I SA/Gl 792/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak (spr.), Sędziowie WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej w K., działając na podstawie art. 34 § 2, art. 17 § 1a i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm. - dalej u.p.e.a.) w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1204) oraz art. 138 § 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 z późn zm. - dalej k.p.a.) - po rozpoznaniu zażalenia J.K.(dalej strona lub zobowiązany) na postanowienie Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] r. o nieuwzględnieniu zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zobowiązany, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, w dniu 9 czerwca 2015 r. złożył zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego zarzucając naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) – dalej jako "u.p.e.a." poprzez prowadzenie egzekucji pomimo nieistnienia obowiązku oraz art. 33 § 1 pkt 4 (błędnie wskazanego jako pkt 1) u.p.e.a. poprzez prowadzenie egzekucji pomimo błędu co do osoby zobowiązanego. W uzasadnieniu podniósł, że prowadzona egzekucja dotyczy opłat za abonament RTV za okres od stycznia 2009 r. do marca 2014 r. podczas gdy zobowiązany od maja 2008 r. nie posiadał odbiornika radiofonicznego ani telewizyjnego. Wskazał, że posiadany przez niego odbiornik telewizyjny popsuł się. Ponadto podniósł, że zgodnie z § 5 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, POZ. 1342) – dalej jako "Rozporządzenie z dnia 25 września 2007 r.", dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód ich zarejestrowania nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia, przy czym operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Podsumowując stwierdził, że w przedmiotowym okresie nie posiadał odbiornika, albowiem go wyrejestrował, a także nie otrzymał powiadomienia o nadaniu nowego imiennego numeru identyfikacyjnego. Powyższe świadczy zatem o braku po jego stronie obowiązku zapłaty opłat za abonament we wskazanym okresie, oraz może świadczyć, że nastąpił błąd co do osoby zobowiązanego, zwłaszcza, że powołany przez wierzyciela numer identyfikacyjny nie dotyczy skarżącego. Ostatecznie wskazał, że to po stronie wierzyciela ciąży obowiązek wykazania istnienia wierzytelności wobec zobowiązanego. Postanowieniem z dnia [...] r. wierzyciel uznał zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony. Podniósł, że zobowiązany w dniu 17 grudnia 1982 r. zgłosił rejestrację odbiorników TV na swoje imię i nazwisko wskazujące oraz podając adres zamieszkania sprzed zmiany nazw ulic wprowadzonych przez władze samorządowe. W oparciu o powyższe zgłoszenie została wydana zobowiązanemu książeczka opłat TV o nr [...] , a następnie kolejne książeczki o nr [...] i [...]. Wierzyciel stwierdził, że rozporządzeniem z dnia 25 września 2007 r. Poczta Polska została zobowiązana do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek radiofonicznych (w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w Zycie tego rozporządzenia) indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia użytkowników o wprowadzonej zmianie, przy czym prawodawca nie posłużył się pojęciem "doręczenia" a jedynie "zawiadomienia". Tym samym poprzez przesłanie zawiadomień przez Pocztę Polską obowiązek ten należało uznać za wypełniony. Wierzyciel podniósł, że zawiadomienie o nadaniu zobowiązanemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta o nr [...] wraz ze spersonalizowanymi blankietami wpłat zostało wysłane w dniu 10 września 2008 r. i nie odnotowano zwrotu wysłanej korespondencji. Ponadto wierzyciel nie dysponuje dokumentem, który stanowiłby o zgłoszeniu przez zobowiązanego w urzędzie pocztowym wyrejestrowania przedmiotowych odbiorników TV, co oznacza, że zobowiązany nie dokonał skutecznego prawnie ich wyrejestrowania i jest zobowiązany do uiszczenia opłat abonamentowych, a wystawione na niego tytuły wykonawcze są prawidłowe. Ponadto wierzyciel wskazał, ze z przepisów wykonawczych do ustawy o radiofonii i telewizji oraz z wcześniejszych uregulowań prawnych wnika, że osoby, które dokonały rejestracji odbiorników pozostali abonamentami zobowiązanymi do uiszczania opłat, o ile nie wyrejestrowali oni odbiorników lub są osobami zwolnionymi. Jednocześnie na podstawie