VII SA/Wa 2104/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi E. D. i P. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez E. D. i P. D. (dalej: "skarżący") jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2017 r. (dalej: "WINB", "organ odwoławczy") nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB", "organ pierwszej instancji") z [...] czerwca 2016 r. nr [...], w przedmiocie nakazania rozbiórki budynku letniskowego, o wymiarach dłuższych boków 7,30 m x 7,10 m wraz z zadaszonym tarasem o wymiarach dłuższych boków 3,50 m x 9,20 m, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości K., gm. [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z 7 listopada 2014r. PINB zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie legalności zabudowy działki nr ew. [...] w miejscowości K., gm. [...]. 9 grudnia 2014 r. oraz 17 maja 2016 r. inspektorzy organu powiatowego przeprowadzili czynności kontrolne w trakcie których ustalono, że na terenie działki znajduje się parterowy budynek letniskowy o wymiarach dłuższych boków 7,30 m x 7,10 m wraz z zadaszonym tarasem o wymiarach dłuższych boków 3,50 m x 9,20 m, konstrukcji drewnianej, niepodpiwniczony, z poddaszem nieużytkowym. Budynek został zrealizowany w 2009 r. i posiada instalację elektryczną oraz wodnokanalizacyjną. Inwestor dysponuje dokonanym 22 marca 2009 r. zgłoszeniem zamiaru realizacji na tym terenie budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 25 m2. Decyzją z [...] czerwca 2016 r. nr [...], PINB nakazał skarżącym, w oparciu o art. 48 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "Prawo budowlane"), rozbiórkę budynku. Skarżący wnieśli odwołanie od decyzji PINB z [...] czerwca 2016 r. W uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie inwestor powinien przed przystąpieniem do wykonania spornej inwestycji uzyskać pozwolenie na budowę od organu administracji architektonicznobudowlanej. WINB powołał się na treść art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie budowy. Ponieważ wymóg uzyskania zezwolenia na realizację spornej inwestycji nie został spełniony, stwierdzono, że budynek letniskowy został wykonany w warunkach samowoli budowlanej. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w aktach sprawy znajduje się kserokopia zgłoszenia z 22 marca 2009 r. (zarejestrowanego w Starostwie Powiatowym w P. pod znakiem [...]) zamiaru realizacji na terenie działki nr ew. [...] w miejscowości K., gm. [...] budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 25 m2, niemniej jednak zgłoszenie to dotyczy obiektu o innych parametrach i przeznaczeniu niż budynek objęty niniejszym postępowaniem. Fakt dokonania ww. zgłoszenia w ocenie WINB pozostaje zatem bez wpływu na ocenę możliwości legalizacji spornego budynku letniskowego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że budowa obiektu bez pozwolenia na budowę w pierwszej kolejności oceniana jest pod kątem możliwości jego legalizacji, zatem należy zastosować wobec niego tryb określony w art. 48 Prawa budowlanego. Organ powołał się na treść art. 48 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. WINB wyjaśnił, że obowiązek orzeczenia nakazu rozbiórki w stosunku do obiektów wybudowanych bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę nie ma charakteru bezwzględnego, jednak PINB prawidłowo nakazał rozbiórkę, wskazując na niedające się usunąć naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: "rozporządzenie"). Sporny budynek, jako przeznaczony jest na pobyt ludzi, należy zakwalifikować do wskazanej w § 209 rozporządzenia kategorii ZL. Zgodnie z treścią § 271 ust. 8 rozporządzenia najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy lasu należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przykryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień. Jak wynika natomiast z treści § 271 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%. Zgodnie z treścią § 271 ust. 1 minimalna odległość pomiędzy ścianami budynków ZL wynosi 8 m. W niniejszej sprawie minimalna odległość pomiędzy spornym budynkiem a granicą lasu winna wynosić zatem 12 m. Tymczasem sporny budynek zlokalizowany jest na terenie działki leśnej, a zatem odległość od granicy lasu wynosi 0 m. Organ odwoławczy uznał, że wobec ustalenia, iż sporny budynek usytuowany jest w sposób naruszający § 271 rozporządzenia, to nie ma możliwości zalegalizowania tego obiektu budowlanego i zasadnie organ powiatowy odstąpił od wdrożenia procedury legalizacyjnej w oparciu o obowiązujące przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. WINB wskazał ponadto, że skoro