III SA/Po 98/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem z dnia 9 lutego 2018 r. Przewodniczący wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie opłaconego pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi – w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego – r. pr. K. M. w dniu [...] (k. 34 akt sądowych). W zakreślonym terminie braki formalne nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: "P.p.s.a.") wynika, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Z kolei art. 46 § 3 P.p.s.a. stanowi, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Przepisy te wyraźnie zatem stanowią, że obowiązkiem pełnomocnika będącego radcą prawnym, adwokatem, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym jest dołączenie do akt sprawy pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy przy podejmowaniu przez niego pierwszej czynności procesowej w sprawie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że pełnomocnik strony skarżącej – radca prawny K. M. sporządził i złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Złożenie skargi było pierwszą czynnością procesową w tej sprawie. Jednakże do skargi nie został załączony dokument pełnomocnictwa w oryginale albo jego uwierzytelniony odpis. Ten brak formalny skargi nie został usunięty przez stronę skarżącą w wyznaczonym terminie. Podkreślić należy, że zarządzeniem z dnia [...] przewodniczący wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie opłaconego pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi – w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Celem tego zarządzenia było doprowadzenie do usunięcia braków formalnych skargi w zakresie wykazania przez stronę skarżącą, że skarga złożona do tutejszego Sądu została wniesiona przez pełnomocnika posiadającego pełnomocnictwo do dokonania tej czynności w dniu wniesienia tej skargi. Natomiast bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, że do tutejszego Sądu wpłynęło pismo procesowe radcy prawnego - J.P., który przedłożył pełnomocnictwo do dokonywania czynności w niniejszej sprawie wraz z informacją wskazującą, że skarżący wypowiedział pełnomocnictwo dotychczasowemu pełnomocnikowi. Nie przedłożył jakiegokolwiek dowodu w tym zakresie. Tak więc z uwagi na brak wykazania, pomimo wezwania, że radca prawny - K. M., który sporządził i złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu jest osobą uprawnioną do złożenia tej skargi, nie doszło do usunięcia braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W związku z nienadesłaniem na wezwanie Sądu przez pełnomocnika skarżącego stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego w niniejszej sprawie, skargę należało odrzucić na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 37 § 1 oraz art. 46 § 3 P.p.s.a.