II OZ 862/18

Dnia 11 września 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 11 września 2018roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 215/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 30 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 215/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że A. T. wniósł skargę na ww. decyzję SKO w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] maja 2017 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...], położonej w miejscowości [...]. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Uzasadniając złożony wniosek pełnomocnik skarżącego wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z wiedzą skarżącego inwestor rozpoczął już na przedmiotowym terenie budowę przepompowni, studni chłonnych / kanalizacji deszczowej oraz położył instalację wysokiego napięcia. Brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci prowadzenia budowy niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nadto zauważono, że określone w sprawie warunki zabudowy nie sprzyjają realizacji zasady dobrego sąsiedztwa. Wysoki wskaźnik zagęszczenia zabudowy może uniemożliwić zachowanie charakterystycznej dla terenów wiejskich zabudowy zagrodowej, rozbudowa terenu wpłynie na jego atrakcyjność oraz może negatywnie oddziaływać na środowisko poprzez zniszczenie niezagospodarowanych terenów zielonych. Co więcej, realizacja inwestycji może spowodować bezpośrednie immisje wobec działek sąsiadujących, w tym nieruchomości stanowiącej własność skarżącego, bowiem w szczególności będzie skutkowała wzmożeniem ruchu pojazdów mechanicznych na drodze dojazdowej prowadzącej wzdłuż granicy tej posesji, emitujących znaczną ilość spalin i hałasu, co w efekcie pozbawi skarżącego możliwości korzystania z przedmiotu jego własności. Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie posiada przymiotu wykonalności. Zdaniem tegoż sądu decyzja o warunkach zabudowy nie jest aktem upoważniającym do podjęcia i realizacji inwestycji, ale stanowiącym podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę na terenie wskazanym w decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył A. T., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonemu zażaleniu strona zarzuca naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas: t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., Ppsa) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie posiada przymiotu wykonalności skutkujące odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, pomimo że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy kształtuje prawa i obowiązki stron w zakresie sposobu zagospodarowania terenu, a zatem podlega wykonaniu. Mając na względzie powyższy zarzut strona, na podstawie art. 194 § 3 Ppsa wnosi o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 Ppsa (aktualnie: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 Ppsa). Zauważyć należy, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza bowiem sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, stanu zgodnego z treścią zaskarżonego aktu. Nie każdy akt można zakwalifikować do tak rozumianego wykonania. Przyjmuje się, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a więc będą to akty mocą których dany podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, bądź też akty na podstawie których jeden podmiot zostaje do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja SKO w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. utrzymuje w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] maja 2017 r. ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...], położonej w miejscowości [...]. Decyzja ta stwierdza zatem istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego i nie wymaga wykonania. Wyznacza ona bowiem sposób zagospodarowania terenu, określając podstawowe parametry dotyczące zmiany jego zagospodarowania, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę. Decyzja ta nie upoważnia więc do rozpoczęcia prac budowlanych i - choć może stanowić podstawę do wydania pozwolenia na budowę - to sama w sobie nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zauważyć, że jak przyjmuje art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Tym samym decyzja ustalająca warunki zabudowy sama w sobie nie rodzi skutków, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa, gdyż takie skutki mogą wystąpić jedynie wskutek wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe stwierdzenie, niezależnie od podnoszonych w skardze, czy nawet w zażaleniach, argumentów świadczących o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czyni wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nieskutecznym. W związku z tym stwierdzić należy, że w stosunku do zaskarżonej decyzji SKO w [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie może mieć zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu uregulowana w art. 61 § 3 Ppsa. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.