I OSK 99/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędzia del. WSA Jolanta Górska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1294/17 w sprawie ze skargi T.D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sfinansowania kosztów studiów podyplomowych oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1294/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T.D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy sfinansowania kosztów studiów podyplomowych. Do wydania wyroku doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2016 r. skarżąca, jako osoba bezrobotna, wystąpiła do Prezydenta [...] o sfinansowanie kosztów studiów podyplomowych na kierunku "Negocjacje i mediacje". Decyzją z dnia [...] października 2016 r., nr [...], Kierownik Działu Rynku Pracy Urzędu Pracy [...], działający z upoważnienia Prezydenta [...], nie uznał zasadności wniosku i odmówił sfinansowania skarżącej kosztów studiów podyplomowych. Organ biorąc pod uwagę kwalifikacje wnioskodawczyni, doświadczenie zawodowe, przeciwwskazania zdrowotne oraz sytuację zawodową wskazał, że wybrane studia podyplomowe wprawdzie pozwolą uzyskać nowe kwalifikacje zawodowe, jednak nie gwarantują powrotu na rynek pracy. W związku z tym oraz z uwagi na zrealizowane już formy wsparcia udzielone skarżącej, które nie zakończyły się podjęciem zatrudnienia, nie można uznać zasadności dofinansowania wnioskowanych kolejnych studiów podyplomowych. Dodatkowo organ podał, że przyznanie dofinansowania kosztów studiów podyplomowych byłoby możliwe jedynie w przypadku złożenia przez skarżącą dokumentu od pracodawcy, tj. promesy lub umowy o pracę, na potwierdzenie zatrudnienia jej bezpośrednio po rozpoczęciu wnioskowanych studiów oraz na stanowisku merytorycznie związanym z kierunkiem tych studiów. W dniu [...] października 2016 r. skarżąca złożyła do Urzędu Pracy [...] dokument "Deklaracja pracodawcy o zatrudnieniu osoby bezrobotnej/poszukującej pracy po ukończeniu studiów podyplomowych". W piśmie tym potencjalny pracodawca wskazał, że zobowiązuje się zatrudnić skarżącą na okres co najmniej 6 miesięcy na stanowisku psychologa po zakończeniu studiów podyplomowych na kierunku "Negocjacje i mediacje". Kierownik Działu Rynku Pracy Urzędu Pracy [...], w piśmie z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] października 2016 r. Poinformował jednocześnie, że w rozmowie telefonicznej z potencjalnym pracodawcą ustalono, iż na proponowanym skarżącej stanowisku psychologa ukończenie studiów podyplomowych nie jest wymagane. Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wskazując, że nie stwierdził naruszenia prawa. Skargę na powyższe pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżąca. Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 375/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. Wyjaśnił, że na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 w związku z art. 42a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy odmowa na dofinansowanie studiów podyplomowych powinna zostać wydana w formie decyzji administracyjnej. Sąd uznał pismo organu z dnia [...] października 2016 r. za decyzję podnosząc, że spełnia ono wymogi wynikające z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Jednocześnie przyjął, że pismo z dnia [...] listopada 2016 r. miało charakter wyłącznie informacyjny, gdyż powtórzono w nim argumentację zawartą w decyzji z dnia [...] października 2016 r. Ponadto, Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, bowiem od decyzji tej przysługiwał środek zaskarżenia w postaci odwołania do Wojewody [...], którego to środka zaskarżenia strona nie wyczerpała. W związku z powyższym skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów studiów podyplomowych. Następnie, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], Wojewoda [...] przywrócił skarżącej termin do wniesienia odwołania od powyższej decyzji Prezydenta [...], zaś decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Wojewoda powtórzył argumentację organu I instancji i podkreślił, że Prezydent [...], z uwagi na wcześniej przyznaną skarżącej pomoc umożliwił jej aktywizację zawodową, zaś angażowanie kolejnych środków publicznych na aktywizację tej samej osoby bezrobotnej, której już udzielono kosztownej pomocy, przy braku efektywności wydatkowanych środków, byłoby działaniem nieracjonalnym i nieefektywnym, a także stanowiłoby rażące naruszenie zasad wynikających z art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2077). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożyła skarżąca, wnosząc o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji. Zaskarżonym decyzjom skarżąca zarzuciła naruszenie art. 42a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez uznanie, że bardziej wskazaną formą wsparcia dla niej niż dofinansowanie studiów, byłyby oferty pracy, prace refundowane lub staż z możliwością zatrudnienia, w sytuacji, gdy organ nie wykluczał dofinansowania studiów, a nawet przedstawił warunki, po spełnieniu których skarżąca miała takie dofinansowanie otrzymać. Ponadto, skarżąca zarzuciła: naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez brak wykazania, dlaczego przyznanie dofinansowania byłoby sprzeczne z interesem społecznym oraz słusznym interesem strony oraz poprzez przyjęcie, że organ I instancji zobowiązał stronę do przedstawienia promesy związanej ze stanowiskiem, dla którego istnieje wymóg ukończenia studiów, o dofinansowanie których strona się ubiega, w sytuacji gdy organ zobowiązał stronę do przedstawienia promesy dotyczącej stanowiska, związanego z treścią studiów, a nie na którym jest wymóg ich ukończenia; naruszenie art. 8 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą zaufania do władzy publicznej, przez wskazanie kryteriów do uzyskania dofinansowania, a następnie wprowadzając inne kryterium i odmawiając dofinansowania; naruszenie art. 9 k.p.a., poprzez brak rzetelnych informacji o ocenie sytuacji strony, w sytuacji gdy organ informował o dofinansowaniu po spełnieniu wskazanego kryterium, a następnie uznał, że dofinansowanie nie jest właściwym świadczeniem dla strony oraz naruszenie art. 12 § 1 k.p.a., poprzez opieszałe i zbyt długie prowadzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał wyrażoną w zaskarżonej decyzji argumentację i wniósł o jej oddalenie. Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) oddalił powyższą skargę, uznając ją za niezasadną. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że stosownie do treści art. 42a ust.1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.) starosta, na wniosek bezrobotnego, może sfinansować z Funduszu Pracy koszty studiów podyplomowych należne organizatorowi studiów, do wysokości 100%, jednak nie więcej niż 300% przeciętnego wynagrodzenia. Starosta zawiera z osobą, o której mowa w ust. 1, umowę o dofinansowanie studiów podyplomowych, która określa w szczególności prawa i obowiązki stron oraz wysokość i tryb przekazywania środków na pokrycie kosztów studiów podyplomowych w formie bezpośrednich wpłat na konto organizatora tych studiów (art. 42a ust. 2 cytowanej ustawy). Decyzja starosty ma charakter fakultatywny co oznacza, że jeżeli uzna on, że ukończenie przez zainteresowanego studiów zwiększy jego mobilność zawodową, może zawrzeć z nim umowę o dofinansowanie studiów podyplomowych. W konsekwencji organ, dokonując swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego może rozstrzygnąć daną sprawę, uznając za istotne określone fakty i podniesione przez stronę argumenty przemawiające za ustalonym wynikiem postępowania. Organ administracji publicznej zobligowany jest ponadto mieć na uwadze słuszny interes obywateli oraz uwzględniać interes społeczny, w szczególności zaś powinien zmierzać do realizacji zasady prawdy obiektywnej. Rozstrzygając w ramach uznania administracyjnego, organ jest ponadto zobowiązany do przestrzegania przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), a przede wszystkim do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zobowiązany jest również do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz do uzasadnienia według wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Sąd wyjaśnił przy tym, że uznaniowy charakter decyzji administracyjnej oznacza nie tylko możliwość działania organu na jego własną odpowiedzialność w oparciu o upoważnienie ustawowe. Zakreśla on także zakres jej sądowej kontroli, która nie jest wyłączona, lecz ograniczona w szczególności do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, a to zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale drugim działu I Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd kontroluje zatem, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego. Innymi słowy - czy decyzja nie nosi cech dowolności. Wspomniane granice wytycza natomiast sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości. Pozostaje on poza kontrolą sądowo – administracyjną, która obejmuje wyłącznie kryterium legalności określone we wskazanym wyżej art. 1 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Sąd I instancji stwierdził, że decyzje wydane w niniejszej sprawie nie wychodzą poza ramy uznania administracyjnego, a organ wnikliwie rozpatrzył sytuację skarżącej. Organ ocenił bowiem - także przez pryzmat wcześniejszych doświadczeń – że ukończenie przez skarżącą wybranego kierunku studiów nie gwarantuje, że podejmie ona zatrudnienie. Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, że skarżąca już raz otrzymała dofinansowanie do studiów podyplomowych z zakresu psychologii sądowej, po których jednak nie podjęła zatrudnienia, korzystała również ze staży i innych form pomocy przewidzianych dla osób bezrobotnych - mimo to nadal nie mogła podjąć pracy. W tej sytuacji w ocenie Sądu należało ustalić czy wydatkowanie ze środków publicznych znacznej kwoty pieniężnej na sfinansowanie kolejnych podyplomowych studiów skarżącej jest uzasadnione interesem społecznym. Zdaniem Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie słusznie wykazały, że w sytuacji, gdy potencjalny pracodawca wskazał, że dla zatrudnienia skarżącej na stanowisku psychologa nie jest wymagane ukończenie wybranego przez skarżącą kierunku studiów podyplomowych nie leży w interesie społecznym ich sfinansowanie. Tym bardziej, że jak wynika z akt postępowania administracyjnego - nadzieje skarżącej, że uzyska zatrudnienie po ukończeniu wybranych studiów podyplomowych, były oparte tylko na jej przypuszczeniach, nie popartych żadnymi informacjami, które uprawdopodobniałyby, stosownie do treści art. 42a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, że ich ukończenie spowoduje, że znajdzie pracę. W ocenie Sądu, ustalenia organów zostały przeprowadzone zgodnie z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy materialnej, a zebrany materiał dowodowy uzasadnia prawidłowo podjęte rozstrzygnięcie. W aktach sprawy znajdują się bowiem informacje o dotychczasowych kontaktach skarżącej z Urzędem Pracy, opinia wystawiona przez pracownika z zakresu aktywizacji zawodowej oraz informacja o przeprowadzonej rozmowie z potencjalnym pracodawcą. Dowody te uzasadniają podjęte w toku postępowania administracyjnego rozstrzygnięcie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżąca. Zaskarżając wyrok w całości skarżąca zarzuciła, na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2p.p.s.a. naruszenie: ( prawa materialnego tj. art. 42a ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez Sąd, że zaskarżona decyzja mieściła się w ramach uznania administracyjnego, podczas gdy w sprawie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, co przejawiło się w dowolnej odmowie przyznania skarżącej dofinansowania - pomimo wcześniejszego poinformowania skarżącej przez organ zarówno na piśmie, jak i telefonicznie, iż dofinansowanie studiów podyplomowych zostanie jej przyznane po przedstawieniu promesy o zatrudnieniu oraz pomimo dostarczenia przez skarżącą promesy spełniającej wymagania określone uprzednio przez organ, co doprowadziło do naruszenia przez Sąd art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, podczas gdy zaskarżona decyzja na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit. a p.p.s.a. winna być uchylona; ( mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art.77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a., poprzez oddalenie skargi pomimo zaniechania należytego zbadania oraz wyjaśnienia przez organ w toku postępowania administracyjnego okoliczności mających przemawiać za uznaniem, że interes społeczny przemawiał za odmową dofinansowania studiów podyplomowych skarżącej, podczas gdy zaskarżona decyzja na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. winna być uchylona; ( mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a., poprzez oddalenie skargi pomimo, iż organ administracyjny, postępując w sposób sprzeczny z zasadą działania w sposób pogłębiający zaufanie stron do organów administracyjnych oraz sprzeczny z zasadą należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw najpierw poinformował skarżącą, iż dofinansowanie do studiów podyplomowych zostanie jej przyznane po dostarczeniu promesy zatrudnienia po rozpoczęciu przez nią rzeczonych studiów, a po dostarczeniu promesy, wydał decyzję odmowną, uznając tą formę pomocy za nieodpowiednią dla skarżącej, podczas gdy zaskarżona decyzja na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. winna być uchylona. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca, na podstawie art. 188 p.p.s.a., wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi, poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylenie w całości decyzji organu I instancji, ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Skarżąca zrzekła się rozpoznania niniejszej sprawy na rozprawie. Wniosła ponadto o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych oraz zasądzenie na rzecz jej pełnomocnika kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Stanowiący materialnoprawną podstawę kontrolowanych przez Sąd I instancji decyzji przepis art. 42a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że starosta, na wniosek bezrobotnego, może sfinansować z Funduszu Pracy koszty studiów podyplomowych należne organizatorowi studiów, do wysokości 100%, jednak nie więcej niż 300% przeciętnego wynagrodzenia. Przepis ten określa możliwość sfinansowania przez starostę z Funduszu Pracy kosztów studiów podyplomowych. Beneficjentami tego uprawnienia są bezrobotni oraz poszukujący pracy, którzy mogą wystąpić do starosty z wnioskiem o dofinansowanie studiów podyplomowych. Treść przepisu jednoznacznie