VI SA/Wa 527/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Asesor sądowy Joanna Kruszewska-Grońska Pr, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi F. B. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD") postanowieniem z "(...)"stycznia 2018 r. nr "(...)", na podstawie art. 149 § 3, art. 141 § 1 i 2, art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: "K.p.a."), art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2017 r., poz. 935) po rozpatrzeniu wniosku F. B. z "(...)" sierpnia 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy postanowienie GITD z "(...)" sierpnia 2017 r. nr "(...)" w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z "(...)" listopada 2015 r. nr "(...)". GITD decyzją z "(...)" czerwca 2015 r. nr "(...)"nałożył na F. B. (dalej: "Skarżący") karę pieniężną w wysokości 1500 zł. Po rozpatrzeniu wniosku Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy GITD decyzją z "(...)" listopada 2015 r. nr "(...)"utrzymał w mocy decyzję GITD z "(...)" czerwca 2015 r. Decyzja GITD z "(...)" listopada 2015 r. została doręczona Skarżącemu 13 listopada 2015 r. wraz z pouczeniem zawartym w decyzji o możliwości wniesienia na nią skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od daty jej doręczenia. Strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia. Pismem z 28 marca 2017 r. Skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że pojazd samochodowy nie był przez niego użytkowany, na dowód czego przedstawił kopię umowy użyczenia pojazdu. Pismem z 18 kwietnia 2017 r. organ wezwał stronę do sprecyzowania podania. W odpowiedzi Skarżący pismem z 27 kwietnia 2017 r. wyjaśnił, że domaga się uchylenia się decyzji z "(...)" czerwca 2015 r., informując, że nie ponosi odpowiedzialności za przypisane nadużycia. Pojazd nie był czasowo w posiadaniu Skarżącego. Pismem z 6 lipca 2017 r. GITD wezwał Skarżącego do sprecyzowania żądania zawartego w piśmie z 27 kwietnia 2017 r. poprzez wskazanie dokładnej przesłanki wznowienia postępowania, zgodnie z art. 145 § 1 K.p.a. oraz dokładnej daty, w której strona dowiedziała się o przesłance wznowienia postępowania, zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a., w terminie siedmiu dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W odpowiedzi Skarżący w piśmie z 19 lipca 2017 r. podniósł, że nie ponosi odpowiedzialności za nadużycia, których nie popełnił. Zgodnie z przedstawioną organowi dokumentacją rzeczony pojazd nie był czasowo w jego posiadaniu, był użyczony i zgodnie z prawem odpowiedzialność powinien ponosić korzystający z pojazdu. W piśmie Skarżący nie wskazał żądanych przez organ informacji. GITD postanowieniem z "(...)" sierpnia 2017 r. nr "(...)", na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 1 K.p.a. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją GITD z "(...)" listopada 2015 r. nr "(...)" Pismem z 14 sierpnia 2017 r. Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, podtrzymując wcześniejszą argumentację. Do wniosku Skarżący załączył kserokopię umowy użyczenia pojazdu z 6 października 2014 r., wezwania o wydanie pojazdu z 15 listopada 2015 r. oraz poświadczenia o złożeniu zawiadomienia o przywłaszczeniu z 16 grudnia 2015 r. Pismem z dnia 9 listopada 2017 r. organ wezwał Skarżącego do wskazania, czy pismo z 14 sierpnia 2017 r. należy traktować jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczący postanowienia GITD z "(...)" sierpnia 2017 r. nr "(...)", czy też wniosek o ponowne rozpatrzenie decyzji GITD z "(...)" listopada 2015 r. nr "(...)". Skarżący w piśmie z 20 listopada 2017 r. wyjaśnił, że złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczy postanowienia GITD z "(...)" sierpnia 2017 r. nr "(...)", podtrzymując wcześniejszą argumentację. GITD po dokonaniu analizy akt sprawy oraz wniosku Skarżącego, mając na uwadze treść art. 148 § 1 i § 2 K.p.a., zgodnie z którym podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, przy czym termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, stwierdził, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. Zatem zasadne było wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W przypadku złożenia przez stronę wniosku o wznowienie postępowania, organ mógłby przejść do badania merytorycznych podstaw wznowienia tylko w przypadku, gdyby zostały spełnione przesłanki formalne, do których należy zachowanie miesięcznego terminu. GITD wyjaśnił, że Strona nie wskazała w jakiej dacie dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, pomimo wyraźnego wezwania organu, nadto o okolicznościach zawartych we wniosku o wznowienie postępowania Strona miała wiedzę już na etapie wszczęcia postępowania administracyjnego. Pismem z 19 lutego 2018 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie GITD z "(...)" stycznia 2018 r., wnosząc o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu Skarżący wyjaśnił, że w odpowiedzi na pismo z 18 kwietnia 2017 r. poinformował i wnioskował o uchylenie błędnej decyzji nakładającej na Niego karę za przewinienia, których nie popełnił. Skarżący podniósł zarzut braku dowodu potwierdzającego fakt prowadzenia właśnie przez niego pojazdu w dniu kontroli oraz zarzut pominięcia przedstawionych przez niego dowodów potwierdzających okoliczność nieposiadania pojazdu w chwili popełnienia wykroczenia. