I SA/Rz 102/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie WSA Piotr Popek / spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2018 r. sprawy ze skargi R. M. na uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie oceny merytorycznej – negatywnej wniosku o dofinansowanie pn. "..." 1) uwzględnia skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa [...], 2) zasądza od Zarządu Województwa [...] na rzecz skarżącego R. M. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi R. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] R. M. (dalej: wnioskodawca/skarżący) jest uchwała Zarządu Województwa jako Instytucji Zarządzającej (dalej: organ/IZ RPO) z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] o nie uwzględnieniu protestu wnioskodawcy od oceny merytorycznej - jakościowej wniosku pn. "[...]", złożonego w ramach naboru konkursowego nr [...] Osi priorytetowej I Konkurencyjna i innowacyjna gospodarka, Działania 1.4 Wsparcie MŚP, poddziałania 1.4.1 Dotacje bezpośrednie, Typ projektu Rozwój MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014 – 2020. Informacją z dnia [...] października 2016 r. wnioskodawca został powiadomiony przez Instytucją Zarządzającą, że w/w wniosek o dofinasowanie został umieszczony na liście rezerwowej projektów do dofinansowania z EFRR. W wyniku oceny merytorycznej jakościowej dokonanej po uwzględnieniu protestu od oceny merytorycznej dopuszczającej, projekt uzyskał łącznie 70 pkt. W szczególności jak wynika z załączonej karty pracy Zespołu ds. oceny merytorycznej Komisji Oceny Projektów powołanego do oceny wniosku, że w ramach kryterium nr 1 "Projekt jest wynikiem prac B+R prowadzonych przez wnioskodawcę" nie otrzymał żadnego punktu na 15 możliwych. Z kolei w ramach kryterium nr 2 "Stopień innowacyjności produktu/usługi" projekt otrzymał 5 punktów. Według ekspertów, których opinia została zaaprobowana przez instytucję zarządzającą, oceniany projekt nie dotyczy wdrożenia wyników prac badawczo - rozwojowych, a w szczególności nie przedstawiono opracowania/udoskonalenia produktu lub usługi mającej być efektem realizacji projektu. W zakresie II kryterium nr 2 nastąpiła rozbieżność ocen, gdyż jeden z ekspertów ocenił innowacyjność wyłącznie na poziomie regionalnym, drugi zaś uznał innowacyjność usługi w skali europejskiej. W proteście z dnia [...] listopada 2016 r. wnioskodawca nie zgodził się z jego zdaniem zaniżoną oceną merytoryczną jakościową wniosku, poprzez nieprzyznanie punktów w ramach kryterium nr 1 oraz z przyznaniem 5 punktów za innowacyjność w ramach kryterium nr 2. W wyniku rozpoznania protestu IZ RPO podjęła uchwałę z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] o nieuwzględnieniu protestu i podtrzymaniu stanowiska o całkowitej liczbie punktów przyznanych dla wniosku o dofinasowanie. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały organ stwierdził, że w wyniku wniesionego protestu od pierwszej oceny merytorycznej - jakościowej wniosku o dofinansowanie, Instytucja Zarządzająca powołała Komisję Oceny Projektów (dalej: KOP), w składzie której do oceny przedmiotowego wniosku w zakresie objętym protestem wyznaczono dwóch ekspertów, którzy nie byli zaangażowani we wcześniejszą ocenę tego wniosku. Po zapoznaniu się z treścią protestu eksperci przeprowadzili ponowną weryfikację w zakresie oprotestowanych kryteriów, sporządzając opinię, którą organ w całości podzielił. W odniesieniu do kwestionowanego kryterium jakościowego nr 1 eksperci stwierdzili, że wniosek nie spełnia tego kryterium, ponieważ wnioskodawca już na etapie podpisywania umowy o dzieło o wykonanie prac badawczo-rozwojowych w zasadzie zdefiniował nowe i ulepszone usługi, a ekspert w zakresie zrównoważonego rozwoju zaplanował wyłącznie działania - wydatki niezbędne do ich wdrażania. Powołali się na załącznik nr 6 do Regulaminu konkursu zgodnie z którym, przeprowadzone prace badawczo-rozwojowe muszą mieć kluczowe znaczenie dla opracowania/udoskonalenia produktu (wyrobu lub usługi), tj. produkty/usługi będące efektem realizacji projektu, powinny być wynikiem przeprowadzonych prac B+R. Oceniający wskazali na zapisy umowy o dzieło na przeprowadzenie prac B+R, jaką przedstawił wnioskodawca, w szczególności na brzmienie § 1, w którym wskazane zostały już nowe usługi, jakie wnioskodawca chce wprowadzić, tj. m.in. usługi prelekcji oraz seansów astronomicznych w planetarium, usługi obserwacji słońca przez specjalistyczny refraktor, usługi zdalnych obserwacji astronomicznych, usługi parku linowego z siłownią plenerową, usługi wynajmu sali wielofunkcyjnej z wyposażeniem audiowizualnym. W umowie wskazane zostały również propozycje ulepszonych usług, takich jak usługi noclegowo-gastronomiczne, usługi obserwacji astronomicznych połączonych z astrofotografią, usługi warsztatów o charakterze astroturystycznym, usługi organizacji konferencji, seminariów i szkoleń, usługi wczasów rodzinnych. Zdaniem ekspertów, wykonanie prac B+R nie było potrzebne do określenia nowych usług, a wnioskodawca już na etapie podpisywania umowy o przeprowadzenie tych prac wyraźnie ustalił