wskazuje, że decyzja starosty ma charakter fakultatywny. Dopiero wtedy, gdy starosta uzna, że ukończenie przez zainteresowanego studiów zwiększy jego mobilność zawodową, może zawrzeć z nim umowę o dofinansowanie studiów podyplomowych (zob. Z. Góral, Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Komentarz, wydanie II, WK 2016 r.). Decyzja ta podejmowana jest więc w ramach tzw. uznania administracyjnego. Zakres uznania administracyjnego wyznaczony jest zawsze przepisem prawa, a jego ramy określają normy kompetencyjne, przepisy o postępowaniu administracyjnym i przepisy prawa materialnego. Wydając decyzję o charakterze uznaniowym organ jest związany nie tylko przepisem prawa, ale i celem ustanowionego przepisu oraz normami etycznymi. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale jednocześnie nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. Z kolei, sądowa kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym, jakkolwiek ma ograniczony zakres, to jednak wymaga zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia sprawy oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu istotnych dla sprawy okoliczności. Sąd bada zatem, czy decyzja organu nie jest arbitralna (dowolna) lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Kontrolując decyzję uznaniową sąd nie jest natomiast uprawniony do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji, wypełniając treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych, realizują określoną politykę stosowania prawa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] października 2016 r., jak słusznie ocenił Sąd I instancji, nie przekraczają granic uznania administracyjnego. Orzekające w sprawie organy, jak wynika z uzasadnień kontrolowanych decyzji, wnikliwie rozpatrzyły sytuację skarżącej. Organy uwzględniły bowiem, że skarżąca już raz otrzymała dofinansowanie do studiów podyplomowych z zakresu psychologii sądowej, po których nie podjęła zatrudnienia. Organy uwzględniły także, że skarżąca korzystała już ze staży i innych form pomocy przewidzianych dla osób bezrobotnych, po których nie podjęła zatrudnienia. Ponadto, organy uwzględniły, że skarżąca złożyła w Urzędzie Pracy "Deklarację pracodawcy o zatrudnieniu osoby bezrobotnej/ poszukującej pracy po ukończeniu studiów podyplomowych", w której pracodawca A.P. wskazała, że zobowiązuje się zatrudnić skarżącą na okres co najmniej 6 miesięcy na stanowisku psychologa po zakończeniu studiów podyplomowych na kierunku "Negocjacje i mediacje". Jednakże, w późniejszej rozmowie telefonicznej pracodawca ten wskazał, że na proponowanym skarżącej stanowisku ukończenie studiów podyplomowych nie jest wymagane. Nadto, w aktach sprawy, jak zauważył Sąd I instancji, znajduje się również informacja o dotychczasowych kontaktach skarżącej z Urzędem Pracy oraz opinia wystawiona przez pracownika z zakresu aktywizacji zawodowej. W tych okolicznościach, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzekające w sprawie organy i Sąd I instancji miały uzasadnione podstawy do uznania, że ukończenie przez skarżącą studiów podyplomowych na kierunku "Negocjacje i mediacje" nie gwarantuje, że podejmie ona zatrudnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa przy tym, że niewątpliwie, organ I instancji wydając decyzję z dnia [...] października 2016 r. stwierdził, że przyznanie dofinansowania kosztów studiów podyplomowych byłoby możliwe jedynie w przypadku złożenia przez skarżącą dokumentu od pracodawcy, tj. promesy lub umowy o pracę, na potwierdzenie zatrudnienia jej bezpośrednio po rozpoczęciu wnioskowanych studiów oraz na stanowisku merytorycznie związanym z kierunkiem tych studiów. Powyższa treść została zrozumiana przez skarżącą w ten sposób, że przedłożenie wskazanego dokumentu od pracodawcy automatycznie spowoduje, że zostanie jej przyznane wnioskowane dofinansowanie. Jednakże, przepis art. 42a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie ustala takiego warunku a, co jeszcze raz należy podkreślić, decyzja wydawana na jego podstawie ma charakter fakultatywny i uznaniowy. Dlatego też, jak prawidłowo wyjaśnił Wojewoda w zaskarżonej decyzji, uzyskanie deklaracji pracodawcy nie obligowało Prezydenta m.st. Warszawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej. Tym samym, jak słusznie uznał Sąd I instancji, brak było podstaw do wydania decyzji o sfinansowaniu skarżącej kosztów studiów podyplomowych. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej i orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku dotyczącego kosztów, wskazać należy, że o kosztach pomocy prawnej udzielonej w ramach prawa pomocy orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny (art. 254 § 1 p.p.s.a.) Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a, ponieważ skarżąca zrzekła się rozprawy, a organ w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.