II GSK 2338/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 grudnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 754/15 w sprawie ze skargi A.-T. T.-S.-L. W. Sp. j. w Ż. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., 2. zasądza od A.-T. T.-S.-L. W. Sp. j. w Ż. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 1300 (tysiąc trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 15 grudnia 2015 r., uwzględnił skargę A.-T. T.-S. –L. W. Sp. j. z siedzibą w Ż. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r., w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV, uchylając tą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r. i orzekając o kosztach postępowania sądowego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: w wyniku przeprowadzonej w dniu 27 sierpnia 2014 r. na drodze krajowej nr 9 o dopuszczalnym nacisku do 10 t w miejscowości S. kontroli pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika wraz z trzyosiową naczepą, którym wykonywany był przejazd z ładunkiem podzielnym w postaci artykułów samochodowych na trasie Hiszpania - Polska w imieniu i na rzecz strony skarżącej, stwierdzono, w wyniku pomiarów, naruszenia dopuszczalnych norm nacisku pojedynczej osi napędowej 10,85 t (po odjęciu dopuszczalnego błędu pomiaru w wysokości 2% zaokrąglonego w górę do 0,1 t) - przekroczenie o 0,85 t. Ustalenia kontroli stały się podstawą decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r., którą nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV. Główny Inspektor Transportu Drogowego objętą skargą decyzją z [...] stycznia 2015 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że z całokształtu materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynikało, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż stosownie do treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej: p.r.d.) jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd. Organ za bezpodstawne uznał zarzuty odnośnie niespełnienia wymogów przez stanowisko pomiarowe na którym miało miejsce ważenie kontrolowanego zespołu pojazdów. Wskazał, że wagi użyte w trakcie kontroli powinny w dniu kontroli spełniać jedynie wymogi określone rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 26, poz. 152). Takie wymogi zostały spełnione, co potwierdzały świadectwa legalizacji wag użytych podczas kontroli drogowej. Ważenie odbyło się za pomocą nieautomatycznych wag przenośnych do pomiarów statycznych typu SAW 10C o nr fabr. [...] i [...], które w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami zgodności ponownej wydanymi przez Okręgowy Urząd Miar w P. w dniu [...] kwietnia 2014 r. Sąd I instancji uwzględniając wywiedzioną przez spółkę skargę za najistotniejszy uznał zarzut odnoszący się do stanowiska ważenia pojazdów, które zdaniem strony nie odpowiadało wymogom Instrukcji obsługi wag SAW 10C/II (takie zostały zgodnie z przedstawionymi świadectwem zgodności użyte do kontroli) ani z zarządzeniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 czerwca 2014 r. nr 16/2014 w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli (...). Jak podkreślał skarżący stanowisko to (prawdopodobnie na skutek dewastacji) uległo zniszczeniu – powierzchnia stanowiska nie była płaska, doły fundamentowe przestały odpowiadać wymaganiom i uległy zmianie parametry jego pochylenia. W związku z tym legalizacja tego stanowiska z października 2013 r. przestała być aktualna. Sąd I instancji zauważył, że organ nie uwzględnił wniosku strony skarżącej o przeprowadzenie oględzin stanowiska ważenia pojazdów, na którym przeprowadzono kontrolę jej pojazdu. Oględzin dokonał natomiast niezależny uprawniony geodeta dokonując ponownych pomiarów, wykonując ponowny jego szkic oraz sporządzając drugi protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów. Sąd zauważył, mając na względzie ustalenia organu, że dokumenty sporządzone przez uprawnionego geodetę w dniu 26 października 2013 r. i w dniu 19 września 2014 r. były rozbieżne. Z protokołu pomiaru z roku 2014, jak i załączonych do niego zdjęć wykonanych na spornym miejscu ważenia, z datą sprzed przedmiotowej kontroli pojazdów wynikało, że