II SA/Gl 158/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2018 r. sprawy ze skargi L. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Wójt Gminy O. decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 80 ust. 1, art. 81 ust. 3 i art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie j.t. z 2017 r., poz. 1405 – dalej u.i.o.ś.), §3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 71) w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm. – dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku Inwestora L. J., reprezentowanego przez pełnomocników, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie obiektu chowu brojlerów kurzych z towarzyszącymi obiektami budowlanymi i niezbędną infrastrukturą techniczną w miejscowości W., na działkach o nr ewid. 1 i 2 obręb W.". W uzasadnieniu podano m. in., że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. opinią sanitarną z dnia [...] r. wyraził stanowisko o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i ustalił zakres raportu zgodnie z art. 66 ustawy środowiskowej. Dnia 17 października 2016 r. wnioskodawca przedłożył organowi raport o oddziaływaniu na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. W § 81 Uchwały Rady Gminy O. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego z dnia [...] r. Nr [...], poz. [...] – dalej MPZP) istnieje zapis wskazujący, iż dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem R ustala się przeznaczenie podstawowe - teren upraw rolnych, w tym tereny użytków zielonych, cieków wodnych i urządzeń melioracyjnych; zasady zagospodarowania i użytkowania: zachowanie istniejącego sposobu użytkowania z możliwością przekształceń dla potrzeb ogrodnictwa i sadownictwa, możliwość lokalizacji budynków gospodarczych, magazynowych i produkcyjnych, służących wyłącznie produkcji rolniczej o maksymalnej wysokości 6.0 m; zachowanie istniejących i możliwość lokalizowania nowych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, zakaz lokalizacji zabudowy mieszkaniowej, powierzchnia zabudowy - maksymalnie 20% powierzchni działki, minimalna powierzchnia terenu biologicznie czynnego - 70% powierzchni działki, nakaz zachowania i ochrony zadrzewień śródpolnych. Z analizy załączonego do raportu - załącznika nr 3 "Mapa do celów projektowych" wynika, że powierzchnia zabudowy dla projektowanego budynku drobiarskiego wraz z placem manewrowym przekracza 50% powierzchni działki o symbolu R, natomiast minimalna powierzchnia terenu biologicznie czynnego kształtuje się zaledwie na poziomie ok. 40%. Ponadto § 10 ust. 1 pkt 1 powyższej Uchwały stanowi, iż w granicach terenu objętego planem obowiązuje zakaz lokalizacji inwestycji realizujących przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest wymagane. Stąd w przepisach szczegółowych MPZP zamieszczone są konkretne progi procentowe ograniczające nadmierną zabudowę tych terenów. Powyższe ustalenia wskazują, iż opisana w raporcie inwestycja nie jest zgodna z zapisami miejscowego planu. Przesłanką odmowy jest także negatywna opinia organu sanitarnego. Analizując szczegółowo raport wraz z uzupełnieniami wykazał on szereg nieprawidłowości w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Kolejnymi przesłankami odmowy są uzasadnione protesty mieszkańców W. i organizacji ekologicznej "A". Odwołanie od powyższej decyzji zostało wniesione przez pełnomocnika L. J., w którym zaskarżono decyzję w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. Naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji odmownej wskutek przyjęcia, że lokalizacja planowanej inwestycji jest niezgodna z zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy O. Wbrew twierdzeniom Wójta lokalizacja inwestycji jest zgodna z zapisami MPZP Gminy O., ponieważ w przypadku przedmiotowej inwestycji obowiązek sporządzenia raportu nie wynikał z przepisów prawa, a jedynie w związku ze zobowiązaniem organu. Obowiązek ten nie miał więc charakteru bezwzględnego, a jedynie fakultatywny (zależny od oceny organu w indywidualnej sprawie). W zakresie dotyczącym badania powierzchni zabudowy ocena taka nie powinna stanowić przedmiotu postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej, a w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wbrew wyliczeniom organu I instancji powierzchnia zabudowy jest zgodna z zapisami MPZP i nie