obowiązujących przepisów nie anulowano wniosków rejestracyjnych, a wyłącznie imienne książeczki opłat zastąpiono indywidualnymi numerami identyfikacyjnymi. Ostatecznie wierzyciel wskazał, że stwierdzone wystawionymi tytułami egzekucyjnymi kwoty zostały wyegzekwowane od zobowiązanego przez organ egzekucyjny i przekazane wierzycielowi, w związku z czym wniosek zobowiązanego o wstrzymanie prowadzonego postępowania i uchylenie zastosowanego środka jest bezprzedmiotowy. Utrzymując w mocy postanowienie wierzyciela organ nadzoru wskazał, iż zarzuty są niezasadne. Organ nadzoru stwierdził, że w dokumentacji Poczty Polskiej brak jest potwierdzenia zgłoszenia przez zobowiązanego zaprzestania użytkowania odbiorników rtv, jak i wierzyciel nie posiada potwierdzenia zgłoszenia uprawnienia do zwolnienia z opłat rtv. Organ nadzoru wskazał, że wydane przez wierzyciela postanowienie przywołuje w uzasadnieniu stosowne przepisy prawa oraz opiera się na obowiązujących wykładniach prawa, w tym stanowisku Trybunału Konstytucyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt K 24/08, który to wyrok ma moc powszechnie obowiązującą zgodnie z art. 190 ust. 1 konstytucji. Odwołując się tego stanowiska organ nadzoru wskazał, że egzekucja administracyjna opłat abonamentowych jest dopuszczalna, mimo, że Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji nie jest organem administracji rządowej i nie mieści się w żadnym z działów tej administracji. Odnosząc się do twierdzenia zobowiązanego o niedoręczeniu mu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numery identyfikacyjnego organ nadzoru wskazał, że zobowiązany został powiadomiony o jego nadaniu, bowiem zawiadomienie zostało do niego wysłane w dniu 10 września 2008 r. Jednocześnie ustalono, że przesyłka zawierająca ww. zawiadomienie nie została zwrócona Poczcie Polskiej jako niedoreczona, a tym samym należało uznać zawiadomienie za skutecznie przesłane zobowiązanemu. Ponadto organ nadzoru podniósł, że to na zobowiązanym spoczywa ciężar dowodu wyrejestrowania odbiornika. Następnie organ przywołał rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342), które weszło w życie z dniem 13 grudnia 2007 r. Rozporządzenie to zmieniło zasady rejestracji odbiorników, a nadto Poczta Polska została zobowiązana w terminie dwunastu miesięcy od dnia jego wejścia w życie do nadania posiadaczom imiennych książeczek, indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia o tym użytkowników odbiorników rtv. Zobowiązany otrzymał takie powiadomienie, które wydane zostało w wymaganym terminie, a w konsekwencji zobowiązany jest do uiszczania opłat abonamentowych. Organ nadzoru podkreślił przy tym, że zobowiązany zaprzestał płacenia opłat abonamentowych już w 2003 r., a tym samym zarzuty dotyczące ewentualnego nieotrzymania zawiadomienia, zdaniem tego organu, pozostają bez związku przyczynowego. Ponadto w ocenie organu, dowodem (jedynym i wyłącznym) zarejestrowania odbiornika przez zobowiązanego jest zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, którego nadanie następowało przy pomocy programów informatycznych, tj. w sposób zautomatyzowany, wyłącznie techniczny, oparty o wcześniejsze rejestracje odbiorników rtv. Wierzyciel posiada zarchiwizowane w systemie informatycznym kopie wszystkich wygenerowanych zawiadomień abonentów o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, w tym również dotyczące zobowiązanego. Ostatecznie organ nadzoru podniósł, że zgodnie z obowiązującą w chwili nadania zawiadomienia ustawą z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159 ze zm.) jedynie w przypadku gdyby nie można było przesyłki doręczyć zarówno adresatowi, jak i nadawcy ze względu np. na brak adresu, taką przesyłkę w rozumieniu ww. ustawy traktowano jako "przesyłkę niedoręczalną", która podlegała szczególnej procedurze uregulowanej w art. 27 ust. 1 ww. ustawy. W niniejszej sprawie Poczta Polska była zarówno operatorem doręczającym przesyłkę, jak i jej nadawcą, a zatem nie ma możliwości, by nie można było dokonać zwrotu tej przesyłki. Tym samym organ nadzoru nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia i uznania zarzutów za uzasadnione, jak również do wniosku zobowiązanego o zwrot wyegzekwowanych kwot. W zakresie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego organ nadzoru poinformował, że z uwagi na wymagalność obowiązku uiszczenia opłat abonamentowych przez zobowiązanego brak jest podstaw do jego uwzględnienia i wystąpienia do organu egzekucyjnego o jego umorzenie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zarzucił postanowieniu organu nadzoru, iż zostało wydane z naruszeniem art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. przez prowadzenie egzekucji pomimo nieistnienia obowiązku, art. 33 § pkt 4 u.p.e.a. poprzez prowadzenie egzekucji pomimo błędu wierzyciela co do osoby zobowiązanego, § 5 pkt 1 i 2 rozporządzenia poprzez brak nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego we właściwym czasie zobowiązanemu i przesłania powiadomienia o tym zobowiązanemu, w tym wykazania tej okoliczności. Ponadto zarzucił pominięcie okoliczności, iż wyrejestrował on odbiornik TV, nie używał odbiornika we wskazanym okresie i tym samym nie był zobowiązany do opłacenia abonamentu rtv oraz faktu, że posłużono się numerem identyfikacyjnym, który nie dotyczy osoby zobowiązanego. Mając powyższe na względzie wniósł o uznanie zarzutów za uzasadnione, umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz o niezwłoczny zwrot przez organ administracyjny wszystkich wyegzekwowanych kwot. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W ocenie skarżącego w sprawie zachodzi przesłanka nieistnienia obowiązku oraz błędu wierzyciela co do osoby zobowiązanego, albowiem nie miał on obowiązku uiszczania opłat abonamentowych w okresie od stycznia 2009 r. do marca 2014 r. , albowiem od maja 2008 r. nie posiadał on odbiornika radiofonicznego ani telewizyjnego. Podniósł, że poprzedni odbiornik się zepsuł i został wyrejestrowany w połowie 2008 r. Ponadto z uwagi na treść § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia dotychczasowy dowód zarejestrowania odbiornika rtv utracił moc. Skarżący wskazał, że niesłusznie wierzyciel powołuje się na okoliczność, iż nie ma obowiązku wykazania powiadomienia skarżącego o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wywodząc fakt skutecznego zawiadomienia z wygenerowania w systemie tego numeru oraz braku zwrotu korespondencji zawierającej powiadomienie. Skarżący bowiem przeczy by kiedykolwiek został powiadomiony o nadaniu tego numeru, jak również by przesyłka zawierająca takie powiadomienie została do niego nadana. W ocenie skarżącego Poczta Polska powinna posiadać dowód wyrejestrowania przez skarżącego odbiornika, przy czym zastrzegł, że jemu samemu wierzyciel nie zaoferował takiego dowodu. Doręczenie duplikatu zawiadomienia i kopii zgłoszenia, w ocenie skarżącego, nie udowodniła istnienia obowiązku uiszczania opłat przez skarżącego. Nie wykazano bowiem, by zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego zostało rzeczywiście w dniu 10 września 2008 r., a także, że powiadomiono skarżącego. W ocenie skarżącego wierzyciel błędnie interpretuje słowo "powiadomienie", albowiem powiadomienie powinno dotrzeć do jego adresata. Tymczasem wierzyciel nie tylko nie udowodnił, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego zostało doręczone skarżącemu, ale również nie zostało udowodnione, by zawiadomienie to w ogóle zostało wysłane. Tym samym wobec braku powiadomienia skarżącego o zakresie nadania mu ww. numeru brak było podstaw do żądania od niego zapłaty za abonament rtv, nawet w przypadku kiedy wierzyciel nie ujawnia okoliczności wyrejestrowania przez skarżącego odbiornika. Ostatecznie stwierdził, że z jednej strony wierzyciel próbuje dochodzić swoich roszczeń opierając się o gołosłowne twierdzenia, z drugiej zaś strony żąda od skarżącego udowodnienia okoliczności przeciwnych. W obszernej odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że Poczta Polska S.A. sporządziła tytuły wykonawcze o nr od [...], które w dniu 7 kwietnia 2013r. zostały przekazane do realizacji do Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w K. Przedmiotowe tytuły wykonawcze obejmowały należności z tytułu zaległych opłat abonamentu rtv, za okres od stycznia 2009 r. do marca 2014 r., w wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości [...] zł. Dalej organ odwołał się do ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych tj. przepisu art. 2 ust. 1 i 2 i art. 7 ust. 3, cytując ich