę, a tym samym do prowadzenia działalności w zakresie wynajmu, organ stwierdził, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego podstawowym przeznaczeniem terenu jest zabudowa usługowa i funkcja składowo- magazynowa, a funkcją uzupełniającą komunikacja wewnętrzna wraz z obsługą w zakresie miejsc postojowych, a miejscowy plan nie zawiera zakazu zabudowy składowo-magazynowej i innej zabudowy wykorzystywanej dla prowadzenia działalności. W ocenie Kolegium kwesta przeznaczenia gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie jest okolicznością istotną z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Podstawą wymiaru podatków są bowiem zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W świetle zapisów ewidencji gruntów działki położone są przy ul. [...] we [...]: nr [...] (pow.0,5793), nr [...] (pow.0.1141), nr [...] (pow. 0,0500), nr [...] (pow.0,0300), nr [...] (pow.0,0256), nr [...] (pow.0,3083), nr [...] (pow.0,8856), nr [...] (pow.1,7576), nr [...] (pow.2,8421), nr [...] (pow.0,3370) zostały zakwalifikowane jako Bi (inne tereny zabudowane). Zgodnie z informacjami z ewidencji gruntów i budynków: 1) na działce nr [...] (powierzchnia użytków wynosi 0,3083 ha, symbol klasyfikacji gruntu – Bi są umiejscowione "pozostałe budynki niemieszkalne" – powierzchnia zabudowy 18 m2, na działce nr [...] (powierzchnia użytków wynosi 0,8856 ha, symbol klasyfikacji gruntów – Bi ) są umiejscowione budynki handlowo-usługowe – powierzchnia zabudowy 6,190 m2 i pozostałe budynki niemieszkalne – powierzchnia zabudowy 70 m2, na działce nr [...] (powierzchnia użytków wynosi 1,7576, symbol – Bi) są umiejscowione pozostałe budynki niemieszkalne – powierzchnia zabudowy 31 m2, na działce nr [...] (powierzchnia użytków 2,8421, symbol – Bi) są umiejscowione budynki handlowo-usługowe – powierzchnia zabudowy 5,043 m2. Znajdujące się na działkach budynki są sklasyfikowane jako pozostałe budynki niemieszkalne oraz jako budynki handlowo-usługowe. Organ uznał, że mając na uwadze cechy przedmiotowych nieruchomości istnieje potencjalna możliwość wykorzystania przez podatnika działki i budynków do prowadzonej działalności gospodarczej. Nie jest istotne, że Skarżący zaprzestał w 2015 r. wykorzystywania dwóch budynków (wagi i hydrofomii) do działalności gospodarczej. Zapisy w ewidencji środków trwałych podatnika wskazują, iż pierwotnym zamiarem podatnika było wykorzystanie wskazanych obiektów w działalności gospodarczej. Do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone powinny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez podatnika w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej powoduje, że mogą być one wykorzystywane na ten cel. Dla opodatkowania stawkami podwyższonymi wystarczy, że przedmiot opodatkowania potencjalnie może być przeznaczony do realizacji określonych zadań gospodarczych. Kolegium podało, że od [...] stycznia 2016 r. obowiązuje znowelizowany art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. zgodnie z którym do gruntów, budynków i budowli zawiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których wydana została decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Na taką decyzję strona się nie powołuje. Organ I instancji dodatkowo ustalił, że podatnik nie występował do PINB o wydanie takiej decyzji. Zatem nie zaistniała przesłanka do wyłączenia spornych obiektów z opodatkowania stawki podatkowymi w podwyższonej wysokości. Kolegium uznało, że nie wystąpił żaden z wyjątków wskazanych w art. 1a ust 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, albowiem objęte opodatkowaniem budynki mają charakter niemieszkalny i handlowo-usługowy, strona nie posiada gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d u.p.o.l, a wobec budynków nie wydano żadnej decyzji, o której mowa w art. 1a ust. 21 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W skardze do tut. Sądu Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w części ustalającej wysokość podatku od nieruchomości gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą, zarzucając naruszenie: art. 2a ustawy Ordynacja podatkowa (dalej OrdP) poprzez