przekracza 20% powierzchni każdej z działek; 2. Naruszenie art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez całkowicie gołosłowne, nieznajdujące oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie będzie negatywnie wpływało na środowisko oraz zagrażało życiu i zdrowiu, podczas gdy z przedłożonego przez inwestora raportu wynika, że planowana inwestycja nie będzie miała ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko; odwoływanie się w zaskarżonej decyzji do warunków realizacji przez inwestora przedsięwzięcia w L. i bezpodstawne, niepoparte żadnymi dowodami przyjęcie, że inwestor nie wywiąże się z zagospodarowania azotu wytwarzanego w ramach inwestycji, której dotyczy przedmiotowe postępowanie; bezpodstawne przyjęcie, że "istnieje realne zagrożenie dla istniejących wartości materialnych w odniesieniu do właścicieli posiadających zarówno pasiekę jak i posiadających (...) uprawy rolnicze"; 3. Naruszenie art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu UE, poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na argumencie niezgodności planowanej inwestycji z zasadą przezorności oraz z zasadą prewencji; 4. Naruszenie art. 66 ust. 1 ustawy ocenowej poprzez przyjęcie, że raport oddziaływania na środowisko w przypadku przedsięwzięcia emitującego gazy "powinien objąć analizą nie tylko to, czy przekroczone zostaną stężenia normatywne, ale także, czy w określonych warunkach będzie zapewnione dotrzymanie obowiązku przestrzegania standardu jakości środowiska i ochrony wszystkich elementów przyrodniczych we wzajemnym powiązaniu (w tym m. in. standardu zapachowej jakości powietrza)"; 5. Naruszenie art. 80 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy ocenowej poprzez przyjęcie, że sprzeciw społeczności lokalnej wobec planowanej inwestycji może uzasadniać wydanie decyzji odmownej; 6. Zwrócenie się w ramach przedmiotowego postępowania do Ministra Środowiska z wnioskiem o udzielenie "wskazówek" co do sposobu prowadzenia postępowania dowodowego oraz oceny materiału dowodowego; 7. Wydanie decyzji w oparciu o art. 7 k.p.a. i zasadę - jak to określił organ - przestrzegania interesu społecznego, podczas gdy decyzja środowiskowa jest decyzją związaną i jej wydanie nie może zależeć od oceny pierwszeństwa interesu publicznego nad interesem inwestora. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej SKO) decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano m. in., że w ocenie organu odwoławczego przedmiotowe przedsięwzięcie należy zakwalifikować do grupy, która obejmuje przedsięwzięcia, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (a więc i obowiązek sporządzenia raportu) wynika bezpośrednio z mocy prawa (art. 59 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś.). Takie zaś przedsięwzięcia klasyfikuje się na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., gdzie w pkt. 51 zostało wymienione przedsięwzięcie związane z chowem lub hodowlą zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza. Wskazane przedsięwzięcie związane z intensywnym chowem brojlerów jest więc objęte zakazem lokalizacji w granicach terenu objętego planem miejscowym z 2011 r., który to zakaz wynika jednoznacznie z § 10 ust. 1 pkt 1 ustaleń planu. To organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie inwestor, dokonuje zaliczenia planowanego przedsięwzięcia do jednej z wymienionych grup, bowiem kwalifikacja przedsięwzięcia dokonana przez podmiot zainteresowany jego realizacją może być wadliwa albo zmierzać do obejścia obowiązujących przepisów. Z uwagi więc na wykazaną niezgodność lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu pozostałe zarzuty odwołania nie mogą wywrzeć zamierzonego wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Podnieść jednak trzeba, że organ pierwszej instancji odnosząc się do naruszenia ustaleń miejscowego planu, bezpodstawnie wliczył do powierzchni zabudowy place manewrowe. Skargę na powyższą decyzję złożył pełnomocnik L. J., zarzucając: 1. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 51 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - poprzez dowolne, nieznajdujące oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym przyjęcie, że maksymalna, potencjalna obsada drobiu w ramach inwestycji planowanej przez skarżącego wyniesie 460,17 DJP, w związku z czym inwestycję należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy z wyliczeń przyjętych w raporcie oddziaływania na środowisko, przygotowanym przez osobę posiadającą odpowiednie kompetencje wynika, że obsada planowanej inwestycji wyniesie 200 DJP oraz w sytuacji, gdy organ ochrony środowiska nie kwestionował przyjętego wyliczenia obsady zwierząt. To oznacza, że SKO, w celu zakwestionowania wyliczeń przyjętych w raporcie, powinno posłużyć się opinią biegłego z tego zakresu; 2. wydanie decyzji w oparciu o wytyczne wydane przez Ministerstwo Środowiska i bezpodstawne przyjęcie, że przykładowy wzór służący do wyliczenia maksymalnej potencjalnej obsady brojlerów opublikowany w wytycznych znajdzie zastosowanie w przedmiotowej sprawie; 3. naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji odmownej, wskutek przyjęcia, że lokalizacja planowanej inwestycji jest niezgodna z zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy O.; 4. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego nieuprawnione zastosowanie w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie nie zachodziły przesłanki, które uzasadniałyby utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji; 5. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niewydanie decyzji środowiskowej w sytuacji, w której wnioskodawca spełnił wszystkie warunki do jej uzyskania, określone w przepisach ustawy ocenowej. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zwrot od SKO na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji jest art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.i.o.ś. zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 3 u.i.o.ś.). Stosownie do art. 71 ust. 1 u.i.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Charakter planowanej inwestycji determinuje zatem konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, iż organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. W myśl art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W ramach postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia ustala się i ocenia m. in. bezpośredni i pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa wyżej, dostępność do złóż kopalin oraz możliwości i sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu (art. 62 u.i.o.ś.). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Ocena oddziaływania na środowisko jest więc szczególną procedurą mającą na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydującą o możliwości realizacji przedsięwzięcia. W sprawie takich inwestycji, jak niniejsza, do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko został upoważniony wójt, burmistrz albo prezydent miasta (art. 75 ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś.). Już poprzednia ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109, poz. 1157 ze zm.), zrezygnowała z wymogu wykonywania oceny oddziaływania na środowisko przez biegłych, choć dokumenty te nadal przygotowywane są przez osoby posiadające stosowne wykształcenie (art. 74a ust. 2 u.i.o.ś). Raport opracowywany jest na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją przedsięwzięcia, ale oceniany przez organ administracji przeprowadzający ocenę oddziaływania na środowisko. Należy przyjąć, że biegły winien być niezależny od stron postępowania, a nie działać na ich zlecenie, pobierając od nich wynagrodzenie. Zatem raport taki nie jest sporządzany przez biegłych. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem prywatnym, podlegającym ocenie właściwego organu (wyrok NSA z 23 lutego 2007 r., II OSK 363/06). W wyroku z dnia 20 lutego 2014 r. o sygn. IV SA/Po 1214/13, WSA w Poznaniu trafnie wskazał, że raport sporządzany przez inwestora, choć nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a., wchodzi w skład materiału dowodowego sprawy, jest dowodem z dokumentu i jak każdy inny dowód podlega regułom postępowania dowodowego, w tym swobodnej ocenie dowodów zgodnie z art. 80 k.p.a. Tym samym raport jest ekspertyzą rzeczoznawcy, będąc w istocie przedstawieniem własnego poglądu przez daną stronę, przy zaakcentowaniu, że pogląd ów odpowiada stanowisku rzeczoznawcy. Skoro ustawodawca nie wymaga tu zasięgnięcia opinii biegłego, to nie można skutecznie zarzucać, że SKO taką opinią nie posłużyło się, dokonując ustaleń i wyliczeń we własnym zakresie. Niewątpliwie planowane przedsięwzięcie