katalog nowych i ulepszonych usług, co wynika z faktu, że na bieżąco monitoruje sytuację na rynku usług turystycznych. Według oceniających, przeprowadzona analiza nie może być uznana za prace badawczo-rozwojowe mające kluczowe znaczenie dla opracowania - udoskonalenia usług, dlatego projekt otrzymał w tym kryterium 0 punktów. Oceniając drugie sporne kryterium tj. Stopień innowacyjności produktu/usługi, eksperci wskazali, że nowa usługa planowana do zaoferowania po realizacji projektu tj. [...], w tym zdalnego obserwatorium astronomicznego ZOA z możliwością stacjonarnych obserwacji, nie posiada nowych cech i funkcjonalności w porównaniu do rozwiązań dostępnych na rynku, a jedynie łączy w jednej lokalizacji kilka usług funkcjonujących na rynku. Połączenie kilku usług w jednym miejscu, zdaniem oceniających nie stanowi innowacji produktowej wykraczającej poza region. Oceniający uznali zatem, że usługi zaplanowane przez wnioskodawcę nie posiadają nowych cech i funkcjonalności w porównaniu do rozwiązań dostępnych na rynkach krajowych. Eksperci wskazali na dostępność kopuł astronomicznych w Polsce i w Europie, poprzez wskazanie linków do stron internetowych. Zdaniem oceniających, projektowana usługa jest innowacyjna na poziomie regionu i uzasadnione jest w związku z tym przyznanie projektowi w tym kryterium 5 punktów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na opisaną na wstępie uchwałę z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], Skarżący zarzucił: - naruszenie przepisów § 5 pkt 1 oraz pkt 4 ust. 2 i ust. 5 Regulaminu konkursu o dofinansowanie projektów ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014-2020 przyjętego Uchwałą nr [...] Zarządu Województwa [...] w R. z dnia [...] grudnia 2015 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu konkursu zamkniętego dla naboru wniosków o dofinansowanie projektów ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach I Osi priorytetowej, Działanie 1.4 Wsparcie MŚP, Poddziałanie 1.4.1 Dotacje bezpośrednie, Typ projektu: Rozwój MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014 – 2020 – nabór 2015 (dalej: Regulamin Konkursu), w zw. z załącznikiem nr 6 do Regulaminu Konkursu - Kryteria wyboru projektów wraz z metodologią obliczania kryteriów merytorycznych jakościowych (dalej: załącznik nr 6 do regulaminu konkursu), w zw. z treścią załącznika nr 8 do Regulaminu Konkursu - Karta oceny merytorycznej projektu zgłoszonego do dofinansowania w ramach I Osi priorytetowej RPO WP na lata 2014-2020, w związku z art. 41 ustawy z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016r., poz.217 – dalej: ustawa wdrożeniowa) - przez zaakceptowanie w całości oceny ekspertów w sytuacji, gdy okoliczności wskazane przez ekspertów nie występują w rzeczywistości, a dokonane przez nich oceny nie zawierają uzasadnienia zgodnie z wymaganiami Regulaminu Konkursu - naruszenie art. 44 ust. 5 ustawy wdrożeniowej w związku z pkt 4 Rozdział III "Zasada bezstronności i poufności" Regulaminu Pracy Komisji Oceny Projektów - przez niezamieszczenie na stronie internetowej informacji o składzie tej Komisji po rozstrzygnięciu konkursu, o czym mowa w art. 46 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, tj. po zatwierdzeniu listy ocenionych projektów, zawierającej przyznane oceny i nie udostępnienie tej informacji na wyraźne żądanie skarżącego, pomimo ustania zasady anonimowości osób dokonujących oceny. Wywodząc powyższe Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa [...]. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że nie zgadza się z ponowną oceną wniosku w zakresie kryterium nr 1 oceny merytorycznej jakościowej - Projekt jest wynikiem prac B+R prowadzonych przez wnioskodawcę oraz w zakresie kryterium nr 2 - Stopień innowacyjności produktu/usługi. Zdaniem Skarżącego w zakresie kryterium nr 1 wyrażona ocena stoi w sprzeczności z przyjętą definicją prac badawczo-rozwojowych, a ponadto nie jest należycie uzasadniona. Wskazał, że działalność badawcza i rozwojowa to systematycznie prowadzone prace twórcze, podjęte dla zwiększenia zasobu wiedzy, w tym wiedzy o człowieku, kulturze i społeczeństwie, jak również dla znalezienia nowych zastosowań dla tej wiedzy. Obejmuje ona trzy rodzaje prac tj. badania podstawowe (basic research - prace teoretyczne i eksperymentalne nie ukierunkowane w zasadzie na uzyskanie konkretnych zastosowań praktycznych) i stosowane (applied research - prace badawcze podejmowane w celu zdobycia nowej wiedzy mającej konkretne zastosowania praktyczne) oraz prace rozwojowe (experimental development - prace polegające na zastosowanie istniejącej już wiedzy do opracowania nowych lub istotnego ulepszenia istniejących wyrobów, usług i procesów). Podana definicja Frascati jest oficjalną definicją działalności B+R stosowaną w krajach UE, EFTA i OECD, zarówno w badaniach statystycznych tej działalności, w jakich działaniach z zakresu polityki naukowo-technicznej i proinnowacyjnej. Zauważył Skarżący, że załącznik nr 6 do Regulaminu Konkursu nie określa definicji prac badawczo-rozwojowych, a wskazuje, że przeprowadzone