brak jego zastosowania pomimo zaistnienia ku temu ustawowej przesłanki; art. 120 OrdP przez zastosowanie w sprawie niezgodnego z Konstytucją RP przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych; art. 187 § 1 OrdP w zw. z art. 191 tej ustawy, poprzez wybiórcze zebranie i dokonanie w ten sposób dowolnej oceny materiału dowodowego, a w konsekwencji wadliwe uznanie, że przedmiotowe nieruchomości gruntowe i budynki mają związek z prowadzoną działalnością gospodarczą; art. 194 § 3 OrdP poprzez brak uwzględnienia dowodów zebranych w trakcie postępowania przeciwnych dokumentom urzędowym; art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 716 ze zm., dalej: UpoL) poprzez błędną wykładnię i zastosowanie przepisów polegającą na przyjęciu, iż wszystkie grunty i budynki będące w posiadaniu osoby fizycznej prowadzącej jednocześnie działalność gospodarczą, należy opodatkować w stawce przewidzianej dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, także wtedy: gdy nieruchomości nie są częścią przedsiębiorstwa prowadzonego przez osobę fizyczną, a stanowią odrębny majątek prywatny osoby fizycznej, w żaden sposób (nawet potencjalnie) nie wykorzystywany w jej działalności gospodarczej; gdy osoba fizyczna prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą nie wprowadziła nabytych nieruchomości do ewidencji środków trwałych oraz że nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych lub nie obciąża kosztów uzyskania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej wydatkami związanymi z utrzymaniem lub modernizacją nieruchomości, gdy cechy nieruchomości gruntowych oraz rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej powoduje, że nie są i nie mogą być one wykorzystywane w celu prowadzenia na nich działalności gospodarczej w zakresie wynajmu (tereny biologicznie czynne), a cechy budynków oraz rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej powoduje, że nie są i nie mogą być one wykorzystywane w celu prowadzenia na nich działalności gospodarczej (budynek hydroforni i wagi) w zakresie wynajmu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) – zwanej dalej "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Wydana przez organ decyzja jest wyrazem prawidłowo dokonanej subsumpcji przepisów prawa materialnego, na tle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Istotą sporu w rozstrzyganej sprawie jest kwestia zasadności opodatkowania całej nieruchomości Strony, jako związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą. Skarżący prowadzi Zakład Produkcyjno-Handlowy E.-M. M. S. M., a w zakresie działalności wynajmuje i zarządza nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi. Ustalono, że Skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej przy ul. [...] stanowiącej działki: nr [...] sklasyfikowanej w ewidencji gruntów jako Bi – inne tereny zabudowane. Łączna powierzchnia tych działek wynosi 69.296 m2. W postępowaniu nie była sporna powierzchnia budynków znajdujących się na nieruchomości. Łączna powierzchnia użytkowa budynków wynosiła 11.176.48 m2 i taką powierzchnię przyjęto do opodatkowania. Organ na podstawie przedłożonej ewidencji środków trwałych ustalił wartość budowli znajdujących się na nieruchomości przy ul. [...] na kwotę [...]zł i taką wartość przyjął do opodatkowania. Ustalono na podstawie ewidencji gruntów i budynków, że Skarżący jest Główne miejsce prowadzenia ww. działalności znajduje się przy ul. [...]. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r., poz.716 ze zm., dalej zwanej również: u.p.o.l.), które mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ww. ustawy, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: a. grunty; b. budynki lub ich części; c. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak stanowi art. 3 ust. 1 pkt 1 przywołanej wyżej ustawy, podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 i 3 cyt. ustawy podstawę opodatkowania stanowi dla: gruntów - powierzchnia, dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 – wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: . budynków mieszkalnych . oraz gruntów związanych z tymi budynkami; . gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 i 1529), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Podatnik w skardze wnosząc o uchylenie decyzji kwestionuje przede wszystkim możliwość zastosowania przez organy podatkowe przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., ponieważ został on uznany za niegodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Należy wskazać, że TK w wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt. SK 13/15 orzekł o niezgodności art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych rozumianego w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Należy zauważyć, że z analizy uzasadnienia ww. orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego wynika, że ww. przepisu nie wyeliminowano z obrotu prawnego. Taka konstrukcja wyroku nie skutkuje więc utratą mocy obowiązującej kwestionowanego przepisu ustawy, ani modyfikacją jego obecnego brzmienia. Poprawienie stanu prawnego w tym zakresie, jak podniesiono w uzasadnieniu wyroku TK, należy wyłącznie do ustawodawcy, który – Biorąc pod uwagę skutki rozstrzygnięć podejmowanych w badanej materii – powinien tego dokonać bez zbędnej zwłoki. Ma racje organ, że organy podatkowe nie są podmiotami uprawnionymi do tworzenia regulacji prawnych – a w swoim postępowaniu mają obowiązek przestrzegania obowiązującego prawa. Przepis art. 120 Ordynacji podatkowej określa zasadę praworządności stosowania prawa przez organy. Nadto ww. wyrok dotyczył współposiadania danej nieruchomości przez przedsiębiorcę. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje, gdyż Skarżący jest jedynym właścicielem ww. nieruchomości. Skoro tak to można przyjąć, że ww. nieruchomość jest w całości w posiadaniu przedsiębiorcy i – można ją traktować jako związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej i opodatkować najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości. W związku z tym opodatkowanie nieruchomości stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości może nastąpić tylko wtedy, gdy istnieje więź pomiędzy daną działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika, a nieruchomością podlegającą opodatkowaniu, tzn. jeżeli dana nieruchomość w jakikolwiek sposób jest lub może być wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej. Organy na podstawie dokumentacji fotograficznej uzyskanej w trakcie oględzin uznały, że nieruchomości będące wyłączną własnością podatnika stanowią funkcjonalnie i gospodarczo jedną nieruchomość. Należy zgodzić się z organem, że ww. nieruchomość jako całość związana jest z aktywnością Skarżącego jako przedsiębiorcy, jest bowiem zdatna do użytku gospodarczego z punku widzenia rodzaju działalności prowadzonej przez podatnika. Według strony wymiar podatku powinien być ustalony na podstawie stanu rzeczywistego, z pominięciem niezgodnych z nim danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Dodał, że część budynków i gruntów nie wchodzi w skład przedsiębiorstwa i nie są one wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, nie stanowią środków trwałych przedsiębiorstwa. Podnosi, że od 2015 r. nie wykorzystuje w działalności gospodarczej dwóch budynków (wagi i hydrofomii). W tym miejscu należy wskazać, że zapisy w ewidencji środków trwałych podatnika wskazują, iż pierwotnym zamiarem podatnika było wykorzystanie wskazanych obiektów w działalności gospodarczej. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone powinny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez podatnika w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej powoduje, że mogą być one wykorzystywane na ten cel. Dla opodatkowania stawkami podwyższonymi wystarczy, że przedmiot opodatkowania potencjalnie może być przeznaczony do realizacji określonych zadań gospodarczych. Z powyższą teza skład orzekający w niniejszej sprawie się zgadza . W związku z tym opodatkowanie nieruchomości stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości może nastąpić tylko wtedy, gdy istnieje określona więź pomiędzy daną działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika, a nieruchomością