II OSK 3250/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 855/18 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r., znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odmawia zasądzenia na rzecz uczestnika postępowania P.L. S.A. w Częstochowie kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 lutego 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 855/18 oddalił skargę Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2018 r., znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z [...] września 2017 r., nr [...], na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 i art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332) nakazał Prezydentowi Miasta D. (reprezentującemu Skarb Państwa) usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego kładki dla pieszych na stacji D., położonej w km [...] linii kolejowej nr [...] T., na działce nr [...] obręb S., zgodnie z oceną stanu technicznego pn. "Opinia budowlana nr [...] dotycząca stanu technicznego i stateczności kładki dla pieszych na stacji D." sporządzoną przez dr inż. K. K. w lipcu 2017 r. poprzez wykonanie wskazanych w decyzji robót budowlanych w terminie do 31 marca 2018 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Prezydent Miasta D.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2018 r. uchylił ww. decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w części dotyczącej terminu wykonania nałożonych obowiązków i wyznaczył nowy termin do 30 czerwca 2018 r., a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że aktualnym właścicielem działki nr [...], na której znajduje się sporna kładka jest Skarb Państwa – Prezydent Miasta D., co wynika z księgi wieczystej [...]. Dlatego też zdaniem organu podnoszony w odwołaniu fakt zlokalizowania na przedmiotowej działce, m.in. infrastruktury kolejowej oraz objęcia działki decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych nie powoduje, że podmiotem zobowiązanym do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym spornej kładki dla pieszych powinny być Spółki Akcyjne: P. czy P.L. Powołując się na art. 4 pkt 2, pkt 12 i pkt 13 oraz art. 19 ust. 2 i art. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2222) organ uznał, że kładka zlokalizowana nad liniami kolejowymi, pozwalająca na bezkolizyjne przekroczenie torów kolejowych przez pieszych może być zarządzana przez podmioty odpowiedzialne za utrzymanie drogi, ciągu pieszego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Skarb Państwa – Prezydent Miasta D., zarzucając głównie nieprawidłowe określenie adresata decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem z 22 lutego 2019 r. oddalił złożoną skargę, uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W ocenie Sądu pierwszej instancji adresat decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2017 r., nr [...] został określony prawidłowo. Fakt, że organ wskazał Prezydenta Miasta D. (reprezentującego Skarb Państwa) oznacza, że adresatem decyzji określił właściciela nieruchomości ujawnionego w Księdze Wieczystej. Sąd stwierdził, że organ słusznie powołał się w tej mierze na ocenę prawną i zalecenia wyrażone w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 193/12, w którym to wyroku kwestia adresata decyzji w niniejszej sprawie została przesądzona. Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym wyroku jednoznacznie wskazał, że w księdze wieczystej [...] prowadzonej dla nieruchomości obejmującej działkę nr [...] jako właściciel figuruje Skarb Państwa – Prezydent Miasta D., tak więc nie może być wątpliwości, kto powinien być adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Ponadto NSA zobowiązał organy nadzoru budowlanego do skierowania decyzji po ponownym rozpoznaniu sprawy do aktualnego właściciela działki nr [...], na której znajduje się kładka, gdyż mając na uwadze treść decyzji Wojewody Śląskiego z [...] listopada 2012 r. ustalenia w tym zakresie mogą ulec zmianie, jeżeli decyzja ta nabierze walorów ostateczności. Analizując w tym zakresie stan sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że NSA w powyższym wyroku orzekał w sytuacji gdy wydana została decyzja Wojewody Śląskiego z [...] stycznia 2012 r., stwierdzająca nabycie przez Gminę D. z mocy prawa z dniem [...] maja 1990 r. nieodpłatnie własności działki nr ew. [...] i [...]