sporny obiekt zrealizowano na terenie leśnym (co wynika z wypisów rejestru gruntów oraz treści księgi wieczystej), to niemożliwym byłoby uzyskanie przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy, albowiem wydanie jej poprzedzone musiałoby zostać zmianą przeznaczenia terenu, co wynika bezpośrednio z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ ustalił, że dla terenu, na którym znajduje się sporny budynek brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W konkluzji WINB uznał że, z uwagi na stwierdzenie przedstawionych wyżej naruszeń, bezcelowym było żądanie od właściciela nieruchomości przedstawienia dokumentacji, o której mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, albowiem ten etap postępowania nie mógł być przeprowadzony przez organ powiatowy wobec niezgodności inwestycji z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami technicznobudowlanymi. Takie żądanie doprowadziłoby do zbędnego obciążenia finansowego strony skarżącej. Ponadto organ odwoławczy podniósł, iż z akt innych postępowań dotyczących przedmiotowego terenu wynika wprawdzie, że właściwy organ przystąpił do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r.) niemniej jednak w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie ma możliwości stwierdzenia, kiedy ten plan zostanie uchwalony. Brak jest także pewności co do ostatecznej zawartości merytorycznej tegoż planu. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie znajduje uzasadnienia teza skarżących, nie poparta też szerszym wywodem, o dokonaniu przez PINB błędnych pomiarów spornego budynku. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na decyzję WINB z [...] sierpnia 2017 r. skarżący zarzucili naruszenie następujących przepisów: i) art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia charakteru budynku posadowionego na nieruchomości, w szczególności w zakresie rzeczywistego określenia czy przedmiotowy budynek wymaga uzyskania pozwolenia na budowę czy tylko zgłoszenia z art. 29 ust 1 pkt 1a - 2b Prawa budowlanego; (ii) art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania administracyjnego w sposób wyczerpujący i budzący zaufanie obywatela do państwa tj. a) niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego poprzez brak uzyskania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] listopada 1994 r. w którym zawarta była zgoda, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. z Dz.U. 2015, poz. 199 ze zm.); b) nieprzeprowadzenie przez organ postępowania legalizacyjnego w zakresie określonym w art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego (ewentualnie z ostrożności art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego); (iii) art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a., a niewystarczającym uzasadnieniem faktycznym i prawnym zaskarżonej decyzji przejawiającym się rn.in. w braku należytego wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ wydając rozstrzygnięcie w sprawie, bezzasadnie uznając że: a) budynek oraz taras znajdują się na terenie lasu, podczas gdy fakt, iż budynek został posadowiony na gruncie leśnym nie stanowi automatycznie, iż mamy do czynienia z lasem, o którym mowa w ustawie o lasach oraz w § 271 ust. 8 rozporządzenia; b) strona wybudowała inny budynek niż został określony w zgłoszeniu, do którego nie został wniesiony sprzeciw przez starostwo, podczas gdy został on jedynie rozbudowany, co ewentualnie uzasadniałoby przeprowadzenie procedury legalizacyjnej do części budynku i ewentualnego nakazu rozbiórki jedynie części budynku w przypadku niemożliwości przeprowadzenia legalizacji; (iv) art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie planowanego przeznaczenia działki nr 922 położonej w m. K., gm. [...] na cele związane z zabudową letniskową, co zostało przewidziane w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., co miało wpływ na treść decyzji gdyż przepisy o planowaniu przestrzennym dopuszczają zabudowę letniskową na działce [...], a zatem możliwe było przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego w trybie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego (ewentualnie art. 48 ust. 2 i 3) tj. w szczególności możliwe było uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy; (v) art. 6 k.p.a. poprzez zaniechanie należytego ustalenia stanu faktycznego powodującego zastosowanie niewłaściwego przepisu prawa materialnego tj. art. 48 ust 1 Prawa budowalnego, podczas gdy budowa budynku, wymagała uprzedniego zgłoszenia, a nie pozwolenia na budowę, a zatem organ powinien był prowadzić postępowanie i wydać rozstrzygnięcie w