wymienione zostało w § 2 ust. 1 pkt 51 ww. rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. "chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP – przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza)" i kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Dla tego typu przedsięwzięć przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest obowiązkowe. SKO uzasadniło dokładnie swoją argumentację. Skarga stanowi z kolei jedynie ogólną polemikę z ustaleniami organu, odwołując się do rzekomej konieczności zasięgnięcia opinii biegłego. Zarzucanie w skardze, że SKO dokonało wadliwej kwalifikacji przedsięwzięcia z uwagi na treść § 38 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. z 2010 r., Nr 56, poz. 33), jest nieuzasadnione. Jest oczywistym, że skoro inwestycja jest dopiero planowana, to nie można mówić o faktycznym wykorzystywaniu obiektu w konkretny sposób (do czego nawiązuje §38 ww. aktu prawnego), a co najwyżej o wykorzystaniu potencjalnym. Przywołane w skardze argumenty dotyczące wadliwego zastosowania §38 ww. rozporządzenia odnoszą się z kolei np. do wskazanego w ww. przepisie faktycznego eksploatowania obiektu: wiążących się z tym kontroli przez lekarza weterynarii, śmiertelności stada, wieku stada, dnia uboju, itp. Organ niewątpliwie musi mieć na uwadze różne potencjalne zagrożenia wiążące się z budową i eksploatacją obiektu, nie tylko określone przez sam zainteresowany podmiot, ale także wskazane przez organ opiniujący, czy ustalone "z urzędu". Rozstrzygnięcie w tym zakresie jest prawidłowe, w szczególności w świetle art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. Organ na podstawie uchwały nr [...] z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykazał niezgodność inwestycji z zasadami zagospodarowania i użytkowania terenu o symbolu R - (teren upraw rolnych). W § 10 ust. 1 pkt 1 ww. uchwały Nr [...] zawarto zakaz lokalizacji inwestycji w granicach terenu objętego planem, mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o odziaływaniu na środowisko jest wymagane, jak w niniejszej sprawie. Wskazać również należy, że wg art. 66 ust. 1 pkt 8 u.i.o.ś. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać m. in. opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z: a) istnienia przedsięwzięcia, b) wykorzystywania zasobów środowiska, c) emisji. Przytoczony przepis ustanawia wymóg umieszczenia w raporcie opisu metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opisu przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, taka konstrukcja przepisu rozwija treść zasady przezorności, wynikającej z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 519), zgodnie z którym, kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze (por. art. 191 TFUE, przywoływany w sprawie przez skarżącego). Opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę powinien odpowiadać założeniu, na którym opiera się instytucja prawna ocen oddziaływania na środowisko. Raport winien zatem mieć taką treść, która będzie pozwalała na dokonanie stosownych ocen. Ostatecznie jednak to organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie inwestor, dokonuje zaliczenia planowanego przedsięwzięcia do jednej z grup, bowiem kwalifikacja dokonana przez podmiot zainteresowany jego realizacją może być wadliwa albo zmierzać do obejścia obowiązujących przepisów. Organy, nawet jeśli przywoływały w swych rozstrzygnięciach wytyczne ministerialne, to jednak wydały rozstrzygnięcie w oparciu o konkretne przepisy, dokonując własnych ustaleń. W szczególności zaskarżona decyzja SKO, częściowo podważająca ustalenia organu I instancji, choć nie w zakresie, który winien spowodować uchylenie decyzji Wójta, została należycie i szeroko uzasadniona (art. 107 §1 i 3 k.p.a.). Podzielić natomiast należy pogląd skarżącego, że sam sprzeciw mieszkańców gminy nie może stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Przepisy nakazują jedynie zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 77 §1, 80, 84, 107 §1 i 3, art. 138 §1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a., §2 ust. 1 pkt 51, §3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, § 38 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej, art. 80 ust. 2 u.i.o.ś., ani też innych przepisów, w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.