prace badawczo-rozwojowe muszą mieć kluczowe znaczenie dla opracowania czy udoskonalenia produktu (wyrobu lub usługi), tj. produkty/usługi będące efektem realizacji projektu, powinny być wynikiem przeprowadzonych prac B+R. Ponadto wymaga się, aby prace te były rozpoczęte i zakończone w okresie 3 lat liczonych od dnia złożenia wniosku o dofinansowanie. Zdaniem Skarżącego chybiona jest ocena ekspertów w zakresie, w jakim stwierdzają oni, że wykonanie prac badawczo-rozwojowych nie było konieczne do określenia nowych i ulepszonych usług, gdyż Skarżący sam je wcześniej zdefiniował. Skarżący bowiem dostrzegł możliwość wprowadzenia na rynek usługi innowacyjnej na skalę europejską oraz udoskonalenia w związku z tym usług dotychczas oferowanych, a w celu zweryfikowania czy założone cele są realne i mają szansę powodzenia, Skarżący zlecił przeprowadzenie prac badawczo-rozwojowych w tym zakresie. Bez tych prac planowane przez Skarżącego przedsięwzięcie byłoby tylko pomysłem, a nie realną perspektywą, co jego zdaniem, eksperci w swoich ocenach zupełnie pominęli. Skarżący zauważył też, że uzasadnienie negatywnej oceny wniosku w ramach kryterium nr 1 nie wyjaśnia przyczyny dokonania takiej, a nie innej oceny. W odniesieniu do ponownej oceny wniosku w zakresie kryterium nr 2 Skarżący zarzucił, że nie uwzględnia ona istotnych okoliczności przedstawionych we wniosku i jego załącznikach i również nie jest należycie uzasadniona. Eksperci bowiem pominęli wiele ważnych aspektów oraz argumentów, które są zawarte zarówno w projekcie, jak i w świecie wiedzy na temat turystyki, astronomii hobbystycznej, astronomii naukowej czy astroturystyki. Zdaniem Skarżącego innowacją na skalę krajową jest unikatowe połączenie usług pensjonatu 2-gwiazdkowego z usługami obserwatorium astronomicznego i planetarium, w wyniku czego powstanie ośrodek o charakterze turystyczno- astronomicznym kompleksowo przystosowany do świadczenia usług astroturystycznych na wysokim poziomie. Unikatowość rozwiązania przejawia się w tym, że w kraju są ośrodki hotelarskie o wysokim w poziomie, jednak nie posiadają zaplecza w postaci obserwatorium astronomicznego i planetarium, natomiast krajowe obserwatoria astronomiczne i planetaria nie posiadają skategoryzowanego zaplecza hotelarskiego. Połączenie tych elementów jest korzystne dla organizacji imprez o charakterze astronomicznym i turystycznym. Innowacją na skalę europejską jest zaś zdalne obserwatorium astronomiczne, oferujące usługi obserwacji astronomicznych oraz astrofotografii przez teleskop w formie zdalnej z wykorzystaniem internetu oraz stacjonarnej dla gości przebywających w obiekcie. Nowe i ulepszone usługi zaproponowane przez Skarżącego mają więc jego zdaniem walor innowacyjności zarówno oceniane indywidualnie, jak i całościowo jako kompleksowa usługa astroturystyczna, co potwierdza także załączona do wniosku opinia o innowacyjności. Według Skarżącego odesłanie do stron internetowych nie wypełnia obowiązku uzasadnienia negatywnej opinii w zakresie danego kryterium. Skarżący zarzucił też, że wbrew treści art. 44 ust. 5 ustawy wdrożeniowej informacja o składzie Komisji Oceny Projektów nie została zamieszczona na stronie internetowej instytucji przeprowadzającej konkurs, a brak tych informacji uniemożliwia skarżącemu zweryfikowanie bezstronności i fachowości ekspertów dokonujących ocen w ramach konkursu. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej uchwale. W uzasadnieniu swojego stanowiska dodał, że ocena merytoryczna wniosków powierzona została ekspertom wpisanym na Listę kandydatów na ekspertów w ramach RPOWP 2014/2020 przyjętą Uchwałą nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. Eksperci oceniający wnioski w ramach konkursu spełnili warunki określone w naborze kandydatów na ekspertów, a także posiadają wiedzę w zakresie celów i sposobu realizacji RPO WP 2014-2020. Dokonali oni oceny wniosku w oparciu o zasady bezstronności, poufności i rzetelności. Organ wskazał, że z przepisów art. 44 ust. 5 i 46 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz zapisów Rozdziału III pkt 4 Regulaminu Komisji Oceny Projektów wynika, że informacja o składzie tej Komisji zamieszczona jest na stronie internetowej po rozstrzygnięciu konkursu. Dopiero po zatwierdzeniu przez Instytucję Zarządzającą listy rankingowej, nie obowiązuje zasada anonimowości i możliwa będzie publikacja informacji odnośnie danych ekspertów biorących udział w ocenie. Jednakże do chwili obecnej zatwierdzenie listy rankingowej projektów nie miało jeszcze miejsca. Rozpoznając sprawę po raz pierwszy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 25 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 388/17 oddalił skargę stwierdzając, że ocena projektu została dokonana przez Instytucję Zarządzającą zgodnie z ustawą wdrożeniową oraz Regulaminem Konkursu i załącznikami do tego Regulaminu. Sąd rozważając zakres kontroli sądowej oceny merytorycznej – jakościowej dokonywanej przez ekspertów stwierdził, że ocena ta powinna być przejrzysta, rzetelna i bezstronna. Uznanie oceny za niezgodną z prawem