treść. Wskazał, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu na potwierdzenie faktu wyrejestrowania odbiornika stwierdzając jedynie, że odbiornik telewizyjny został wyrejestrowany w pierwszej połowie 2008 r. Brak przedstawienia dowodu na powyższą okoliczność, jak również brak wskazania przez skarżącego konkretnej daty wyrejestrowania odbiornika czyni twierdzenie skarżącego bezzasadnym. Odnosząc się do zarzutu dochodzenia przez Pocztę Polską roszczeń w oparciu o gołosłowne twierdzenia organ wskazał, że bezspornym jest fakt rejestracji odbiornika telewizyjnego w oparciu o wniosek skarżącego, co nastąpiło na książeczce o nr [...], a którego kserokopię przekazano wraz z postanowieniem wierzyciela. Fakt ten, jak również obowiązujący stan prawny powodują, że to po stronie skarżącego ciąży obowiązek ponoszenia opłat za używanie odbiorników rtv. Ponadto organ wskazał, że skarżący wywiązywał się z obowiązku płacenia abonamentu do czerwca 2003 r., a obowiązek wynikający z zarejestrowania odbiornika utraciłby moc prawną, jedynie z w przypadku kiedy doszłoby do wyrejestrowania odbiornika. Skarżący podnosząc zarzut nieistnienia powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje. Tymczasem nie przedstawił on żadnych dowodów na potwierdzenie swojej argumentacji w sprawie wyrejestrowania odbiornika rtv w połowie 2008 r., zaś organ takiej dokumentacji nie posiada. Tym samym nieprzedstawienie dowodu wyrejestrowania odbiornika stanowi, w ocenie organu, wystarczającą przesłankę istnienia obowiązku uiszczania opłat za używanie odbiorników rtv. Na poparcie swoich twierdzeń w zakresie obowiązku udowodnienia faktu wyrejestrowania odbiornika organ przytoczył tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2002 r. sygn. akt S.A./Po 788/00 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 października 2014 r. Organ przywołał treść § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676) nakładającego obowiązek niezwłocznego powiadomienia operatora wyznaczonego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu rejestracji odbiornika oraz o zaprzestaniu jego używania poprzez złożenie w placówce operatora wyznaczonego wypełnionego formularza. Organ podniósł, że uprzednie regulacje prawne również przewidywały obowiązek zgłoszenia ww. sytuacji na co wskazuje treść § 4 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r., oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. Organ wskazał, że w uprzednim stanie prawnym dowodem zarejestrowania odbiornika radiowotelewizyjnego była imienna książeczka opłaty abonamentowej, która zawierała również zasady postępowania, w tym dotyczące wyrejestrowania odbiornika. W przypadku zgłoszenia zmian dotyczących statusu formalno-prawnego abonenta obowiązany był on wypełnienia i przedłożenia w urzędzie pocztowym bądź to odcinka "Z" dotyczącego zmiany bądź odcinka "W" dotyczącego wyrejestrowania znajdujących się w książeczce opłat abonamentowych, a w przypadku zagubienia tej książeczki do złożenia oświadczenia w tym przedmiocie. Organ wskazał, że powołane przez niego przepisy wyraźnie wskazują, że jedynie podjęcie przez abonenta działań mających na celu wyrejestrowanie odbiornika może doprowadzić do ustania obowiązku opłacenia abonamentu rtv. Brak podjęcia działań w tym zakresie oznacza konieczność ponoszenia tych opłat. Organ powołał się przy tym na wyrok WSA w w Gliwicach z 15 października 2014 r., sygn. akt I SAGI 697/14, w uzasadnieniu którego Sąd stwierdził, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami którejkolwiek z wymienionych ustaw, bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 5 pkt 1 i 2 Rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. organ stwierdził, że zdaniem wierzyciela skarżący w dniu 10 września 2008 r. został powiadomiony o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Organ przyznał rację skarżącemu, że imienne książeczki opłaty abonamentowej stanowiły dowód zarejestrowania odbiornika nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia. Jednakże w ocenie organu, nie oznacza to, że nie ma dowodu zarejestrowania odbiornika przez skarżącego. Dowodem takim jest zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiornika, który w dniu wejścia w życie ww. rozporządzenia, a zatem jak skarżący, był zarejestrowany jako