II OSK 3129/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 224/18 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zezwolenia na przetwarzanie odpadów oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 29 maja 2018 r., sygn. II SA/Ke 224/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach (dalej: Sąd I instancji), po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w M. (dalej: Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej: SKO w K., Kolegium) z [...] stycznia 2018 r., znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, oddalił skargę. W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że w analizowanej sprawie przedsięwzięcie, którego dotyczy decyzja z [...] lutego 2016 r., wymagało wydania decyzji środowiskowej. Opisany w decyzji sposób przetwarzania odpadów nie pozostawia wątpliwości, że obejmuje on ich odzyskiwanie. Według Sądu I instancji, nie może być sporu co do tego, że nie została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla Spółki dotycząca przedsięwzięcia określonego w decyzji z [...] lutego 2016 r., udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów. Postępowanie w tym przedmiocie nie było w ogóle prowadzone. Sąd I instancji wyjaśnił jednocześnie, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana przez Wójta Gminy P. w dniu [...] października 2009 r. dotyczy realizacji przedsięwzięcia polegającego na posadowieniu mobilnego węzła betoniarskiego wraz z silosami i automatyką oraz linią technologiczną. Decyzja ta nie dotyczy zatem w ogóle zbierania i przetwarzania odpadów, które to przedsięwzięcie mieści się obecnie w cytowanym wyżej § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia z 9 listopada 2010r., tj. w pojęciu instalacji związanej z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów. W ocenie Sądu I instancji, nie ulega wątpliwości, że decyzja z [...] lutego 2016 r. odnosi się do zupełnie innego przedsięwzięcia niż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] października 2009 r. i z tego względu koniecznym było uzyskanie nowej decyzji, właśnie na przedsięwzięcie związane z przetwarzaniem odpadów. Sąd I instancji zwrócił jednocześnie uwagę, że choć na podstawie decyzji z [...] października 2009 r. zostało udzielone zezwolenie (decyzją Starosty K. z [...] sierpnia 2012 r.) na odzysk odpadów w instalacji do produkcji mieszanek betonowych, to jednak w decyzji z [...] lutego 2016 r. znacząco rozszerzono jeszcze zakres odpadów, które miały podlegać przetworzeniu. W ocenie Sądu I instancji, z podniesionych wyżej względów, w związku z rażącym naruszeniem art. 72 ust. 1 pkt 21 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm., dalej: u.u.i.ś.), zasadnie organ stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. W skardze kasacyjnej Spółka (dalej: skarżąca kasacyjnie) zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie art. 106 § 3, art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. przez oddalenie skargi w sytuacji niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy na skutek niewszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności nieustalenie, czy skarżąca, przetwarzając odpady i używając ich w procesie zasadniczej działalności polegającej na produkcji betonu, realizuje nowe przedsięwzięcie (nową inwestycję), oraz czy realizacja tego przedsięwzięcia pociągała za sobą zmiany technologiczne w procesie produkcji jak również zmiany techniczne w samej instalacji, co było niezbędne do ustalenia, czy skarżąca powinna dysponować nową decyzją o uwarunkowaniach środowiskowych, uwzględniającą fakt przetwarzania odpadów w procesie produkcji betonu, 2. naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób nieprawidłowy i przejawiający się brakiem dostatecznego wyjaśnienia motywów jakimi kierował się Sąd I instancji uznając, że poprzez wydanie decyzji z [...] lutego 2016 r., znak: [...], doszło do rażącego naruszenia prawa, ponieważ naruszenie to jest nieakceptowalne z punktu widzenia interesu społecznego i gospodarczego, a w szczególności nie wskazano, jakie konkretnie skutki w sferze społecznej i gospodarczej decyzja ta wywołuje, co jest niezbędne do przypisania tej decyzji cechy rażąco naruszającej prawo. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że decyzja wydana z upoważnienia Starosty Powiatowego w K. z [...] lutego 2016 r., znak: [...]