wymagałoby wykazania, że była ona nieprzejrzysta, nierzetelna i stronnicza. Twierdzenia skarżącego, że ocena merytoryczna jakościowa z w zakresie kryterium nr 1 i 2 była nierzetelna, bo nie zawierała prawidłowego uzasadnienia i odnosiła się do okoliczności, które faktycznie nie występują Sąd uznał za bezpodstawne. Za nierzetelną może być uznana ocena projektu niezawierająca żadnego uzasadnienia, bądź zawierająca uzasadnienie, które nie poddaje się żadnej weryfikacji. Obowiązujące przepisy nie przewidują wymagań odnośnie do formy, czy stopnia szczegółowości oceny. W ocenie Sądu, ocena ta powinna być jasna i konkretna, ale jednocześnie nie może być zbyt szczegółowa, aby nie stała się nieczytelna. Nie można wymagać, aby eksperci dokonywali szczegółowej analizy wszystkich twierdzeń wnioskodawcy zawartych w dokumentacji konkursowej i formułowali bardzo rozbudowane i drobiazgowe oceny. Podkreślił też, sąd administracyjny nie jest powołany do występowania w roli supereksperta, który będzie weryfikował każdy element oceny wyrażonej przez eksperta. Kryteria oceny merytorycznej zostały sformułowane przez Instytucję Zarządzającą i w ocenie Sądu dokonanie krótkiej, ale konkretnej oceny spełnienia tych kryteriów, nie narusza zasad przejrzystości, bezstronności i rzetelności, o której mowa w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. W ocenie Sądu, nietrafne były zarzuty odnoszące się do braku uzasadnienia negatywnej oceny w zakresie zakwestionowanych kryteriów, jak też wskazania na okoliczności, które nie występują. Powołał się na treść zaskarżonej uchwały, z której wynika, że dokonując ponownej oceny projektów eksperci zgodnie uznali, że wnioskodawca już na etapie podpisywania umowy o prace B+R (umowa o dzieło z dnia [...] stycznia 2015 r.) zdefiniował nowe i ulepszone usługi, natomiast osoba wykonująca tę umowę ([...]) zaplanowała już konkretne działania, jakie należy podjąć w celu realizacji tych nowych i ulepszonych usług (np. wyposażenie obserwatorium w technologicznie zaawansowane teleskopy). Przeprowadzona przez nią analiza nie została zatem uznana przez ekspertów za prace B+R o znaczeniu kluczowym, a tylko takie prace B+R, które mają kluczowe znaczenie dla opracowania/udoskonalenia usług są premiowane przyznaniem punktów w ramach kryterium nr 1, co wyraźnie wynika z opisu tego kryterium (załącznik nr 6 do Regulaminu konkursu). Zdaniem Sądu, w wystarczający sposób została też uzasadniona ocena przyznania 5 punktów w zakresie kryterium nr 2 - Stopień innowacyjności produktu/usługi. Eksperci wskazali bowiem, że innowacyjność usług ma charakter regionalny, ponieważ nie posiadają one nowych cech i funkcjonalności w porównaniu do rozwiązań dostępnych na rynku. Jak podkreślił Sąd, eksperci podali podmioty, które świadczą tego rodzaju usługi, wskazując, że skarżący skupia w jednej lokalizacji znane już i stosowane usługi, a sam fakt ich skupienia nie świadczy o wysokim stopniu innowacyjności. Wskazali zasadnie ponadto, że produkty innowacyjne cechują się nowością w odniesieniu do posiadanych cech i funkcjonalności w porównaniu do produktów już dostępnych. Uznali zatem słusznie, że usługa proponowana przez wnioskodawcę nie posiada cech innowacyjności produktowej wykraczającej poza region, dlatego projekt otrzymał 5 punktów w tym kryterium. W ocenie Sądu nie ma podstaw, aby tę ocenę zakwestionować jako nierzetelną. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 44 ust. 5 ustawy wdrożeniowej w związku z Regulaminem Pracy Komisji Oceny Projektów, Sąd I instancji stwierdził, że z Regulaminu Konkursu wynika, iż informację o składzie tej Komisji - zgodnie z art. 44 ust. 5 powoływanej ustawy - instytucja organizująca konkurs zamieszcza na stronie internetowej programu oraz na portalu w terminie 7 dni kalendarzowych od rozstrzygnięcia konkursu. Przyznał zatem rację organowi, który twierdził, że takiego obowiązku dotąd nie miał, z uwagi na to, że rozstrzygnięcie konkursu jeszcze nie nastąpiło. Zgodnie bowiem z treścią § 5 pkt 5.1 Regulaminu konkursu, rozstrzygnięcie konkursu następuje przez zatwierdzenie w formie uchwały przez Zarząd Województwa [...] listy rankingowej wniosków. W skardze kasacyjnej Skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, a to art. 3 § 3 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.) oraz art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej, skutkujące oddaleniem skargi w trybie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, a to w następstwie przeprowadzenia kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia protestu w sposób nieprawidłowy, poprzez zaakceptowanie przeprowadzenia przez organ oceny wniosku i rozstrzygnięcia protestu w sposób sprzeczny z przepisami ustawy wdrożeniowej oraz zapisami Regulaminu Konkursu i uznanie w ślad za Instytucją Zarządzającą, że zarzuty podnoszone przez Skarżącego są nietrafne i nieuzasadnione, w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie przyjęte przez Instytucję Zarządzającą narusza zasadę przeprowadzania wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty i rzetelny, a należyte