podlegającą opodatkowaniu, tzn. jeżeli dana nieruchomość w jakikolwiek sposób jest lub może być wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej. Bezsprzecznie ta nieruchomość może być wykorzystana w działalności skarżącego. Od 1 stycznia 2016 r. obowiązuje znowelizowany art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l., który daje możliwość wyłączenia spod opodatkowania nieruchomości, co do których wydana została decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, w oparciu o art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie gdyż ustalono, iż skarżący mimo, że powołuje się na taką decyzję – nie występował do PINB o jej wydanie. Zatem zasadnie SKO uznało, że nie wystąpił żaden z wyjątków wskazanych w art. 1a ust 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, albowiem objęte opodatkowaniem budynki mają charakter niemieszkalny i handlowo-usługowy, strona nie posiada gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d u.p.o.l., a wobec budynków nie wydano żadnej decyzji, o której mowa w art. 1a ust. 21 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nadto wbrew twierdzeniom strony zawartym w skardze Skarżący nie przedstawił dowodów, iż grunt którego część wyłączył z opodatkowania, wykorzystywany jest do zaspokajania osobistych potrzeb. Zdaniem strony należało również wyłączyć z opodatkowania grunty ujęte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako teren potencjalnego zagrożenia powodziowego i te, które w 20 % należy pozostawić jako biologicznie czynne gdyż te tereny nie nadają się pod zabudowę. Organ odnosząc się do powyższego zarzutu wskazał, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego podstawowym przeznaczeniem terenu jest zabudowa usługowa i funkcja składowo- magazynowa, a funkcją uzupełniającą komunikacja wewnętrzna wraz z obsługą w zakresie miejsc postojowych, a miejscowy plan nie zawiera zakazu zabudowy składowo-magazynowej i innej zabudowy wykorzystywanej dla prowadzenia działalności. Odpowiadając na ww. zarzut organ zasadnie zdaniem Sądu wskazał, że przeznaczenie gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie jest okolicznością istotną z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości gdyż podstawą wymiaru podatków są bowiem zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W świetle zapisów ewidencji gruntów działki położone są przy ul. [...] we [...]: nr [...] (pow.0,5793), nr [...] (pow.0.1141), nr [...] (pow. 0,0500), nr [...] (pow.0,0300), nr [...] (pow.0,0256), nr [...] (pow.0,3083), nr [...] (pow.0,8856), nr [...] (pow.1,7576), nr [...] (pow.2,8421), nr [...] (pow.0,3370) zostały zakwalifikowane jako Bi (inne tereny zabudowane). Zgodnie z informacjami z ewidencji gruntów i budynków: d. na działce nr [...] (powierzchnia użytków wynosi 0,3083 ha, symbol klasyfikacji gruntu – Bi są umiejscowione "pozostałe budynki niemieszkalne" – powierzchnia zabudowy 18 m2, e. na działce nr [...] (powierzchnia użytków wynosi 0,8856 ha, symbol klasyfikacji gruntów – Bi ) są umiejscowione budynki handlowo-usługowe – powierzchnia zabudowy 6,190 m2 i pozostałe budynki niemieszkalne – powierzchnia zabudowy 70 m2, f. na działce nr [...] (powierzchnia użytków wynosi 1,7576, symbol – Bi) są umiejscowione pozostałe budynki niemieszkalne – powierzchnia zabudowy 31 m2, g. na działce nr [...] (powierzchnia użytków 2,8421, symbol – Bi) są umiejscowione budynki handlowo-usługowe – powierzchnia zabudowy 5,043 m2. Znajdujące się na działkach budynki są sklasyfikowane jako pozostałe budynki niemieszkalne oraz jako budynki handlowo-usługowe. Organ uznał, że mając na uwadze cechy przedmiotowych nieruchomości istnieje potencjalna możliwość wykorzystania przez podatnika działki i budynków do prowadzonej działalności gospodarczej. Także w odniesieniu to terenów wskazanych przez Skarżącego jako narażone na zalanie organ wskazał, że wg planu zagospodarowania mogły być one użytkowane np. jako parking. Mając powyższe na względzie zarzuty skargi nie mogły być uwzględnione, co oznacza, ze skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. L. Kleczkowski J. Szulc E. Kruppik-Świetlicka