użytkownik. Duplikat zawiadomienia skarżącego o nadaniu powyższego numeru został zaś przekazany przy postanowieniu wierzyciela. Wierzyciel wykonał bowiem obowiązek wynikający z § 5 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. Organ przywołał przy tym uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/GL 518/14, w którym to uzasadnieniu Sąd stwierdził, że "dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia". Jednocześnie organ odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt K 24/08 w zakresie charakteru postępowania dot. zapłaty abonamentu rtv i jego skutków. Organ ponownie podkreślił, że wierzyciel nie odnotował zwrotu przesyłki listowej zawierającej zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego skarżącemu zaznaczając jednocześnie, że wobec treści art. 26 ust. 2 ustawy – Prawo pocztowe, obowiązującej w dacie wysłania skarżącemu przesyłką zwykłą, tj. bez potwierdzenia odbioru, zawiadomienia przesyłka taka mogła być pozostawiona w oddawczej skrzynce adresata ze skutkiem jej doręczenia. Organ podniósł, że w odpowiedzi na wysłane do skarżącego upomnienie nie negował on faktu otrzymania zawiadomienia o nadaniu ww. numeru zarzucając jedynie brak roszczenia z uwagi na wyrejestrowanie odbiornika w połowie 2008 r. Konkludując organ stwierdził, że wierzyciel wykazał bezspornie, że obowiązek objęty tytułami wykonawczymi o nr od [...] do [...] istniał. Ponadto wobec braku stwierdzenia przesłanek do uznania błędu co do osoby zobowiązanego skarga powinna zostać oddalona Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta - w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.), obejmuje m.in. wskazane w punkcie 3 tego przepisu postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Tego rodzaju akt został zaskarżony rozpoznawaną skargą. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postanowienie Dyrektora COF nie zawiera uchybień, które mogłyby uzasadniać wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisu prawa - z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej - powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Z ustawy abonamentowej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Kwestia opłat z tytułu abonamentu RTV była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 (LEX nr 564548) orzekając o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych wskazał, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika". Przepis art. 7 ustawy abonamentowej zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje Poczta Polska, a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej). Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy abonamentowej). Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, różniący się od odwołania w ogólnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu podatkowym. Przepis art. 33 u.p.e.a. przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Należy podkreślić, że Poczta Polska, nie anulowała zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ani też nie dokonała z urzędu ponownej rejestracji posiadanych przez użytkowników odbiorników RTV, a jedynie, zgodnie z obowiązkiem nałożonym na mocy § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187 poz. 1342) zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Trzeba również wskazać, iż zgodnie z § 5 ust. 2 zdanie drugie powyższego rozporządzenia Poczta Polska była zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia. Przywołany przepis mówi zatem o "powiadomieniu" użytkowników, a więc przesłanie przez Pocztę Polską zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru),na prawidłowy adres abonenta czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie rozporządzenia. Skarżący, będąc użytkownikiem zarejestrowanych odbiorników RTV został powiadomiony o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego pismem z dnia 10 września 2008 r. Poczta Polska nie odnotowała zwrotu przesyłki listowej zawierającej zawiadomienie, co pozwoliło na przyjęcie, że zostało ono skutecznie przesłane skarżącemu. Sąd aprobuje pogląd wyrażony w wyroku tut. Sądu z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt I SA/GI 518/14, że: "dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia." Skarżący nie wyrejestrował także odbiorników RTV. Ciążył zatem na nim ex lege obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. Obowiązek ten wynika zatem z faktu zarejestrowania odbiorników RTV i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Bezzasadny okazał się zatem zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt. 1 u.p.e.a.). Natomiast z art. 2 ust. 2 ustawy abonamentowej wynika domniemanie, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym odbiór programów, używa tego odbiornika. Nie mniej do obowiązków wierzyciela nie należy sprawdzanie sprawności urządzeń RTV. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy przyjdzie wskazać, że formułując zarzuty dotyczące nieistnienia obowiązku i błędu co do osoby zobowiązanej pełnomocnik wywodził, że obowiązek uiszczenia opłat abonamentowych nie istnieje, ponieważ w 2008 r., po zepsuciu odbiornika, skarżący wyrejestrował go, a ponadto Poczta Polska nie zawiadomiła skarżącego o nadanym numerze identyfikacyjnym. Poza sporem pozostaje fakt, że skarżący nie przedstawił dowodu potwierdzającego fakt wyrejestrowania odbiornika. W aktach sprawy znajduje się ponadto pismo z dnia 4 listopada 2010 r., w którym wierzyciel poinformował skarżącego o istniejących zaległościach. Skarżący na tę informację nie zareagował, co może dziwić, skoro było to wezwanie do dobrowolnego uregulowania należności. Ponownym pismem z dnia 21 października 2013 r. wierzyciel wysłał upomnienie przed egzekucyjne. Co prawda skarżący w piśmie z dnia 5 listopada 2013 r., podniósł, że nie posiada od 2008 żadnego odbiornika, jednakże nie udowodnił faktu jego wyrejestrowania. Na etapie skargi zobowiązany również nie przedłożył jakiegokolwiek dowodu, który potwierdzałyby jego twierdzenie, że dokonał wyrejestrowania odbiorników, a to implikuje wniosek, że wierzyciel nie dysponował żadną wiedzą w tym zakresie. W dokumentacji prowadzonej przez wierzyciela brak jest potwierdzenia zgłoszenia przedmiotowej zmiany, a strona – na której w tym zakresie spoczywał ciężar dowodu - nie przedstawiła żadnych dowodów na tę okoliczność. Poczta Polska załączyła natomiast do akt potwierdzony notarialnie za zgodność z oryginałem wniosek skarżącego z dnia 17 grudnia 1982 r. o zezwolenie na używanie odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. W ocenie Sądu zobowiązany wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej), powinien przedstawić dowody potwierdzające, że ten obowiązek nie istnieje. W niniejszej sprawie wymagałoby to przedłożenia dowodu zgłoszenia ustnie lub na piśmie w urzędzie pocztowym oświadczenia o zwolnieniu od opłat i dokumentu potwierdzającego tę okoliczność, czego zobowiązany nie uczynił. W takiej sytuacji brak było podstaw do kwestionowania istnienia obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych następuje po miesiącu rejestracji odbiorników, a ich wysokość wynika wprost z przepisów prawa, a to oznacza – na co zwrócił też uwagę Trybunał Konstytucyjny – że egzekucja tych należności następuje na podstawie przepisów prawa, bez konieczności "dyscyplinowania" zobowiązanego w jakiejkolwiek formie. Sąd podziela także ustalenia Poczty Polskiej w zakresie zawiadomienia skarżącego w dniu 10 września 2008 r. o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacji. W dokumentach przekazanych Sądowi (karta nr 4) znajduje się potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia tego zawiadomienia, w którym Poczta Polska zawarła dotychczasowy numer książeczki ([...]) oraz indywidualny numer identyfikacji ([...]). Dokument ten został wystawiony w dniu 10 września 2008 r. i skierowany na adres wskazany przez skarżącego we wniosku z dnia 17 grudnia 1982 r. To, że przesyłka ta nie została wysłana "za potwierdzeniem odbioru" nie oznacza, że nie dotarła do adresata. Zgodzić należy się z Pocztą Polską, że jako operator, doręczający własną korespondencję, fakt niedoręczenia przesyłki miałaby odnotowany. Wypada przy tym ponownie zaakcentować, że zgodnie § 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Poczta Polska była zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia. Przywołany przepis mówi zatem o "powiadomieniu" użytkowników, a więc przesłanie przez Pocztę Polską zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru),na prawidłowy adres abonenta czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.