. Decyzja ta została jednak ostatecznie uchylona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 czerwca 2016 r. Natomiast Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję w dniu [...] stycznia 2018 r. rozstrzygał w analogicznym jak NSA stanie prawnym, bowiem w dniu [...] stycznia 2018 r. Wojewoda Śląski ponownie stwierdził nabycie własności przedmiotowej działki przez Gminę D.. Decyzja ta nie posiadała jednak waloru ostateczności i nie dokonała zmian w Księdze Wieczystej, która zgodnie z wyrokiem NSA stanowi o statusie właściciela gruntu, zobowiązanego do usunięcia nieprawidłowości na podstawie art. 66 ust 1 ustawy - Prawo budowlane. Sąd pierwszej instancji stwierdził więc, że w przedmiotowej sprawie bez znaczenia pozostaje zakwalifikowanie przedmiotowej kładki jako drogowego obiektu inżynierskiego w rozumieniu art. 4 pkt 12 i 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - jak uczynił to organ odwoławczy, czy jako elementu infrastruktury kolejowej – art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym – jak tego chce skarżący. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Skarb Państwa - Prezydent Miasta D., zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), dalej: "ppsa", w zw. z art. 107 § 1 pkt 3 oraz art. 28 kpa, poprzez przyjęcie, że oznaczenie Prezydenta Miasta D. (reprezentującego Skarb Państwa) jako adresata nakazu usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego kładki dla pieszych jest prawidłowe oraz poprzez przyjęcie, że to iż organ wskazał Prezydenta Miasta D. (reprezentującego Skarb Państwa) oznacza, że adresatem decyzji określił właściciela nieruchomości ujawnionego w księdze wieczystej, podczas gdy: - sentencja decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2017 r., nr [...] nakazująca usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, wbrew ustawowym wymogom nie zawiera oznaczenia strony umożliwiającego jednoznaczną identyfikację adresata obowiązku, - zdolność prawną posiadają osoby prawne reprezentowane przez określone organy, a nie same organy, a w księdze wieczystej [...] jako właściciel figuruje Skarb Państwa – Prezydent Miasta D.; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 10 § 1 i art. 109 § 1 kpa poprzez pominięcie faktu nie doręczenia decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2017 r., nr [...] skarżącemu; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 109 § 1 kpa poprzez pominięcie faktu utrzymania w mocy decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2017 r., nr [...] w pozostałym zakresie, podczas gdy decyzja organu pierwszej instancji nie została w ogóle doręczona skarżącemu; d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7 i 77 kpa poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz całościowego rozpatrzenia sprawy, a w konsekwencji poprzez przyjęcie, że bez znaczenia pozostaje zakwalifikowanie przedmiotowej kładki jako elementu infrastruktury kolejowej jak chce tego skarżący oraz poprzez przyjęcie, że oznaczenie Prezydenta Miasta D. (reprezentującego Skarb Państwa) jako adresata nakazu usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego kładki dla pieszych jest prawidłowe, podczas gdy na przedmiotowej działce nr [...] jest zlokalizowana m.in. infrastruktura kolejowa, a ponadto w księdze wieczystej jako właściciel figuruje Skarb Państwa – Prezydent Miasta D., a aktualny etap postępowania komunalizacyjnego nie pozwala na prawidłowe ustalenie podmiotu właściwego do wykonania obowiązku; e) art. 141 § 4 ppsa poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, wobec braku wyjaśnienia przyczyn odmowy uwzględnienia argumentacji podnoszonej przez skarżącego w skardze co do: - prawidłowego oznaczenia strony umożliwiającego jednoznaczną identyfikację adresata nakazu, wobec tego, że zdolność prawną posiadają osoby prawne reprezentowane przez określone organy, a nie same organy, - skutków braku doręczenia decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2017 r., nr [...] skarżącemu, - prawidłowości utrzymania w mocy decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2017 r., nr [...] w pozostałym zakresie, podczas gdy decyzja organu pierwszej instancji nie została w ogóle doręczona skarżącemu; 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1 pkt 3 i art. 61 ustawy – Prawo budowlane w zw. z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 2117, z późn. zm.) pozostającym w zw. z art. 3 pkt 2 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2012/34/UE z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego (Dz.U. UE L 2012.343.32), poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, polegające na przyjęciu, że adresat decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2017 r., nr [...] został prawidłowo określony oraz poprzez przyjęcie, że bez znaczenia pozostaje zakwalifikowanie przedmiotowej kładki jako elementu infrastruktury kolejowej jak chce tego skarżący, podczas gdy przedmiotowa kładka stanowi element infrastruktury kolejowej w rozumieniu wskazanych aktów normatywnych, a co za tym idzie, utrzymanie jej nie należy do zarządcy drogi, a ponadto w Księdze Wieczystej jako właściciel figuruje Skarb Państwa – Prezydent Miasta D., a aktualny etap postępowania komunalizacyjnego nie pozwala na prawidłowe ustalenie podmiotu właściwego do wykonania obowiązku. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Jednocześnie skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania – P.L. S.A. w Częstochowie wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ppsa, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Za niezasadny uznać należy zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 107 § 1 pkt 3 i art. 28 kpa, sprowadzający się do błędnego przyjęcia, że oznaczenie Prezydenta Miasta D. (reprezentującego Skarb Państwa) jako adresata nakazu usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego kładki dla pieszych jest prawidłowe. Ustosunkowując się do tego zarzutu wskazać należy, że wprawdzie prawidłowe oznaczenie strony zobowiązanej do usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego spornej kładki powinno polegać na sprecyzowaniu, że adresatem decyzji jest Skarb Państwa – Prezydent Miasta D., jako właściciel nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...] w D., to jednak mając na uwadze treść decyzji wydanych w obu instancjach, zasadnie przyjął Sąd pierwszej instancji, że wskazanie jako adresata nakazu usunięcia nieprawidłowości Prezydenta Miasta D. (reprezentującego Skarb Państwa) nie stanowiło naruszenia przepisu postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko taka wada decyzji mogłaby stanowić przesłankę do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. W niniejszej sprawie istotne znaczenie miało to, że w uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyraźnie stwierdził, że obowiązek usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego przedmiotowej kładki dla pieszych nałożony został na aktualnego właściciela działki nr [...], mianowicie Skarb Państwa – Prezydenta Miasta D., co podtrzymał również organ drugiej instancji. Przy czym zaznaczyć trzeba, że rozstrzygnięcie i uzasadnienie decyzji stanowią integralną całość w znaczeniu formalnym i materialnym. Ponadto kwestia określenia podmiotu zobowiązanego do wykonania czynności związanych z usuwaniem nieprawidłowości w zakresie utrzymania i użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego przesądzona została w wydanym w niniejszej sprawie wyroku NSA z 22 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 193/12. W wyroku tym NSA przesądził, że adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane powinien być aktualny właściciel działki nr [...], na której znajduje się sporna kładka. Tak więc przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organów nadzoru budowlanego było ustalenie aktualnego właściciela przedmiotowej nieruchomości i podjęcie działań stosownych do ustalonego stanu faktycznego danego obiektu budowlanego. A zatem w świetle wiążącej oceny wyrażonej w wymienionym wyroku NSA nie może budzić wątpliwości, że rozstrzygnięcie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawarte w decyzji z [...] września 2017 r., nr [...] dotyczy Prezydenta Miasta D., jako organu reprezentującego Skarb Państwa, ze względu na tytuł własności ujawniony w księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości. Wobec powyższego należało również przyjąć, że uchybienia związane z niedokładnym określeniem adresata w korespondencji organu nadzoru budowlanego nie miały wpływu na wynik sprawy. Strona skarżąca nie wykazała bowiem, aby nieprawidłowe zaadresowanie przesyłek zawierających decyzje i pisma organów nadzoru w jakikolwiek negatywny sposób wpłynęło na realizację uprawnień procesowych Prezydenta Miasta D., jako reprezentującego Skarb Państwa w niniejszej sprawie. W rezultacie nieskuteczne okazały się zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 10, art. 109 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Uwzględnienie podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ppsa wymaga bowiem wykazania przez stronę skarżącą, że zarzucane naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w niniejszej sprawie nie wystąpiły uwarunkowania wskazujące na to, że zarzucone uchybienia proceduralne mogły w sposób istotny wpłynąć na wynik przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji kontroli zaskarżonej decyzji. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1 pkt 3 i art. 61 ustawy – Prawo budowlane w zw. z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, pozostającym w zw. z art. 3 pkt 2 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2012/34/UE z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego, bowiem Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że adresatem zaskarżonej decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości jest aktualny właściciel nieruchomości, na której znajduje się sporny obiekt budowlany. Dokonując takiej oceny Sąd pierwszej instancji był, na mocy art. 170 i art. 153 ppsa, związany oceną prawną wyrażoną w powołanym już wyżej prawomocnym wyroku NSA z 22 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 193/12. W wyroku tym, jak wskazano powyżej, NSA stwierdził, że adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane powinien być aktualny właściciel działki nr [...], na której znajduje się sporna kładka. Ponadto zobowiązał organy nadzoru budowlanego do skierowania decyzji po ponownym rozpoznaniu sprawy do aktualnego właściciela przedmiotowej nieruchomości. NSA zauważył bowiem, że zgodnie z art. 61 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 tejże ustawy, tj. obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Tak więc z przepisu tego wynika, że adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 może być wyłącznie właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Uznając natomiast, że prawo własności daje najszersze władztwo nad rzeczą, a także mając na uwadze fakt, że w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości obejmującej działkę nr [...] jako właściciel figurował Skarb Państwa – Prezydent Miasta D., NSA uznał, że to do aktualnego właściciela wskazanej wyżej działki należy skierować nakazy z art. 66 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Mając zatem na uwadze, że w przedmiotowej sprawie na dzień rozstrzygania zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji właścicielem przedmiotowej nieruchomości jest Skarb Państwa - Prezydent Miasta D., co wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych wypisu z księgi wieczystej [...] prowadzonej dla nieruchomości obejmującej działkę nr [...], to ten podmiot powinien być adresatem zaskarżonej decyzji. Wprawdzie Wojewoda Śląski decyzją z [...] stycznia 2018 r. ponownie stwierdził nabycie własności powyższej działki przez Gminę D., to jednak w dacie orzekania przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie, tj. w dniu [...] stycznia 2018 r., decyzja Wojewody Śląskiego nie była ostateczna i nie dokonała zmian w księdze wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości. Powyższe powoduje, że Śląski WINB był uprawniony i zobowiązany do wydania nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane na aktualnego właściciela nieruchomości ujawnionego w księdze wieczystej. Przy czym skarżący kasacyjnie nie kwestionuje zakresu nałożonych przez organ obowiązków. Ponadto ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu NSA z 22 maja 2013 r. powodują, że Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził, że dla prawidłowego określenia adresata nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane bez znaczenia jest zakwalifikowanie przedmiotowej kładki jako elementu infrastruktury kolejowej czy też jako drogowego obiektu inżynierskiego, gdyż to skarżący kasacyjnie jako aktualny właściciel działki nr [...], na której znajduje się sporna kładka, niezależnie od jej kwalifikacji i trwających postępowań w przedmiocie komunalizacji, zobowiązany jest utrzymywać przedmiotowy obiekt budowlany w odpowiednim stanie technicznym. Przedstawiona powyżej argumentacja powoduje, że za niezasadne uznać należy również zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7 i art. 77 kpa oraz art. 141 § 4 ppsa. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 ppsa. Zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Natomiast brak wyraźnego wskazania w uzasadnieniu wyroku, że dane zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, nie stanowi naruszenia powyższego przepisu, jeżeli z uzasadnienia w sposób niebudzący wątpliwości wynikają motywy rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Ponadto skarżący kasacyjnie nie wykazał, w jaki sposób odniesienie się do tych zarzutów mogłoby wpłynąć na wynik tej konkretnej sprawy. Podkreślić także należy, że Sąd pierwszej instancji przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji nie przekroczył zasady prawdy obiektywnej i związanej z nią zasady swobodnej oceny dowodów. Przyjęta w sprawie faktyczna podstawa rozstrzygnięcia ustalona została z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał więc, że organy ustaliły wszystkie istotne do załatwienia sprawy okoliczności faktyczne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności, zaś jego ocena nie nosi znamion dowolności. W związku z powyższym, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2 i 3 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku uczestnika postępowania, tj. P.L. S.A. w Częstochowie o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, albowiem art. 204 ppsa przewiduje zwrot takich kosztów, przy oddaleniu skargi kasacyjnej, jedynie na rzecz organu i skarżącego.