IV SA/Wa 626/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant ref. staż. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi J. S. i K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2017r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej organ) po rozpoznaniu odwołania K. i J. S. (dalej skarżący) od decyzji Nr [...] ([...]) z dnia [...] listopada 2017 r. Wójta Gminy [...] w przedmiocie odmowy uchylenia dotychczasowej ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...].02.2017 r. ustalającej warunki zabudowy dla przedsięwzięcia pn. "Budowa budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego oraz budynku inwentarskiego (chlewni) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w zabudowie zagrodowej, na działce o nr ewid. [...] w obrębie geodezyjnym [...], gm. [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Stan sprawy był następujący: K. i J. S. wnioskiem z dnia 20.06.2017r. wystąpili do Wójta Gminy [...] Organu o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia pn. "Budowa budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego oraz budynku inwentarskiego (chlewni) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w zabudowie zagrodowej, na działce o nr ewid. [...] w obrębie geodezyjnym [...], gm. [...], podając jako podstawę przepis art. 145 § 1 pkt 4 kpa tj. brak udziału strony bez własnej winy w przedmiotowym postępowaniu. Organ I instancji ustalił, że Skarżący graniczą z działką o nr ewid. [...] oraz że jedyną drogą dojazdową do ich gospodarstwa domowego jest droga usytułowana na działce o nr ewid. [...], biegnąca wzdłuż działek o nr. ewid. [...] i [...]. Działka o nr ewid. [...], jak również działka o nr ewid. [...], będące własnością skarżących, oddalone są od granicy działki inwestora o ok. 100 m, natomiast budynek mieszkalny znajdujący się na działce o nr [...] o ok. 220 m. Organ I instancji ustalił także, że działka objęta inwestycją graniczy z drogą dojazdową do gospodarstwa skarżących, aczkolwiek nie jest to jedyna droga dojazdowa; bowiem dojazd zapewniony jest również poprzez drogę dojazdową, stanowiącą działkę o nr [...]. Ponadto organ I instancji podał, że przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego oraz budynku inwentarskiego (chlewni) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w zabudowie zagrodowej, na działce nr [...] dotyczy zabudowy zagrodowej, bowiem zarówno przedmiotowa działka jak i działki sąsiednie w tym działki będące własnością Państwa S. są gruntami rolnymi. Z uwagi na skalę przedsięwzięcia (obsada do 39,9DJP) i w związku z tym, że inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, obszar oddziaływania zamknie się w granicach inwestowanej działki. Organ wskazał ponadto, że w sprawie o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. K. i J. S. nie powołali się na konkretną normę prawa materialnego, z której wywodziliby swój interes prawny, zaś w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla terenu obejmującego działkę nr [...] w miejscowości [...], gmina [...] spełnione zostały warunki do wydania decyzji pozytywnej, zawarte w art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji decyzją Nr [...] ([...]) z dnia [...] listopada 2017 r. Wójt Gminy [...] odmówił uchylenia dotychczasowej ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...].02.2017 r. ustalającej warunki zabudowy dla przedsięwzięcia pn. "Budowa budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego oraz budynku inwentarskiego (chlewni) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w zabudowie zagrodowej, na działce o nr ewid. [...] w obrębie geodezyjnym [...], gm. [...]. Od powyższej decyzji, K. i J. S. złożyli odwołanie, zarzucając jej: - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym określających zasady kształtowania ładu przestrzennego poprzez pominięcie przy dokonywaniu oceny wykazania przez ww. interesu prawnego w uznaniu za stronę postępowania zasady dobrego sąsiedztwa i negatywnego wpływu inwestycji na nieruchomość, - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1) art. 28 k.p.a. z uwagi na błędne uznanie, że w niniejszej sprawie nie mamy interesu prawnego do uznania za stronę postępowania, 2) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 , art. 6, 7, 8, 77§ 1 oraz art. 80 z uwagi na niedopełnienie przez organ administracji publicznej obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, w tym nieuwzględnienie rodzaju inwestycji i jej wpływu na działki sąsiednie, nie wskazanie decyzji i jej uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, braku wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Odwołujący się, przedstawiając argumenty na poparcie ww. zarzutów oraz wskazując na wybrane orzeczenia sądów administracyjnych stwierdzili, że organ I instancji w dalszym ciągu nie dokonał prawidłowej weryfikacji spełnienia przez Nich przesłanek bycia stroną postępowania administracyjnego, zaś pozbawienie uczestniczenia w postępowaniu jako strona postępowania stanowi uchybienie procesowe skutkujące w istocie nieważnością tego postępowania, gdyż została wydana z rażącym naruszeniem prawa - art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2017r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpoznaniu odwołania K. i J. S. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postępowanie dotyczy wzruszenia decyzji ostatecznej i toczy się nadzwyczajnym trybem jakim jest tryb wznowienia postępowania, uregulowany w rozdziale 12 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Jako podstawę do złożenia wniosku o wznowienie postępowania skarżący podali art. 145 § 1 pkt 4 kpa tj. brak udziału strony bez własnej winy w postępowaniu. Kolegium wskazuje, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera definicji pojęcia "strona" w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu więc w sytuacji, gdy postępowanie to ma charakter stricte administracyjny, zastosowanie znajdują przepisy ogóle postępowania administracyjnego, ujęte w kpa. Zgodnie z art. 28 K.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, które nie mogą wynikać z uznania czy to organu, czy sądu, lecz z konkretnej normy prawnej i stanowią zasadniczy element definicji strony postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], stwierdziło, iż K. i J. S. nie wykazali, że posiadają indywidualny interes prawny, skutkujący koniecznością uwzględnienia ich jako stron postępowania, zakończonego decyzją Wójta Gminy [...], nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. oku, ustalającą warunki zabudowy dla przedsięwzięcia pn. "Budowa budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego oraz budynku inwentarskiego (chlewni) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w zabudowie zagrodowej, na działce o nr ewid. [...] w obrębie geodezyjnym [...], gm. [...]", zważywszy na fakt, iż inwestycja ta z uwagi na jej skalę (przedsięwzięcie do 39,9 DJP) oraz fakt, że nie stanowi przedsięwzięcia o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, obszar oddziaływania zamknie się w granicach inwestowanej działki, stąd za strony tego postępowania uznano właścicieli działek bezpośrednio przylegających do przedmiotowej działki. Z wypisów z Rejestru Gruntów oraz kopii mapy ewidencyjnej 1:5000 wynika, iż inwestycja na działce o nr [...] dotyczy zabudowy zagrodowej, a zarówno przedmiotowa działka jak i działki będące własnością K. i J. S. o nr [...] i [...], stanowią grunty rolne i nie przylegają bezpośrednio do działki o nr [...]. Ponadto na ww. mapie naniesiono odległości działek, będących własnością K. i J. S. (tj. działki o nr [...] i [...]) oraz ich budynku mieszkalnego od granicy działki o nr [...], tj. ok. 100 m dla działek i ok. 220 m dla budynku mieszkalnego. W związku z powyższym, Kolegium stwierdziło, iż organ I instancji, po przeprowadzeniu postępowania w trybie wznowienia postępowania, zasadnie odmówił K. i J. S., uchylenia dotychczasowej ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...].02.2017 r. ustalającej w/w warunki zabudowy. Z takim stanowiskiem nie zgodzili się skarżący, zaskarżając w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017r. znak [...] i zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów postępowania wyrażonych w art. 7 KPA w zw. z art. 77 KPA i polegające na: - braku wyczerpującej analizy zebranego materiału dowodowego w zakresie dotyczącym uciążliwości planowanej inwestycji pod nazwą "Budowa budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego oraz budynku inwentarskiego (chlewni) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w zabudowie zagrodowej, na działce o nr ewid. [...] w obrębie geodezyjnym [...], gm. [...] i w rezultacie uznanie, iż obszar oddziaływania inwestycji zamknie się w granicach inwestowanej działki w sytuacji, gdy realizowana inwestycja jest de facto elementem rozbudowy istniejących już budynków chlewni o obsadzie 112 DJP nadto toczy się postępowanie o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych w przedmiocie zgody na realizację przedsięwzięcia - budowy chlewni na 140 DJP i uciążliwość całej inwestycji z pewnością wykracza poza inwestowaną działkę, - błędnym uznaniu, iż status strony przysługuje jedynie właścicielom działki przylegającej bezpośrednio do inwestowanej działki w sytuacji, gdy z uwagi na uciążliwość planowanej inwestycji strefa oddziaływania wykracza poza granicę inwestowanej działki w związku z czym status strony przysługuje właścicielom nieruchomości sąsiednich, a nie tylko tych bezpośrednio przylegających do inwestowanej działki, 2. naruszeniu przepisów postępowania wyrażonych w art. 8 § 1 KPA w związku z art. 28 KPA w związku z art. 63 ust. 3 w zw. z art. 36 