., wydana została z rażącym naruszeniem prawa podczas, gdy w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z oczywistością naruszenia prawa, jak również charakter przepisów, które mogłyby być naruszone, nie jest oczywisty i budzi wątpliwości, a ponadto decyzja Starosty nie może być uznana za nieakceptowalną z punktu widzenia praworządności czy też wywołującą skutki społeczne lub gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania, ponieważ nie wywołuje żadnych ujemnych skutków dla sąsiedztwa (społeczeństwa) i środowiska, b) art. 72 ust. 1 pkt 21 u.u.i.ś. przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przepis ten zobowiązuje do uzyskania nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem zezwolenia na przetwarzania odpadów w istniejącej już instalacji do produkcji betonu i kontynuacji już wcześniej podjętego przedsięwzięcia, podczas gdy uzyskanie nowej decyzji środowiskowej jest wymagane wtedy, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: planowana jest realizacja "przedsięwzięcia" oraz przedsięwzięcie to należy do jednego z przedsięwzięć wymienionych w art. 71 ust. 2 tej ustawy w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Skarżąca nie podejmowała nowego przedsięwzięcia oraz nie przekształcała instalacji, czy też nie zmienia sposobu wykorzystania terenu (nie ingeruje inaczej w środowisko aniżeli dotychczas). Na podstawie art. 176 § 1 pkt. 3 w zw. z art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a., wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji co do istoty sprawy, 2. zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. zrzeczono się rozpoznania skargi na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że organ przed dokonaniem oceny, czy doszło do rażącego naruszenia prawa przez Starostę, powinien w sposób pełny i wyczerpujący ustalić stan faktyczny sprawy, a przede wszystkim okoliczność, czy zbieranie i przetwarzanie odpadów jest nowym przedsięwzięciem prowadzonym w nowej instalacji i na nowych warunkach technologicznych, czy też jest to niezmienione i to samo przedsięwzięcie, polegające na produkcji betonu w węźle betoniarskim, do którego jako zamienniki używane są odpady, m.in. popiół, rozdrobniony gruz budowlany, szkło. Organ, a za nim Sąd, który nie dostrzegł uchybień w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez SKO w K. pominął, że proces zbierania, a następnie przetwarzania odpadów w istniejącej instalacji do produkcji betonu nie wymagał żadnych zmian technicznych (w samym węźle betoniarskim jako budowli) ani też technologicznych, tj. w procesie produkcji. Spółka aby przetwarzać odpady w istniejącej instalacji, takie jak popioły, gruz budowlany czy też szkło, a następnie wykorzystać je do produkcji betonu, nie musiała w żaden sposób ingerować w istniejącą instalację. Według skarżącej kasacyjnie, nie musiała jej przebudowywać, przerabiać czy też rozbudowywać. Nie było żadnej ingerencji zarówno technicznej, jak i technologicznej w proces produkcji. Nie doszło zatem do zmian w sposobie korzystania z tejże instalacji, jak i niezmieniono sposobu korzystania z nieruchomości, na której posadowiony jest węzeł betoniarski. Według skarżącej kasacyjnie, zastosowanie odpadów jako zamienników kruszyw nie kreuje nowego przedsięwzięcia podlegającego ocenie OOŚ. Nie uległ również zmianie sposób korzystania ze środowiska – nie zostały przekroczone żadne normy w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza, wody, czy też gruntu, jak również nie przekroczono norm emisji hałasu. W przedmiotowej sprawie art. 72 ust. 1 pkt 21 u.u.i.ś. nie został rażąco naruszony, podobnie zresztą jak art. 72a u.u.i.ś. W rozpoznawanej sprawie jest niewątpliwe, że skarżąca Spółka prowadziła i miała zamiar dalej prowadzić działalność polegającą na przetwarzaniu odpadów w tej samej instalacji. Nie wskazano zaś i nie wykazano, aby zamierzona działalność w istniejącej instalacji objętej już wydanym pozwoleniem powodowała potrzebę zmiany uwarunkowań określonych w decyzji o środowiskowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Ponadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut przedstawiony w pkt 1 i 2 skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jego zasadność, bowiem, wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Wbrew skarżącej kasacyjnie uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie elementy wskazane w ww. przepisie. Zarzut taki może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie, i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, sąd wojewódzki nie wskaże, jaki, i dlaczego, stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Nie można zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że stanowisko Sądu I instancji "samo w sobie jest sprzeczne". W cytowanych w skardze kasacyjnej fragmentach uzasadnienia wyroku Sądu I instancji nie ma sprzeczności. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że przedsięwzięcie realizowane przez skarżącą kasacyjnie może znacząco oddziaływać na środowisko. Stwierdzenie to pozostaje bez związku z inną uwagą Sądu I instancji, że przeciwko skarżącej nie prowadzono żadnych postępowań związanych z naruszeniem przepisów o ochronie środowiska. To, że przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko nie oznacza, że przeciwko skarżącej kasacyjnie powinno być prowadzone postępowanie związane z naruszeniem prawa. Nie ma racji skarżąca kasacyjnie, że uzasadnienie wyroku zostało sporządzone nieprawidłowo i w sposób przejawiający się brakiem dostatecznego wyjaśnienia motywów, jakimi kierował się Sąd I instancji uznając, że przez wydanie decyzji z [...] lutego 2016 r. doszło do rażącego naruszenia prawa. Sąd I instancji na str. 12 uzasadnienia wyroku wyjaśnił, że zasadnie organ stwierdził nieważność decyzji z [...] lutego 2016 r. Sąd I instancji zasadnie stwierdził też, że naruszenie prawa dotyczy przepisu prawa materialnego niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych. Naruszenie to, z uwagi na swój ciężar gatunkowy, wywołuje również negatywne skutki społeczno-gospodarcze z punktu widzenia zasady praworządności obowiązującej organy administracji publicznej w ich działaniu. Ma rację Sąd I instancji, że skutkiem decyzji z [...] lutego 2016 r. było umożliwienie Spółce prowadzenia przedsięwzięcia, które może znacząco oddziaływać na środowisko, bez uzyskania przez ten podmiot, a więc i uwzględnienia przez organ przy wydawaniu przedmiotowego zezwolenia – wymaganej przepisami obowiązującego prawa – decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja ta określa zaś warunki realizacji konkretnego przedsięwzięcia i jest wydawana po uprzedniej ocenie ewentualnych następstw dla środowiska wynikających z jego realizacji. W trafnej ocenie Sądu I instancji, tego rodzaju naruszenie, z punktu widzenia interesu społecznego, w państwie prawa jest bez wątpienia rażącym naruszenie prawa. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Istota obowiązku sądu administracyjnego wynikającego z tego przepisu sprowadza się do wydania wyroku po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. O naruszeniu tego przepisu można więc mówić wówczas, gdy sąd wyda orzeczenie nie na podstawie akt sprawy albo przed zamknięciem rozprawy. Taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy sąd administracyjny I instancji, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić, lub rozpoznając skargę, dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) niż sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem lub rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy, lub nie rozpoznał istoty sprawy. Taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Sąd I instancji na str. 7 uzasadnienia wyroku powołał się na treść art. 134 § 1 p.p.s.a. i stwierdził, że skarga [...] sp. z o.o. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 § 3 p.p.s.a. Skarżąca kasacyjnie nie uzasadniła tego zarzutu. Wskazać należy, że stopień skuteczności skargi kasacyjnej zależy od stopnia precyzji określenia jej zarzutów. Autor skargi kasacyjnej wyznacza bowiem zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych, czy też ich uzasadnienia. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. Powodem nieuwzględnienia skargi Spółki było prawidłowe stwierdzenie przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 21 u.u.i.ś. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. pozwala Sądowi na uchylenie decyzji, o ile zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: wystąpi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (inne, aniżeli dające podstawę do wznowienia postępowania), naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a wpływ ten musiał być istotny. Nie każde zatem naruszenie przepisów postępowania może skutkować uchyleniem decyzji, ale tylko naruszenie charakteryzujące się istotnością wpływu na wynik sprawy. O naruszeniu takim można mówić wówczas, że gdyby ono nie zaistniało, mogłoby zapaść inne rozstrzygnięcie w sprawie. Chcąc podważyć brak zastosowania tego przepisu przez Sąd I instancji, wnosząca skargę kasacyjną powinna była wskazać na okoliczności potwierdzające jej tezę, że postępowanie organów administracji publicznej zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Brak podniesienia w tym zakresie argumentacji w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, nie pozwala natomiast przyjąć, że doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Jeśli z wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi I instancji naruszenia przepisu art. 151 p.p.s.a., gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej. Nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Stwierdzenie nieważności decyzji wskutek rażącego naruszenia prawa na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, a zatem pojęcie to musi być interpretowane wąsko. Oznacza to, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas, gdy podjęte rozstrzygnięcie jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią nie budzącej wątpliwości i mającej zastosowanie w danej sprawie normy prawnej. Rażącym naruszeniem prawa dotknięta jest decyzja, której treść stanowi zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Orzecznictwo sądowoadministracyjne zgodnie przyjmuje, że nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w przypadku zastosowania jednego z możliwych wariantów wykładni danego przepisu. W sytuacji bowiem, gdy dany przepis może być w różny sposób interpretowany, nie można mówić, że ma on niebudzącą żadnych wątpliwości treść. Przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności było ustalenie istnienia wady decyzji określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a nie ponowne rozpoznanie sprawy, w której ta decyzja została wydana. Kluczowym zagadnieniem, które wystąpiło w analizowanej sprawie – co prawidłowo zaakcentował Sąd I instancji – była ocena stopnia naruszenia przepisu art. 72 ust. 1 pkt 21 u.u.i.ś. Sąd I instancji wskazał, że Kolegium stwierdziło, że decyzja wydana z upoważnienia Starosty Powiatowego w K. z [...] lutego 2016 r., której nieważność stwierdził ten organ nadzoru, została wydana z rażącym naruszeniem przede wszystkim art. 72 ust. 1 pkt 21 u.u.i.ś. W decyzji z [...] lutego 2016 r. organ uchylił na wniosek strony decyzję z [...] lipca 2014 r., zezwalającą firmie [...] sp. z o.o. na przetwarzanie odpadów na działkach o nr ewid. [...] i [...], położonych w miejscowości M., i udzielił ww. Spółce zezwolenia na zbieranie odpadów na ww. działkach. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że wydanie takiej decyzji powinno poprzedzać wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z uwagi na treść art. 71 ust. 2 pkt 21 u.u.i.ś. W trafnej ocenie Sądu I instancji, w niniejszej sprawie przedsięwzięcie, którego dotyczy decyzja z [...] lutego 2016 r. wymagało wydania decyzji środowiskowej. Opisany w decyzji z [...] lutego 2016 r. sposób przetwarzania odpadów nie pozostawia wątpliwości, że obejmuje on ich odzyskiwanie. Skoro zatem, jak wykazano, wykładnia prawa materialnego, tj. art. 72 ust. 1 pkt 21 u.u.i.ś. była oczywista, to nie można stwierdzić, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie w niniejszej sprawie mamy do czynienia z nowym przedsięwzięciem, a nie z kontynuacją prowadzonego przedsięwzięcia. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tym składzie podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 12 maja 2017 r., sygn. II OSK 2236/15, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, w którym stwierdzono, że "jeśli złożony wniosek dotyczy przedsięwzięcia już realizowanego, którego warunki w żaden sposób nie ulegną zmianie, decyzja środowiskowa nie będzie wymagana. Wymóg jej uzyskania pojawi się jednak w sytuacji, kiedy będzie to kolejne zezwolenie na prowadzoną działalność w zakresie odzysku odpadów, jednakże zmieniające parametry tej inwestycji (np. zmieniające ilość odpadów poddanych przetworzeniu)". Ma rację Sąd I instancji, że nie może być sporu co do tego, że nie została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla [...] sp. z o.o. z siedzibą w M., dotycząca przedsięwzięcia określonego w decyzji z [...] lutego 2016 r. udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów. Postępowanie w tym przedmiocie nie było w ogóle prowadzone. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana przez Wójta Gminy P. w dniu [...] października 2009 r. dotyczy realizacji przedsięwzięcia polegającego na posadowieniu mobilnego węzła betoniarskiego wraz z silosami i automatyką i linią technologiczną. W pkt 1 decyzji środowiskowej z [...] października 2009 r. określono, że planowana "inwestycja" będzie polegała na produkcji mieszanek betonowych w mobilnym węźle betoniarskim o jednorazowym zasypie około 2250 dm³. Do produkcji używane będą następujące surowce: kruszywa o różnym stopniu rozdrobnienia, cement, domieszki oraz woda. Oznacza to, że decyzja środowiskowa z [...] października 2009 r. nie ustaliła środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na zbieraniu i przetwarzaniu odpadów (zwłaszcza tak wielu kategorii odpadów przewidywanych do przetworzenia jakie zostały wymienione w zezwoleniu z [...] lutego 2016 r.). Należy wyraźnie podkreślić, że przedmiotem przedsięwzięcia określonego w decyzji z [...] października 2009 r. nie było zbieranie i przetwarzanie odpadów. Występuje zatem zasadnicza różnica w stosunku do przedmiotu pomiędzy decyzją środowiskową z [...] października 2009 r., a decyzją z [...] lutego 2016 r. W decyzji z [...] lutego 2016 r. na str. 3 określono warunki magazynowania odpadów poprzedzające którekolwiek z procesów wymienionych w pozycji [...] (z wyjątkiem wstępnego magazynowania u wytwórcy odpadów). W pkt 4.1) decyzji z [...] lutego 2016 r. na str. 4 przewidziano warunek, według którego gospodarowanie i magazynowanie odpadów powinno odbywać się zgodnie z ustawą o odpadach oraz innymi przepisami obowiązującymi w tym zakresie. W pkt II decyzji z [...] lutego 2016 r., na str. 5, nałożono na Spółkę obowiązek prowadzenia gospodarki odpadami w sposób nie zagrażający zdrowiu ludzi i zwierząt oraz środowisku. Nie można więc traktować przedsięwzięcia polegającego na "Posadowieniu mobilnego węzła betoniarskiego wraz z silosami i automatyką i linią technologiczną" jako tożsamego z przedsięwzięciem polegającym na zbieraniu i przetwarzaniu odpadów na podstawie zezwolenia z [...] lutego 2016 r. Są to bowiem dwa różne przedsięwzięcia. Zbieranie i przetwarzanie wielu rodzajów odpadów określonych w zezwoleniu z [...] lutego 2016 r. stwarza dużo większe potencjalne zagrożenie dla środowiska niż przedsięwzięcie polegające na posadowieniu mobilnego węzła betoniarskiego. Decyzja z [...] lutego 2016 r. dotyczy zatem zupełnie innego przedsięwzięcia niż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] października 2009 r. i z tego względu koniecznym było uzyskanie nowej decyzji środowiskowej właśnie na przedsięwzięcie związane ze zbieraniem i przetwarzaniem odpadów. Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z zezwoleniem z [...] lutego 2016 r., oprócz odpadów w postaci popiołów lotnych z węgla o kodzie 10 01 02, Spółka mogła przetwarzać także m.in. odpady z hutnictwa i szkła (np. odpady z włókna szklanego i tkanin z włókna szklanego, kod 10 11 03, cząstki i pyły, kod 10 11 05, szkło odpadowe), odpady opakowaniowe (np. opakowania ze szkła, kod 10 01 07), zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy odpady z demontażu, przeglądu i konserwacji pojazdów (szkło, kod 16 01 20), ale też odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych (szkło, kod 17 02 02), odpady z mechanicznej obróbki odpadów nieujęte w innych grupach czy odpady komunalne segregowane i gromadzone selektywnie (szkło, kod 20 01 02). W punkcie 3. decyzji opisano także dokładnie metody przetwarzania odpadów, proces technologiczny z podaniem ręcznej mocy przerobowej. Sąd I instancji zwrócił także uwagę, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] października 2009 r. zawiera warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego nie na przetwarzaniu odpadów, ale na posadowieniu mobilnego węzła betoniarskiego. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, obowiązek uprzedniego wydania decyzji środowiskowej wynikał w sposób jasny i oczywisty z powołanych przez Sąd I instancji przepisów. Sąd I instancji zasadnie uznał, że zaistniała podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzja z [...] lutego 2016 r., znak: [...], wydana z upoważnienia Starosty Powiatowego w K. w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej wynikającej z art. 72 ust. 1 pkt 21 u.u.i.ś., przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości. Na gruncie tego przepisu nie jest możliwy wybór różnych interpretacji, z których każda daje się uzasadnić z jednakową mocą. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku i oddalił skargę kasacyjną.