miejsce ważenia pojazdów nie spełniało norm, o których mowa w zarządzeniu GITD, z uwagi na jego zły stan techniczny. Sąd stwierdził w tym zakresie, że do tego materiału dowodowego organ faktycznie nie odniósł się stwierdziwszy jedynie, że aktualny dla wyników pomiarów kontrolowanego pojazdu pozostawał operat geodezyjny z 2013 r., gdyż miejsce ważenia nie zostało do dnia spornej kontroli uznane za niespełniające dopuszczalnych wymogów przez zarządcę drogi, przy której przedmiotowe miejsce ważenia pojazdów zostało zlokalizowane. W konsekwencji tego stanowiska organ uznał, że strona skarżąca nie przedstawiła dowodów pozwalających na podważenie dokumentu urzędowego dotyczącego pomiaru miejsca ważenia pojazdów, a tym samym wyniku dokonanego ważenia pojazdu członowego. W ocenie Sądu takie stanowiska organu było nie do zaakceptowania gdyż jedyne stwierdzone podczas kontroli naruszenie dopuszczalnych norm transportu drogowego stanowiło przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi pojazdu jedynie o 0,85 t, a więc de facto wielkość graniczną. W tej sytuacji każdy błąd spowodowany, w szczególności dewastacją miejsca ważenia pojazdów, mógł mieć bezpośredni wpływ na wynik ważenia, a tym samym na powstanie lub brak obowiązku nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej. Sąd wskazał, że zarzuty strony odnoszące się do samej właściwości stanowiska ważenia pojazdów udokumentowane ustaleniami uprawnionego geodety w dniu 19 września 2014 r., a więc tuż po dokonaniu spornego przejazdu, w szczególności co do wysokości wnęk fundamentowych, nawierzchni oraz spadku terenu jednoznacznie wskazywały, że stanowisko do ważenia pojazdów nie dopowiadało jego legalizacji dokonanej w roku 2013. Z uwagi na krótki okres od przeprowadzenia kontroli do powtórnego pomiaru tego stanowiska należało w ocenie Sądu I instancji przyjąć, że dokonany powtórnie pomiar terenu odzwierciedlał w pełni stan stanowiska ważenia w dniu kontroli, co dokumentowały wykonane zdjęcia sprzed daty spornej kontroli. Mając zatem na uwadze, że stanowisko do ważenia pojazdów spełnia szczególną rolę w kontroli pojazdów pod względem ich normatywności, w sytuacji gdy w rozpatrywanej sprawie faktycznie różniło się ono w dniu kontroli od zalegalizowanego w 2013 r. oraz mając na uwadze wynik ważenia oscylującego w granicach błędu, w ocenie Sądu organy Inspekcji Transportu Drogowego dokonały ustaleń stanu faktycznego sprawy bez pełnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego oraz okoliczności istotnych dla wyniku sprawy, naruszając tym samym przepisy art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także wskazuje na naruszenie art. 80 k.p.a. przekładając się na złamanie zasady z art. 107 § 3 k.p.a. Przyjęty przez orzekające w sprawie organy stan faktyczny pozostawał daleko niewystarczający dla stwierdzenia, że skarżący dokonał naruszenia obowiązujących norm transportu drogowego. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Główny Inspektor Transportu Drogowego skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucają mu naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 84 § 1 i art. 85 § 1 k.p.a., poprzez dokonanie oceny dowodu przedstawionego przez stronę, tj. prywatnej opinii sporządzonej przez A. T. na równi z oceną jaka może towarzyszyć jedynie opinii sporządzonej przez biegłego powołanego przez organ, jak również potraktowanie dokumentacji miejsca ważenia sporządzonego przez stronę na równi z dowodem z oględzin miejsca, które to dowód przeprowadzony jest wyłącznie przez organ prowadzący postępowanie administracyjne, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy bowiem Sąd nie mógł uchylić zaskarżonych decyzji w oparciu o analizę informacji wymagających specjalistycznych wiadomości w oparciu o opinię prywatną oraz dojść do przekonania o zdewastowaniu miejsca ważenia na podstawie dokumentacji prywatnej nadesłanej przez stronę, a nie na podstawie bezpośrednich oględzin dokonanych przez organ prowadzący postępowanie administracyjne. Podnosząc te zarzuty organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, ponieważ ma usprawiedliwione podstawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć. Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2010, s. 419). W analizowanej skardze kasacyjnej skarżący organ wskazał tylko na zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego sformułowanych w treści skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za zasadne. Wskazano następujące przepisy postępowania jako naruszone przez WSA, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz 84 § 1 i art. 85 § 1 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż: 1) organy nie wyjaśniły wątpliwości i nie odniosły się do zarzutów skarżącego dotyczących miejsca ważenia pojazdu, a konkretnie tego, że miejsce uległo rzekomej dewastacji, z uwagi na fakt, iż powierzchnia stanowiska nie była płaska, doły fundamentowe przestały odpowiadać wymaganiom i uległy zmianie parametry jego pochylenia, co mogło zdaniem Sądu I instancji mieć wpływ na wynik pomiarów, podczas gdy jak podniósł organ skarżący kasacyjnie - stanowisko ważenia odpowiadało wymogom zaś organ odwoławczy w sposób wyczerpujący i wszechstronny odniósł się w uzasadnieniu swojej decyzji do zarzutów skarżącego w tej materii, wobec czego nie mogło być żądnych wątpliwości co do prawidłowości uzyskania wyników pomiaru w zakresie rzeczywistego nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu; 2) błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że urzędowy protokół pomiaru nachylenia terenu z 2013 r. jest rozbieżny z "prywatnym" operatem geodezyjnym z 2014 r. przedłożonym przez stronę, podczas gdy w protokole z pomiaru równości nawierzchni na stanowisku kontroli pojazdów sporządzonym przez uprawnionego geodetę i zatwierdzeniu stanowiska do kontroli pojazdów dokonanym przez Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad – Oddział w Rz., spadek podłużny w całym obszarze kontroli pojazdu, także poza pomostem wagowym nie przekraczał dopuszczalnej wartości określonej w tych dokumentach, 3) dokonaniu oceny dowodu przedstawionego przez stronę, tj. prywatnej opinii sporządzonej przez A. T. na równi z oceną jaka może towarzyszyć jedynie opinii sporządzonej przez biegłego powołanego przez organ, jak również potraktowaniu dokumentacji miejsca ważenia sporządzonego przez stronę na równi z dowodem z oględzin miejsca, które to dowód przeprowadzony jest wyłącznie przez organ prowadzący postępowanie administracyjne, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem Sąd I instancji nie mógł uchylić zaskarżonych decyzji w oparciu o analizę informacji wymagających specjalistycznych wiadomości w oparciu o opinię prywatną oraz dojść do przekonania o zdewastowaniu miejsca ważenia na podstawie dokumentacji prywatnej nadesłanej przez stronę, a nie na podstawie bezpośrednich oględzin dokonanych przez organ prowadzący postępowanie administracyjne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rację ma skarżący kasacyjnie organ, iż Sąd I instancji niezasadnie uchylił decyzję zaskarżoną i poprzedzająca ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z naruszeniem przez organy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a., uznając, iż organy w tej sprawie "dokonały ustaleń stanu faktycznego sprawy bez pełnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego oraz okoliczności istotnych dla wyniku sprawy, naruszając tym samym przepisy art. 7, art.77 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy." (s. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Stwierdzić należy, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, iż w analizowanej sprawie organy w sposób właściwy zebrały i oceniły materiał dowodowy sprawy. Ma rację skarżący kasacyjnie organ, że WSA wyłącznie w oparciu o materiał fotograficzny oraz operat geodezyjny sporządzony na prywatne zlecenie skarżącego, pomijając wymagania, co do warunków ważenia, wynikające z unormowań świadectwa homologacji wag typu SAW 10C/II oraz ich Instrukcji Obsługi wywiódł arbitralnie, że miejsce ważenia mogło nie odpowiadać stawianym mu wymaganiom i wobec tego powziął wątpliwości, co do prawidłowości wyniku ważenia nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu. Sąd I instancji przyjął według twierdzenia skarżącego, że przyczyną takiego