rozstrzygnięcie sprawy, dokonane zgodnie z przepisami ustawy wdrożeniowej mogło istotnie wpłynąć na wynik sprawy, 2. przepisów postępowania, a to art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej poprzez niedopełnienie obowiązku kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia protestu, ani poprzedzającego go konkursu pod kątem ich zgodności z ustawą wdrożeniową i Regulaminem Konkursu, bez względu na zarzuty i wnioski skargi, ani powołaną przez skarżącego podstawę prawną, skutkujące niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, 3. przepisów postępowania, a to art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej, poprzez ograniczenie części dyspozytywnej uzasadnienia wyroku w zasadzie do powtórzenia opinii ekspertów zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia protestu ze wskazaniem, że nie ma podstaw do zakwestionowania tej oceny jako nierzetelnej, 4. przepisów postępowania, a to art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej poprzez niedopełnienie obowiązku rozpoznania skargi na rozstrzygnięcie protestu w granicach skargi, poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów objętych skargą, znajdujących oparcie w stanie faktycznym, nierzetelnie ocenionych przez organ, skutkujące niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, 5. prawa materialnego, a to: - art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że przeprowadzono przejrzystą i rzetelną ocenę projektu w zakresie I i II Kryterium oceny merytorycznej - jakościowej w sytuacji, gdy treść uzasadnienia oceny wniosku i rozstrzygnięcia protestu na takie stwierdzenie nie pozwala, - art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że ocena wniosku nie może być zbyt szczegółowa w sytuacji, gdy dla zachowania walorów przejrzystości i rzetelności wynik takiej oceny powinien zawierać uzasadnienie ze szczegółową, jasną, rzetelną i przejrzystą analizą ocen, - art. 53 ust. 1, art. 55, art. 58 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez ich błędną wykładnię, tj. przyjęcie, że zakresem dokonywanej kontroli objęte są oceny merytoryczne - jakościowe dokonane przez ekspertów w sytuacji, gdy przedmiotem kontroli jest rozstrzygnięcie protestu wniesionego przez skarżącego w związku z oceną jego projektu w trybie konkursowym, w ramach procedury odwoławczej, - art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że uzasadnienie rozstrzygnięcia protestu jest prawidłowe w sytuacji, gdy odsyła ono w całości do kart oceny ekspertów dokonanej na potrzeby rozstrzygnięcia protestu i nie ustosunkowuje się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w proteście; - art. 44 ust. 5 ustawy wdrożeniowej w zw. z pkt 4 Rozdział III "Zasada bezstronności i poufności" Regulaminu Pracy Komisji Oceny Projektów oceniającej wnioski o dofinansowanie w ramach EFRR RPO WP 2014-2020 w zakresie osi priorytetowej "Konkurencyjna i innowacyjna gospodarka" poprzez stwierdzenie, że Instytucja Zarządzająca nie naruszyła w/w przepisu poprzez niezamieszczenie na swojej stronie internetowej informacji o składzie komisji oceny projektów i nieudostępnienie tej informacji na wyraźne żądanie Skarżącego, pomimo ustania zasady anonimowości osób dokonujących oceny, gdyż nie nastąpiło jeszcze rozstrzygnięcie konkursu, o którym mowa w art. 46 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w rozumieniu § 5 pkt 5 ppkt 1 Regulaminu konkursu, w sytuacji, gdy stosowna Uchwała Zarządu Województwa [...] Nr [...] rozstrzygająca konkurs poprzez zatwierdzenie listy rankingowej została podjęta w dniu [...] października 2016 r. Skarżący wskazał, że odnosząc się w skardze kasacyjnej do przepisów ustawy wdrożeniowej, odnosi się do jej przepisów w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia procedury odwoławczej, na podstawie art. 21 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 1475). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt II GSK 3623/17 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego za usprawiedliwione uznał zarzuty z pkt 1 - 4 petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. określające obowiązki sprawozdawcze Sądu po wydaniu wyroku. Podkreślił, że pisemne uzasadnienie powinno być sporządzone w sposób umożliwiający instancyjną kontrolę (zaskarżonego) wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. Konfrontując te wymogi z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku stwierdził NSA, że uzasadnienie to charakteryzuje się daleko idącymi deficytami w szczególności w zakresie odnoszącym się do wskazania oraz wyjaśnienia podstawy prawnej wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, w relacji do przyjętych za podstawę wyrokowania w sprawie ustaleń faktycznych oraz stanowiska strony skarżącej. W ocenie Sądu II instancji analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, iż w istocie rzeczy stanowi niemal wierne powielenie stanowiska instytucji zarządzającej prezentowanego w kontrolowanym rozstrzygnięciu, a stanowisko strony Skarżącej zostało skwitowane "argumentem" o bezpodstawności tego stanowiska oraz o nietrafności