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2017.1073 t.j) poprzez uznanie, iż skarżący nie wykazali istnienia interesu prawnego z uwagi na fakt, iż nie wskazali oni konkretnego przepisu prawa materialnego w sytuacji, gdy skarżący wyraźnie wskazali w jaki sposób realizacja inwestycji będzie naruszać przysługujące im prawo własności, a zmuszanie strony do wskazywania konkretnych przepisów w sytuacji, gdy z orzecznictwa sądów administracyjnych jasno wynika, iż w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie ma przepisu określającego kto jest stroną postępowania, a badanie tego czy osobie przysługuje status strony należy badać na podstawie całokształtu przepisów ustawy, w takiej sytuacji, wykazanie w jaki sposób realizacja inwestycji narusza prawa skarżących powinno być wystarczające dla organu, odmienne postępowanie organu narusza więc zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, Zgłaszając powyższe zarzuty skarżący wnieśli o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017r. znak [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] znak: [...] z dnia [...] listopada 2017r. w całości. 2. zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 tj.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlegała oddaleniu, bowiem Sąd nie stwierdził, żeby w kontrolowanym postępowaniu dopuszczono się uchybień wskazanych w skardze, jak również innych naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego, które Sąd ma obowiązek uwzględnić z urzędu, nie będąc związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718). Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja z dnia [...] grudnia 2017r. Nr [...], którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpoznaniu odwołania K. i J. S. od decyzji Nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. Wójta Gminy [...] w przedmiocie odmowy uchylenia dotychczasowej ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...].02.2017 r. ustalającej warunki zabudowy dla przedsięwzięcia pn. "Budowa budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego oraz budynku inwentarskiego (chlewni) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w zabudowie zagrodowej, na działce o nr ewid. [...] w obrębie geodezyjnym [...], gm. [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8 ) decyzja została wydana w oparciu o inna decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Art. 145 § 1 pkt 4 kpa stanowi gwarancję zawartej w art. 10 § 1 kpa zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Przez udział strony w postępowaniu administracyjnym należy rozumieć udział w całym ciągu czynności procesowych. Strona nie będzie brać udziału w postępowaniu zarówno wówczas, gdy nie brała udziału w postępowaniu jako takim, jak i wówczas, gdy nie brała udziału w czynnościach istotnych dla postępowania. Brak należytego powiadomienia strony o posiedzeniu organu administracji lub uniemożliwienie stronie czynnego w nim udziału oznacza, że rozstrzygnięcie, które na posiedzeniu zapadło i dotyczy sytuacji prawnej tego podmiotu, jest wadliwe. Przyczyny odstąpienia od powiadomienia strony powinny być utrwalone w aktach sprawy. Zarzut pozbawienia strony możliwości udziału w postępowaniu może być postawiony wówczas, gdy danemu podmiotowi przysługiwał status strony. W kontrolowanej sprawie skarżącym, właścicielom nieruchomości nie sąsiadujących z nieruchomością wobec której prowadzone było postępowanie, bezspornie status ten nie przysługiwał. Słusznie Kolegium wskazało, że ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. 2017 r. poz. 1073) nie zawiera definicji pojęcia "strona" w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W sytuacji, gdy postępowanie to ma charakter stricte administracyjny, zastosowanie znajdują przepisy ogóle postępowania administracyjnego, tj. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 28 K.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Należy jednak podkreślić, że interes prawny nie może wynikać z uznania czy to organu, czy sądu, lecz z konkretnej normy prawnej, która w sposób bezpośredni lub pośredni określa interes prawny w zgłoszeniu wniosku podziałowego. Pojęcie "interes prawny" stanowi zasadniczy element definicji strony postępowania administracyjnego zawartej w art. 28 k.p.a. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym przedmiocie utrwaliło w miarę jednolite rozumienie znaczenia tego pojęcia: jest nim mianowicie taki interes, który dotyczy sfery prawnej podmiotu, a który podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym (wyrok NSA z dnia 10 marca 1989 r., IV SA 1254/88, nie publ.). Warunkiem uzyskania statusu procesowego strony jest posiadanie interesu prawnego lub obowiązku, którego dotyczy postępowanie lub żądanie czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jednocześnie orzecznictwo sądowo- administracyjne stoi na stanowisku, że w postępowaniu zmierzającym do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stronami są - oprócz inwestora - właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości bezpośrednio graniczących z działką inwestorską, chyba, że inwestycja swym zasięgiem obejmuje dalsze nieruchomości (vide: Uchwała Składu Pięciu Sędziów NSA z dnia 25 września 1995 r., sygn. VI SA 13/95). Sąd podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], że skarżący nie wykazali posiadania indywidualnego interesu prawnego, skutkującego koniecznością uwzględnienia ich jako stron postępowania, zakończonego decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, tj. wypisów z Rejestru Gruntów oraz kopii mapy ewidencyjnej 1:5000 wynika, iż inwestycja na działce o nr [...] dotyczy zabudowy zagrodowej, zarówno przedmiotowa działka jak i działki będące własnością skarżących o nr [...] i [...], stanowią grunty rolne, zgodnie z definicją zawarta w art. 2 ustawy z dnia 03 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1161) i nie przylegają bezpośrednio do działki o nr [...]. Ponadto na ww. mapie naniesiono odległości działek, będących własnością skarżących (tj. działki o nr [...] i [...]) oraz ich budynku mieszkalnego od granicy działki o nr [...], dla której została wydana ww. decyzja o warunkach zabudowy; działka o nr ewid. [...], jak również działka o nr ewid. [...], będące własnością skarżących, oddalone są od granicy działki Inwestora o ok. 100 m, natomiast budynek mieszkalny znajdujący się na działce o nr [...] o ok. 220 m. Wobec powyższego należało podzielić stanowisko organu, że skarżący nie byli stroną w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy dla omawianego przedsięwzięcia. Wbrew stanowisku skarżących, nie nadaje im przymiotu strony okoliczność, że są właścicielami działek o numerze [...], graniczącej z działką o nr. [...] oraz jedyną drogą dojazdową do ich gospodarstwa domowego jest droga usytuowana na działce o nr. [...], biegnąca wzdłuż działek o nr [...] i [...]. Nie można również wywieść przymiotu strony z okoliczności, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji dotycząca budynku inwentarskiego (chlewni) – zdaniem skarżących - znacznie zmniejszy wartość i cenę ich domu mieszkalnego oraz gospodarstwa rolnego wraz z gruntami, a co więcej budowa budynku inwentarskiego (chlewni) zablokuje rozwój rolnictwa ekologicznego, problem stanowić również emisja odoru i smrodu. Podobnie, zważywszy na fakt, iż inwestycja na działce o nr [...] z uwagi na jej skalę (przedsięwzięcie do 39,9 DJP) oraz fakt, że nie stanowi przedsięwzięcia o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 03 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2017r., poz. 1405), obszar oddziaływania zamknie się w granicach inwestowanej działki, nie można podzielić zarzutu skarżących opartego na brzmieniu art. 63ust.3 w zw. z art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ostatnio powołane przepisy mają zastosowanie w sytuacji gdy w związku z uchwaleniem i wprowadzeniem do obowiązującego porządku prawnego nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (względnie zmiany planu dotychczasowego albo wydaniu decyzji o warunkach zabudowy) właściciel lub użytkownik wieczysty posiadający nieruchomości na terenie objętym planem albo decyzją o warunkach zabudowy dozna ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości lub jej części w stosunku do stanu dotychczasowego albo korzystanie stosownie do dotychczasowego przeznaczenia stanie się niemożliwe bądź istotnie ograniczone. Ma on wtedy do organu, który podjął uchwałę w sprawie planu albo decyzję w sprawie warunków zabudowy, dwa rodzaje roszczeń. Jedno z nich to roszczenie o wykupienie nieruchomości lub jej części, w ramach którego za jego zgodą może dojść do przedstawienia przez gminę nieruchomości zamiennej. Drugie roszczenie, w razie niezdecydowania się przez uprawnionego do przedstawienia powyższego żądania, to żądanie od gminy odszkodowania. Nie są to zatem kwestie rozstrzygane w zainicjowanym przez skarżących postępowaniu co czyni ten zarzut skargi bezpodstawnym. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. oraz zasada zupełności postępowania dowodowego zawarta art. 77 § 1 k.p.a. nakładają na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie obowiązek ustalenia stanu faktycznego na podstawie całościowo zebranego materiału dowodowego. W ocenie Sądu organ poprawnie przeprowadził postępowanie dowodowe, właściwie stosując powołane zasady postępowania. Także - zgodnie z dyspozycją art. 8 Kpa- w ocenie Sądu organ procedował z pełnym poszanowaniem reguł administrowania i konieczną wnikliwością co w żaden sposób, nie powinno godzić w zaufanie obywatela do władzy publicznej. Mając powyższe na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), oddalił skargę jako bezzasadną.