stanu rzeczy było zniszczenie miejsca ważenia, albowiem powierzchnia stanowiska nie była płaska, ponieważ doły fundamentowe przestały odpowiadać wymaganiom i uległy zmianie parametry jego pochylenia. Tymczasem przeprowadzony w dniu 26 października 2013 r. pomiar geodezyjny potwierdził, że pomierzone spadki mieszczą się w normie, przewidzianej dla wag do pomiarów dynamicznych – do 0,55% spadku podłużnego (przy normie 1%) i do 0,51% spadku poprzecznego (przy normie do 2%) (por. s. 10 decyzji organu odwoławczego). Ponadto organ podkreślił, iż nawet analiza treści operatu geodezyjnego przedłożonego przez stronę (dokumentu prywatnego), wskazuje, że spadki pochylenia terenu są w normie przewidzianej w instrukcji sporządzonej przez producenta wag użytych podczas kontroli. (s. 7 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Wbrew twierdzeniom WSA organ odniósł się do argumentacji skarżącej spółki w uzasadnieniu swojej decyzji. Wskazał motywy, dla których zarzuty strony nie mogły mieć istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ zaznaczył, że pomierzone przez uprawnionego geodetę spadki na stanowisku wagowym bez wątpienia mieściły się w dopuszczalnych granicach, a samo miejsce ważenia zostało zatwierdzonego przez właściwego zarządcę drogi jako stanowisko kontroli pojazdów (por: s. 9-10 uzasadnienia decyzji organu II instancji). Organ odwoławczy w tejże decyzji wskazał, że zgodnie z Instrukcją Obsługi wag użytych do pomiarów, ich eksploatacja możliwa jest na wszystkich normalnych nawierzchniach. Organ omówił przyczyny odmowy wiarygodności twierdzeń strony skarżącej. Wskazał, że instrukcja obsługi wag, które zastosowano podczas przedmiotowej kontroli, stawia jedynie wymagania co do nachylenia, a nic nie wspomina o miejscowych odchyłkach terenu. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela argumentację skarżącego kasacyjnie organu dotyczącą traktowania przez Sąd I instancji jako dowodu w sprawie prywatnej opinii sporządzonej przez geodetę na zlecenie strony skarżącej oraz potraktowanie dokumentacji miejsca ważenia sporządzonego przez stronę na równi z dowodem z oględzin miejsca, które to dowód przeprowadzany jest wyłącznie przez organ prowadzący postępowanie administracyjne. Rację ma skarżący kasacyjnie organ, iż: "Dowody z oględzin oraz dowody z opinii biegłego może przeprowadzić jedynie organ, który wydaje w tym zakresie odpowiednie postanowienia oraz dokonuje stosownych czynności procesowych. Strona postępowania administracyjnego nie może dokonać ani przedstawić dowodu z oględzin, ani dowodu z opinii biegłego. Terminologia użyta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest zatem nieuprawniona, a użycie terminu <> wychodzi poza akta sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), bowiem brak jest informacji aby geodeta działający na zlecenie strony był niezależny, co dodatkowo może skutkować odrzuceniem poglądów reprezentowanych przez taką osobę z uwagi na obowiązującą treść art. 84 § 2 k.p.a." (s. 5 uzasadnienia skargi kasacyjnej). "Stwierdzenie Sądu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż z protokołu pomiaru z 2014 roku jak i z załączonych do niego zdjęć wykonanych w ww. miejscu ważenia wynika, iż ww. miejsce ważenia pojazdów nie spełnia norm, z uwagi na jego zły stan techniczny uchybia także przepisom k.p.a. w zakresie przeprowadzenia dowodu z oględzin." (tamże) Podzielić należy zdanie organu odwoławczego, iż oględziny, stosownie do treści art. 85 k.p.a, maja wartość dowodową gdy są przeprowadzone przez organ i odbywają się w obecności wszystkich zainteresowanych stron, bowiem podlegają ocenie razem z ich wyjaśnieniami i oświadczeniami. Zasadnie zatem stwierdził organ skarżący kasacyjnie, że niewątpliwie takiego charakteru nie miała wskazana dokumentacja, dlatego niedopuszczalnym było stwierdzenie Sądu I instancji, że miejsce ważenia nie spełnia norm z uwagi na zły stan techniczny. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a., jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2) p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2) a) w zw. z § 6 pkt 3) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).