zarzutów skargi. Świadczy o tym identyczność, wręcz tożsamość argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w relacji do argumentacji prezentowanej w uzasadnieniu kontrolowanego aktu o nieuwzględnieniu protestu od negatywnej oceny projektu. W szczególności Sąd II instancji podkreślił, że dla oceny prawidłowości stanowiska instytucji zarządzającej w niniejszej sprawie oczekiwać należało uwzględnienia chociażby takich elementów stanu faktycznego sprawy, jak wniosek o dofinansowanie, instrukcja wypełniania wniosku, Regulamin konkursu, czy też dokument stanowiący swoistego rodzaju przewodnik po kryteriach wyboru oraz naboru projektów do dofinansowania. Jak podkreślił Sąd II instancji, aby cena projektu mogła być uznana za rzetelną w rozumieniu zasady, o której mowa w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, wymaga przedstawienia przez sąd administracyjny argumentów, które przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy świadczą o tym, że została ona sformułowana w oparciu o pełne informacje co do każdego kryterium poddawanego ocenie, jest dokonana zgodnie ze wskazaniami wiedzy ustalonej i uznanej w każdej podlegającej ocenie dziedzinie, jest uzasadniona w sposób niebudzący wątpliwości, umożliwiając zrozumienie oraz poznanie racji, które legły u jej podstaw, a tego elementu uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawierało, co świadczyło o jego wadliwości w rozumieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. (w związku z art. 134 § p.p.s.a). NSA uwzględniło także stanowisko Skarżącego kasacyjnie odnośnie kwestii oceny prawidłowości stosowania w rozpatrywanej sprawie przez instytucję zarządzającą przepisu art. 44 ust. 5 ustawy wdrożeniowej. Podkreśliło w tej mierze, że z art. 46 ust. 1 przywołanej ustawy, do którego odsyła sporny w sprawie przepis wynika, że właściwa instytucja rozstrzyga konkurs, zatwierdzając listę, o której mowa w art. 44 ust. 4, a mianowicie listę ocenionych projektów zawierającą przyznane oceny, wskazując projekty, o których mowa w art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Zdaniem Sądu II instancji nie można tracić z pola widzenia pełnej normatywnej treści art. 46 ustawy wdrożeniowej oraz systematyki wewnętrznej tego przepisu, których konsekwencją jest to, że nie sposób było zasadnie formułować wniosku o braku zaktualizowania się w rozpatrywanej sprawie przesłanek wykonania przez instytucję zarządzającą obowiązku określonego w art. 44 ust. 5 ustawy wdrożeniowej. Przeciwny wniosek pozbawiałby jakiegokolwiek normatywnego znaczenia wypowiedzi ustawodawcy zawartej w art. 50 ustawy wdrożeniowej, co z kolei nie mogłoby również pozostawać bez wpływu na ocenę normatywnego znaczenia środka prawnego przysługującego od negatywnej oceny projektu, o którym mowa art. 46 ust. 5 (w związku z art. 54 ust. 2 pkt 5) ustawy wdrożeniowej oraz na ocenę efektywności tego środka prawnego. Skonkludował więc ten Sąd, że przyjęcie tego błędnego stanowiska Sądu I instancji i instytucji zarządzającej czyniłoby instytucję protestu oraz zarzutów tego protestu fasadą środka odwoławczego od negatywnej oceny projektu, a w konsekwencji także i skargi do Sądu. Z całą pewnością nie korespondowałoby to, ani z istotą, celem oraz treścią przywołanych przepisów prawa, ani też z wolą i intencjami samego ustawodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem kwestionowana nią kontrola oceny projektu skarżącej została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Kontrola działalności administracji publicznej zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. obejmuje m.in. orzekanie w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Dotyczy to m.in. wymienionych w art. 61 ustawy wdrożeniowej rozstrzygnięć instytucji zarządzającej podjętych w ramach oceny wniosków o dofinansowanie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej). Ta swoboda Sądu ograniczona jest jednak w przypadku przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. W takiej sytuacji, a więc rozpoznając sprawę po uchyleniu wydanego w sprawie uprzednio rozstrzygnięcia i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania – sąd I instancji na podstawie art. 190 p.p.s.a. związany jest dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania. Wykładnia prawa i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu NSA wiążą w sprawie nie tylko sąd I instancji, lecz także organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Art. 190 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić wykładni prawa dokonanej przez NSA w jego wcześniejszym orzeczeniu, gdyż są nimi związane. W związku z powyższym, stwierdzić przychodzi, że Sąd rozpoznając sprawę ponownie związany jest przedstawioną przez Sąd II instancji wykładnią przepisów art. 46 ust 4 i ust 5 ustawy wdrożeniowej w powiązaniu z zapisami Regulaminu konkursu w zakresie ustalenia nastąpienia, w odniesieniu do przebiegu przedmiotowego konkursu, momentu jego rozstrzygnięcia. Przypomnieć należy, że zgodnie ze stanowiskiem organu, zaaprobowanym następnie przez Sąd rozpoznający sprawę