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W przedmiotowej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie GITD dotyczące odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją GITD z "(...)" listopada 2015 r. Wskazane w skardze rozstrzygnięcie determinuje sądowy zakres kontroli działalności administracyjnej publicznej, wyłączając kontrolę decyzji GITD z "(...)" listopada 2015 r. wraz z decyzją ją poprzedzającą. Inaczej mówiąc kontrola Sądu może dotyczyć jedynie zaskarżonego aktu prawnego czyli w niniejszej sprawie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania przez pryzmat przesłanki z art. 148 § 1 K.p.a., stanowiącej o możliwości wznowienia postępowania, tj. czy wniosek został wniesiony z zachowaniem terminu jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym trybem postępowania, w toku którego można wyróżnić trzy stadia: 1) stadium wszczęcia postępowania, 2) stadium rozpoznania, 3) stadium rozstrzygnięcia. W sprawie najistotniejsze jest stadium wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, w którym organ bada dopuszczalność tego nadzwyczajnego trybu postępowania oraz spełnienie wymagań formalnych. Niedopuszczalność postępowania w sprawie wznowienia postępowania może wynikać zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak i podmiotowych. W tym początkowym stadium rolą organu jest wyłącznie zbadanie, czy zostały spełnione wymogi formalne podania, przy zastosowaniu przepisów o podaniach i konsekwencjach braków, czy wniosek o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przesłanek z art. 145 lub 145a i 145b K.p.a., czy w świetle twierdzeń w nim zawartych został złożony przez podmiot uznający się za stronę postępowania oraz czy został zachowany termin do złożenia żądania wszczęcia postępowania (art. 148 K.p.a.). W myśl art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Podanie o wznowienie postępowania nie wszczyna automatycznie postępowania wznowieniowego, tylko uruchamia fazę wstępną, której celem jest ustalenie czy nie zachodzą przedmiotowe bądź podmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia oraz czy zachowany został wymóg terminowości złożenia wniosku. Natomiast to, czy przyczyny wznowienia wskazane przez stronę faktycznie wystąpiły jest dokonaniem oceny merytorycznej, a nie formalnej poprawności wniosku i taką kwestię organ administracji może rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu. Należy podkreślić, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wskazania podstaw wznowienia i udowodnienia, kiedy konkretnie dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, czy też o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. Powyższy obowiązek ciążący na stronie nie zwalnia organu z obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności, a następnie weryfikacji twierdzeń strony i przedłożonych przez nią dowodów oraz rzeczowego przedstawienia swojego stanowiska, w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Obowiązek badania, czy wniosek o wznowienie postępowania wpłynął w terminie, spoczywa na organach obu instancji. Lektura akt administracyjnych pozwala dostrzec, że organ wzywał Skarżącego do sprecyzowania wniosku z 27 kwietnia 2017 r., do którego zostały załączone dokumenty w postaci kopii umowy użyczenia samochodu z 6 października 2014 r. i postanowienia w sprawie przywłaszczenia samochodu, poprzez wskazanie przesłanki wznowienia i podanie terminu, w której Skarżący dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia (wezwanie z 6 lipca 2017 r.), zakreślając termin oraz określając konsekwencje braku odpowiedzi. Skarżący nie udzielił wymaganych przez organ odpowiedzi, ograniczając swoją argumentację do negowania zasadności decyzji GITD z "(...)" czerwca 2015 r. Niewskazanie terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. uniemożliwiło organowi jego wyliczenie. Zatem należało przyjąć, że Skarżący nie wskazał, stosownie do wymogu z art. 148 § 1 K.p.a., w jakiej dacie dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania pomimo wyraźnego wezwania organu, co stanowiło podstawę do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W rezultacie więc wydanie postanowienia w myśl art. 149 § 3 K.p.a. było prawidłowe i nie naruszało ono prawa. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) skargę oddalił.