trybie art. 49b Prawa budowlanego; (vi) art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawy do zastosowania trybu określonego w tym przepisie (niewłaściwej subsumcji), podczas gdy w stanie faktycznym sprawy zachodziły przesłanki do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego określonego w 49b ust. 2 (ewentualnie art. 48 ust. 2 i 3) lub, ewentualnie do zastosowania trybu naprawczego przewidzianego art. 50 i 51 Prawa budowlanego; (vii) art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zgromadzony materiał dowodowy daje podstawy do zastosowania trybu określonego w ww. przepisie (niewłaściwej subsumcji), podczas gdy naruszenia przepisów postępowania, w tym nieprawidłowo zgromadzony materiał dowodowy oraz jego niewszechstronna ocena, stanowiły, co najmniej, o przedwczesności dokonanej kwalifikacji prawnej i przyjętej przez organ niemożliwości przeprowadzenie trybu legalizacyjnego przewidzianego w Prawie budowlanym poprzez błędne przyjęcie, iż (i) grunt leśny stanowi las w rozumieniu ustawy o lasach oraz § 271 ust. 8 rozporządzenia, (ii) niemożliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy przesłanki do wydania takiej decyzji winny być badane przez inny organ, a prawidłowa analiza stanu faktycznego prowadziłaby do wniosku, iż taka decyzja o warunkach zabudowy zostałaby wydana; (viii) art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego (z ostrożności również 48 ust. 2 i 3) poprzez ich niezastosowanie i niewezwanie strony do przedłożenia dokumentów wskazanych w tych przepisach, podczas gdy stan faktyczny sprawy pozwala na przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 poz. 1369), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone tylko wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego, jeżeli naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie sąd nie stwierdził naruszeń, które mogłyby podważyć legalność zaskarżonej decyzji. Przedmiotem postępowania jest wydanie przez organ nadzoru budowlanego nakazu rozbiórki drewnianego budynku letniskowego o wymiarach dłuższych boków 7,30 m x 7,10 m wraz z zadaszonym tarasem o wymiarach dłuższych boków 3,50 m x 9,20 m. Budynek został wybudowany w 2009 r., bez pozwolenia na budowę, na działce oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako las (Ls), dla której nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor dysponuje dokonanym 22 marca 2009 r. zgłoszeniem zamiaru realizacji na tym terenie budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 25 m2. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31. Legalność wykonania robót budowlanych ocenia się według przepisów obwiązujących w dacie realizacji tych robót. W dacie wznoszenia spornego budynku obowiązywał art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu, z którego wynikało, że pozwolenia na budowę nie wymagała budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 wymagała zgłoszenia właściwemu organowi. Na podstawie dokonanych ustaleń faktycznych organy prawidłowo oceniły, że realizacja spornego budynku nie podlegała zwolnieniu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W szczególności funkcja i powierzchnia budynku rzeczywiście wzniesionego była inna od opisu zamierzenia zawartego w zgłoszeniu inwestora z 22 marca 2009 r., a wykonane roboty budowlane nie mieszczą się w katalogu przedsięwzięć zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, określonych w art. 29 Prawa budowlanego. Budowa budynku letniskowego o wymiarach jak w niniejszej sprawie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę stosownie do art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Nie wywołuje skutków określonych w art. 30 Prawa budowalnego zgłoszenie przez inwestora zamiaru wykonania określonych robót wymienionych w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego w sytuacji, gdy w rzeczywistości zamiarem inwestora była inwestycja wymagająca pozwolenia na budowę. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2004 r. (OSK 108/04, ONSA 2004, nr 1, poz.26), że zgłoszenie wykonywania określonych robót budowlanych i brak sprzeciwu właściwego organu wyłącza, co do zasady ustalenie, że roboty te były wykonywane w warunkach uzasadniających zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego, chyba że rzeczywistym zamiarem inwestora jest obejście przepisów o uzyskaniu pozwolenia na budowę. Realizacja takich robót narusza art. 28 Prawa budowanego i inwestor musi liczyć się z konsekwencjami z art. 48 Prawa budowlanego. Jeżeli więc zrealizowane na podstawie zgłoszenia roboty budowlane są inne od opisu zamieszczonego w tym zgłoszeniu, to właściwy organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do wszczęcia z urzędu postępowania na podstawie norm adekwatnych do konkretnego stanu faktycznego. Okoliczności faktyczne niniejszej sprawy wskazują jednoznacznie, że od początku zamiarem inwestora była realizacja inwestycji innej niż wskazana w zgłoszeniu, wymagającej pozwolenia na budowę. Świadczy o tym w szczególności krótki (kilkumiesięczny) odstęp czasu pomiędzy zgłoszeniem a zakończeniem realizacji inwestycji. Skarżący nie udowodnili też w żaden sposób swoich twierdzeń, że pierwotnie wybudowali budynek gospodarczy zgodnie ze zgłoszeniem, a w późniejszym okresie dokonali jego rozbudowy i zmiany funkcji. Organy zatem prawidłowo ustaliły, że sporny budynek został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej. Zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jeżeli zachodzą łącznie przesłanki określone w art. 48 ust. 2 Prawa budowalnego (czyli zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami, w tym technicznobudowlanymi) organ powinien podjąć czynności legalizacyjne, o których mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Jeżeli samowola nie może być zalegalizowana ze względu na niespełnienie którejś z przesłanek określonych w art. 48 ust. 2 Prawa budowalnego, wówczas właściwy organ nadzoru budowlanego ma obowiązek orzec nakaz rozbiórki. W niniejszej sprawie organ nadzoru budowlanego zbadał, stosownie do art. 48 ust. 2 Prawa budowalnego, czy jest możliwa legalizacja spornego obiektu budowlanego. Organ prawidłowo ustalił, że sporny budynek nie może zostać zalegalizowany z uwagi na brak spełnienia przez niego warunków technicznych określonych w rozporządzeniu w zakresie minimalnej odległości pomiędzy spornym budynkiem a ścianą lasu. Zgodnie z § 271 ust. 8 rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym w momencie wydawania zaskarżonej decyzji), najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy lasu należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień. Jak wynika natomiast z treści § 271 ust. 2 ww. rozporządzenia, jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniającą ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50 %, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100 %. Zgodnie z § 271 ust. 1 powołanego rozporządzenia, minimalna odległość pomiędzy ścianami budynków ZL wynosi 8 m. W niniejszej sprawie, jak słusznie wskazały organy, minimalna odległość pomiędzy spornym budynkiem a granicą lasu winna wynosić zatem 12 m (8 m x 150 %). Z wypisu z rejestru gruntów, wynika zaś, że działka o numerze ewidencyjnym [...] stanowi las (Ls), co oznacza to, że zachowanie minimalnej odległości wskazanej w rozporządzeniu było niemożliwe do spełnienia. Na marginesie należy wskazać, że z dniem 1 stycznia 2018 r. § 271 ust. 8 rozporządzenia został zmieniony przez § 1 pkt 58 lit. a rozporządzenia z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie(Dz.U.2017.2285). Brzmienie § 271 ust. 8 zostało doprecyzowane w związku z wątpliwościami interpretacyjnymi terminu "granica lasu". Obecnie § 271 ust. 8 stanowi, że "Najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy (konturu) lasu, rozumianego jako grunt leśny (Ls) określony na mapie ewidencyjnej lub teren przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako leśny, przyjmuje się jako odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień." Powyższe potwierdza prawidłowość zastosowania przepisów rozporządzenia przez organ nadzoru budowalnego, który przyjął, jako podstawę ustalenia odległości spornego budynku od granicy lasu, oznaczenie przeznaczenia działki na mapie ewidencyjnej. Termin "granica lasu", którym posługiwał się § 271 ust. 8 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, należało bowiem interpretować jako granicę gruntu leśnego, o którym mowa w § 68 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r., poz. 1034 z późn. zm.). Wobec powyższego nie ma znaczenia w jakiej odległości od budynku znajdują się drzewa, gdyż wiążące jest oznaczenie działki jako lasu (Ls) na mapie ewidencyjnej. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy sąd uznał za bezzasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania polegający na niewyjaśnieniu stanu faktycznego i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego zebranego w sprawie. Z akt sprawy wynika, iż organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrały niezbędny materiał dowodowy. Szczegółowo wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a uzasadnienia decyzji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.