po raz pierwszy, rozstrzygnięcie konkursu następuje przez zatwierdzenie w formie uchwały przez Zarząd Województwa [...] listy rankingowej wniosków zgodnie z zapisem § 5 pkt 5.1 Regulaminu konkursu, co na etapie składania przez Skarżącego protestu jeszcze nie nastąpiło. Takie stanowisko spotkało się z krytyką Naczelnego Sądu Administracyjnego, według którego prawidłowa wykładnia tych przepisów, de facto wiążąca w niniejszej sprawie, uwzględniająca systematykę przywołanego aktu prawnego prowadzi do odmiennych wniosków. Mianowicie z art. 46 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wynika, że właściwa instytucja rozstrzyga konkurs, zatwierdzając listę, o której mowa w art. 44 ust. 4 ustawy wdrożeniowej, a mianowicie listę ocenionych projektów zawierającą przyznane oceny, wskazując projekty wybrane do dofinansowania. Ten zapis koresponduje z treścią art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej wskazujący na cel konkursu, którym jest właśnie wybór projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów albo spełniły kryteria wyboru projektów i uzyskały wymaganą liczbę punktów (pkt 1) albo uzyskały kolejno największą liczbę punktów, w przypadku gdy kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na objęcie dofinansowaniem wszystkich projektów (pkt 2). Rozstrzygnięcie konkursu należy więc identyfikować z tym momentem, etapem postępowania przed instytucją zarządzającą, kiedy następuje realizacja zakładanego celu, co pozostaje w związku ze stanowiskiem organu wyrażonym wprost w informacji organu z dnia [...] października 2016 r. dotyczącej negatywnej (w rozumieniu art. 53 ust 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej) oceny wniosku o dofinansowanie. Mianowicie w informacji tej wyraźnie wskazano, że projekt został umieszczony na liście rezerwowej projektów do dofinansowania, ze względu na to, że podczas oceny merytorycznej jakościowej otrzymał liczbę 70 punktów, niewystarczającą do wyboru do dofinansowania. Oznacza to ni mniej ni więcej, że cel przeprowadzenia konkursu, w rozumieniu art. 39 pkt 2 ustawy wdrożeniowej oraz § 5 ust 5 pkt 4 Regulaminu konkursu został osiągnięty. Tym samym zaktualizował się obowiązek instytucji zarządzającej do upublicznienia danych dotyczących ekspertów KOP oceniających wniosek o dofinansowanie, stosownie do treści § 5 ust 5 pkt 4 Regulaminu konkursu w zw. z art. 44 ust 5 ustawy wdrożeniowej. Odmienne rozumienie omawianych przepisów w relacji do pojęcia "rozstrzygnięcia konkursu", co podkreślił NSA, nie tylko stałoby w sprzeczności z przeprowadzoną wyżej wykładnią, ale przeczyłoby też zasadzie transparentności postępowania. Jak zauważył NSA w wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt II GSK 3623/17, stanowisko organu odmawiające Skarżącemu zapoznanie się kompetencjami ekspertów, których ocena w zasadzie determinuje treść oceny wniosku o dofinasowanie, stanowi skuteczne podważanie ich zasadności, co czyniłoby instytucję protestu (a w konsekwencji i skargi do Sądu) fasadą środka odwoławczego. Nie można pominąć, że w terminie otwartym do złożenia skargi na informację organu o nieuwzględnieniu protestu, Skarżący występował do instytucji zarządzającej o udzielenie informacji dotyczących tożsamości i kompetencji ekspertów oceniających projekt o dofinansowanie, wskazując jednocześnie, że treść oceny budzi jego poważne wątpliwości czy posiadali oni odpowiednią wiedzę i doświadczenie w danej dziedzinie. Brak odpowiedzi w tym zakresie, a w konsekwencji uznanie dowolnie przez organ, że nie ma na etapie postepowania odwoławczego obowiązku udzielenia takiej informacji, ocenić należy jako niespełniający wymogi przejrzystości i rzetelności działania instytucji zarządzającej w trakcie wyboru projektów (art. 37 ust 1 ustawy wdrożeniowej). Powyższe uchybienie niewątpliwie miało wpływ na wynik oceny, bowiem Skarżący pozbawiony został możliwości pełnej weryfikacji pierwotnej oceny projektu o dofinansowanie oraz formułowania zarzutów w zakresie rzetelności i prawidłowości opinii ekspertów, która jak się rzekło, in extenso została zaaprobowana przez organ. Tego uchybienia w żadnym razie nie konwaliduje udzielenie Skarżącemu przez organ indywidualnej informacji w zakresie danych dotyczących ekspertów z KOP oceniających projekt, co wszak nastąpiło w sierpniu 2017 r., a więc już po uruchomieniu kontroli sądowej w sprawie. Już tylko stwierdzenie powyższego, świadczy o wystąpieniu przesłanki z art. 61 ust. 8 pkt 1 ustawy wdrożeniowej determinującej uwzględnienie skargi, jako, że będąca przedmiotem kontroli Sądu ocena przedmiotowego wniosku o dofinansowanie jawi się jako naruszająca prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. W świetle powyższego za przedwczesne należy uznać odnoszenie się do zarzutów skargi w zakresie rzetelności i prawidłowości oceny instytucji zarządzającej w zakresie spornych kryteriów merytoryczno – jakościowych nr 1 i 2. Obowiązkiem organu przy ponownym rozpatrzeniu będzie bowiem dokonanie oceny spornych kryteriów z uwzględnieniem ewentualnych zarzutów uzupełniających w następstwie udzielenia informacji o kompetencjach i doświadczeniu ekspertów opiniujących projekt a także argumentacji podniesionej przez Skarżącego w skardze oraz skardze kasacyjnej. Nie przesadzając wyników tej ponownej oceny wniosku o dofinansowanie przez pryzmat podniesionych w proteście zarzutów (oraz tych składanych na dalszym etapie postepowania), już w tym miejscu godzi się poczynić spostrzeżenie, że dotychczasowa ocena dokonana w następstwie wniesionego protestu, pomijając już opinię pierwotną gdzie brak w zasadzie uzasadnienia, zwłaszcza w zakresie kryterium nr 2 Stopień innowacyjności produktu/usługi nasuwa poważne wątpliwości co do jej rzetelności. Mianowicie, zdaniem Sądu, organ bezkrytycznie zaaprobował wnioski z oceny ekspertów w zakresie kryterium nr 2, mimo, że ta jest wewnętrznie sprzeczna i nielogiczna, oraz jak podnosi słusznie Skarżący niedostatecznie uzasadniona a nawet częściowo niezgodna z rzeczywistością na co wskazują m.in. przedłożone na rozprawie w dniu 20 marca 2018 r. do akt sprawy informacje od wskazanych w uzasadnieniu stanowiska ekspertów podmiotów. Otóż obaj oceniający, w zasadzie zgodnie zajęli stanowisko, że w przypadku usługi oferowanej przez Skarżącego trudno mówić, aby posiadała ona nowe cechy lub funkcjonalność w porównaniu do rozwiązań dostępnych na rynku, gdyż w gruncie rzeczy chodzi o połączenie usług już na rynku istniejących. Nie przeszkadzało to jednak ekspertom uznać, że usługi objęte projektem posiadają jednak innowacyjność, tyle jednak że nie wykraczającą poza granice regionu. W świetle dotychczasowego stanowiska organu – skoro żaden z czterech dotychczasowych ekspertów nie przyznał 0 punktów w ramach omawianego kryterium, przyjąć należy, że oferowana w ramach projektu usługa astroturystyczna ma charakter innowacyjny, toteż zgodnie z zapisami załącznika nr 6 do Regulaminu konkursu w zakresie kryterium nr 2 pozostaje zrelatywizowanie jej do skali jej występowania czy dostępności, a więc ustalenie do jakiego rynku się odnosi: regionalnego, krajowego czy europejskiego, z czym wiąże się przyznanie określonej liczby punktów. Dotychczasowa ocena, w świetle także danych zawartych w dokumentacji przedstawionej przez Skarżącego do konkursu czy dołączonych do protestu - opinii polskiego Towarzystwa Astronomicznego w Warszawie czy Wirtualnej Akademii Astronomii, a także udostępnionych na rozprawie, nie jawi się przekonywująco. W zakresie drugiego spornego kryterium nr 1 - Projekt jest wynikiem prac B+R prowadzonych przez wnioskodawcę, nie przesądzając oczywiście prawidłowości dotychczasowego stanowiska oraz zasadności podniesionych na jego poparcie argumentów, wskazać należy, że rzeczą organu będzie odniesienie się także do stanowiska Skarżącego, że wprowadzenie nowej, ulepszonej usługi będącej celem przedmiotowego projektu związane jest, z etapem poprzedzającym wykonanie zleconych prac badawczo – rozwojowych, to jest poczynieniem spostrzeżeń na podstawie doświadczenia własnego Skarżącego oraz jego znajomości rynku, które zlecone prace miały dopiero zweryfikować. Podkreślenia wymaga i to, na użytek ponownej oceny jaka będzie zmuszony organ przeprowadzić, że ani eksperci ani też organ rozpoznając protest nie odnieśli się do zarzutów wnoszącego ten środek odwoławczy nakierowanych na mankamenty oceny zaprezentowanej przez pierwszą parę ekspercką w ramach oceny pierwotnej, to jest w zakresie częściowego braku jej uzasadnienia bądź nieadekwatności argumentacji przywołanej na poparcie zajmowanego stanowiska, a także częściowej sprzeczności pomiędzy tymi ekspertami. Przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 57 ustawy wdrożeniowej ponowna ocena dokonana przez KOP, powinna prowadzić do ponownego przeanalizowania, sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie weryfikacji prawidłowości oceny spornego kryterium wyboru projektu. Taka ocena powinna jednak odbywać się z uwzględnieniem zarzutów i argumentacji zawartej w proteście. Wnioskodawca powinien bowiem otrzymać klarowny przekaz z jakich powodów jego wniosek o dofinasowanie nie został uwzględniony, względnie, jak w niniejszej sprawie, oceniony poniżej oczekiwań. W związku z tym, ocena, która, w żadnym stopniu nie odnosi się zarzutów protestu, nie podtrzymuje wprost ani też nie odwołuje się do zastrzeżeń z oceny pierwotnej, lecz wytyka inne jeszcze nieprawidłowości, nie może zostać uznana za rzetelną i obiektywną w rozumieniu art. 37 ust 1 i 2 w zw. z art. 57 ustawy wdrożeniowej. Godzi się przy tym zauważyć, że merytoryczna weryfikacja projektu według kryteriów wartościujących opiera się na swobodnej ocenie, zbliżonej w swej istocie do uznania administracyjnego. Nie może to jednak prowadzić do dowolności, dlatego wynik takiej oceny powinien być należycie uzasadniony, ze szczególnym wyjaśnieniem okoliczności, które zadecydowały i w jakim stopniu, o przyznanej ilości punktów w ramach poszczególnych kryteriów. Z przedstawionych powyżej względów należało orzec jak w sentencji wyroku na podstawie art. 61 ust 8 pkt 1 a ustawy wdrożeniowej. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 64 ustawy wdrożeniowej.