II OSK 2401/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 634/17 w sprawie ze skargi K. C. i A. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od K. C. i A. C., solidarnie, na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w C. kwotę 627 (sześćset dwadzieścia siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 634/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. C. i A. C. na decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej "[...]" o mocy 800 kW, Hzw = 73,25 m n.p.t., na działce nr ew. [...] w miejscowości R., gm. B., uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty W. z [...] lutego 2016 r., nr [...] oraz zasądził od Wojewody [...] na rzecz skarżących kwotę 997 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał na m.in. następujące ustalenia faktyczne: [...] lutego 2010 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w J. (inwestor) złożyła wniosek o pozwolenie na budowę ww. przedsięwzięcia. Sprawa o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowego przedsięwzięcia była kilkukrotnie procedowana. Ostatecznie Starosta W. [...] lutego 2016 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Od decyzji zostały wniesione odwołania, w których wskazano, że organ I instancji wydał decyzję na podstawie kserokopii dokumentów, które nie mogą stanowić dowodu w sprawie. Ponadto podniesiono również zarzut niezgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z decyzją Burmistrza B. z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] określającą środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowej inwestycji, w zakresie zmiany typu generatora elektrowni wiatrowej z [...] na [...]. Wojewoda, utrzymując decyzję organu I instancji w mocy zauważył, że zaskarżona decyzja została wydana po uprzednim złożeniu przez inwestora: wniosku o pozwolenie na budowę wraz z wymaganymi załącznikami; oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wynika, że organ administracji architektoniczno - budowlanej I instancji w toku prowadzonego postępowania winien sprawdzić: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska; zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; wykonanie oraz sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W ocenie organu odwoławczego przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę. Został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które w chwili sporządzenia projektu oraz jego sprawdzenia były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby te złożyły oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant sporządził informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Wnioskodawca uzyskał niezbędne pozwolenia i opinie oraz uzgodnienia z Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] maja 2009 r., a także Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2009 r. Zdaniem Wojewody projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami określonymi w ostatecznej decyzji Burmistrza B. z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], o warunkach zabudowy, w stosunku do której, decyzją z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (dalej "SKO") odmówiło stwierdzenia nieważności. Następnie SKO, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, uznało, że zasadnie odmówiło stwierdzenia nieważności tej decyzji i na mocy ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...] utrzymało w mocy wcześniejszą decyzję własną. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniach, Wojewoda stwierdził, że w przedmiotowej sprawie inwestor przedłożył ostateczną decyzję Burmistrza B. z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia i projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją jest z nią zgodny. SKO decyzją z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], odmówiło stwierdzenia nieważności w/w decyzji, a także w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymało w mocy decyzję własną, decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], na którą skarga została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, postanowieniem z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 1084/16. Wojewoda zauważył, że w decyzji środowiskowej Burmistrza B. określono rodzaj przedsięwzięcia jako budowa elektrowni wiatrowej (generator typu [...]), a w zaskarżonym pozwoleniu na budowę jako typ generatora wskazano: "[...]", to jednak zmiana w toku procesu inwestycyjnego wyłącznie typu generatora nie powoduje, w jego ocenie, niezgodności projektu budowlanego z decyzją środowiskową. Wojewoda podkreślił, że decyzje poprzedzające wydanie pozwolenia na budowę określały typ elektrowni wiatrowej oraz istotne parametry elektrowni, we wniosku o pozwolenie na budowę oraz projekcie budowlanym jako typ elektrowni wskazano [...], nie zmieniły się natomiast istotne parametry planowanego przedsięwzięcia, takie jak wysokość i przede wszystkim moc elektrowni. W uznaniu Wojewody faktu tego nie zmienia również przedłożona przez skarżących w toku postępowania odwoławczego, decyzja SKO z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], stwierdzająca nieważność decyzji Burmistrza B. z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...] zmieniającej decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r., ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Zmiana, bowiem dokonana unieważnioną decyzją dotyczyła tylko i wyłącznie typu generatora i wynikała z wniosku inwestora, który umotywował go brakiem dostępności wcześniej projektowanej elektrowni [...] na rynku polskim. Wojewoda zaznaczył, że dokonane przez SKO stwierdzenie nieważności decyzji zmieniającej z dnia [...] stycznia 2010 r., uzasadnione było wyłącznie brakiem uzgodnienia zmiany decyzji z pozostałymi stronami postępowania o wydanie warunków zabudowy. Wojewoda za niezasadny uznał zarzut skarżących dotyczący zmiany parametrów technicznych elektrowni wiatrowej. W jego opinii parametry elektrowni [...] mieszczą się w granicach określonych w decyzji środowiskowej. Decyzja ta dopuszczała moc elektrowni wiatrowej do 850 kW, tymczasem pozwolenie na budowę określa tę moc na 800 kW, czyli o 50 kW mniejszą niż określona w decyzji środowiskowej. Podobnie, jeśli chodzi o ilość obrotów na minutę to w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przyjęto ilość obrotów od 14,0 do 31,4 na minutę, tymczasem realizowana elektrownia [...] wykazuje obroty w ilości 22 - 29,5 obr/min., czyli nie przewyższa maksymalnie określonej ilości obrotów na minutę, a jest od niej również mniejsza o 1,9 obr/min. Podobnie jest z wysokością planowanej elektrowni wiatrowej, gdzie w decyzji środowiskowej całkowitą wysokość określono na 100 m, a w zaskarżonej decyzji wskazano, że wysokość będzie wynosić 73,25 m n.p.t., czyli o 26,75 m mniej niż wysokość maksymalna. Jeżeli zaś chodzi o dopuszczalne poziomy hałasu to zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r., (Dz. U. z 2014 r., poz.112 j.t. z późn. zm.) w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, wynoszą one: 55 dB w dzień i 45 dB w nocy dla zabudowy zagrodowej i mieszkaniowo usługowej. W przedmiotowej inwestycji najbliższe zabudowania gospodarcze i mieszkaniowe znajdują się odległości 420 m od elektrowni wiatrowej i wartość hałasu wynosi tam 43,6 dB, co jest wartością zgodną z w/w rozporządzeniem. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżących Wojewoda zauważył, że brak możliwości orzekania na oryginałach dokumentów wynikał z faktu przekazania ich do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wraz ze skargą na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Organ I instancji dysponował jednak kopiami tych dokumentów, potwierdzonymi urzędowo za zgodność z oryginałem. Wojewoda podał, że w przedmiotowej sprawie Starosta W. nie pominął też kwestii wpływu projektowanej inwestycji na uprawnienia właścicieli nieruchomości sąsiednich. Organ I instancji ustalił prawidłowo obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji i zawiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz zapewnił im udział w tym postępowaniu, a skarżący mieli możliwość wypowiedzenia się i zgłoszenie swoich uwag. W ocenie Wojewody postępowanie przed Starostą W. zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, z uwzględnieniem interesów wszystkich stron. Stan faktyczny i prawny sprawy wskazuje, że nie doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zaskarżyli skarżący, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. W merytorycznym uzasadnieniu sąd wojewódzki stwierdził, że przy wydawaniu decyzji doszło do naruszenia prawa. Postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej "[...]" o mocy 800 kW, Hzw = 73,25 m n.p.t. na działce nr ew. [...] w miejscowości R., gm. B. toczyło się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290, ze zm.). Stosownie do art. 107 § 1 Kpa decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Decyzja, w stosunku, do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Zgodnie zaś z § 3 powołanego artykułu, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z powyższego wynika, że decyzja winna zawierać m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Stanowi ono integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, zarówno stronie, jak i sądowi administracyjnemu kontrolującemu zgodność z prawem rozstrzygnięcia organu. W uzasadnieniu faktycznym organ administracji publicznej powinien dokładnie wskazać podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału procesowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, a w szczególności uzasadnić, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za prawdziwe i jakie wywiódł z nich skutki prawne. Rozstrzygnięcie organu, które tych obligatoryjnych elementów nie zawiera należy uznać za wadliwe, a taki zarzut - zdaniem sądu orzekającego - można postawić zarówno decyzji organu II instancji jak i decyzji organu I instancji. Problematyka niniejszej sprawy jest skomplikowana, o czym świadczy fakt, że sprawa z wniosku inwestora z dnia [...] lutego 2010 r. została rozpatrzona dopiero ostateczną decyzją Wojewody z dnia [...] kwietnia 2017 r. Wymaga podkreślenia, że jak podał Wojewoda w zaskarżonej decyzji, w wyniku uchylenia przez Wojewodę decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...] decyzji Starosty W. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organ I instancji ponownie sprawdził dokumenty zgodnie z uwagami i zastrzeżeniami zawartymi w w/w decyzji Wojewody z dnia [...] sierpnia 2010 r. W dniu [...] marca 2015 r., decyzją Nr [...] Starosta W. odmówił wydania pozwolenie na budowę. Wskutek odwołania się inwestora od powyższej decyzji, Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], uchylił decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Sprawa była kilkukrotnie rozpoznawana przez organy obu instancji. Sąd I instancji zacytował art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ I instancji. Stwierdził, że z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1405) wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem: decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290, 961, 1165, 1250 i 2255) oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie ustalono, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Burmistrza B. z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] określająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 850 kW, stacji transformatorowej i linii przesyłowej, wydana w oparciu o wniosek inwestora z dnia [...] listopada 2008 r. W decyzji tej wskazano, że projektuje się zainstalowanie generatora typu [...]. Sąd wojewódzki zauważył, że decyzją Burmistrza B. z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy elektrowni wiatrowej typu [...] o mocy 850 kW, stacji transformatorowej i linii przesyłowej wydaną w oparciu o wniosek inwestora z dnia [...] listopada 2008 r. Decyzją tegoż organu z dnia [...] stycznia 2010 r. zmieniono za zgodą stron decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. w ten sposób, że wskazano jako rodzaj inwestycji budowę elektrowni wiatrowej typu [...]. Jednakże decyzją SKO z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], stwierdzono nieważność decyzji Burmistrza B. z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...] zmieniającej decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r., ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. SKO decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2016 r. WSA w Bydgoszczy stwierdził, że uzasadnienie decyzji winno być w tych obszarach szczególnie jasne i precyzyjnie wskazywać, jaki stan faktyczny i w oparciu, o jakie dowody organ przyjął je za podstawę rozstrzygnięcia i w oparciu, jaki stan faktyczny i w oparciu, o jakie dowody organ przyjął jako podstawę rozstrzygnięcia oraz jakie skutki prawne dla ustalonego stanu faktycznego i w oparciu, o jakie przepisy z nich wywiódł. W niniejszej zaś sprawie dokładne ustalenie stanowiska organu II instancji w tym zakresie jest bardzo utrudnione, jeśli wręcz niemożliwe. Podkreślenia wymaga nadto, że rolą organu odwoławczego jest ponowne rozpoznanie sprawy, co do meritum w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, z odniesieniem się do zarzutów odwołania. Nadto zasada dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko dokonania kontroli rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, ale przeprowadzenia postępowania przez organ II instancji w pełni merytorycznego, czemu organ wydając sporną decyzję nie sprostał. Zdaniem sądu I instancji uzasadnienie decyzji Wojewody zawiera chaotycznie przedstawiony stan faktyczny, nie przytaczając przepisów prawa i uzasadnienia ich zastosowania. Odnosząc się do zarzutów odwołań Wojewoda głównie stwierdza, że parametry techniczne elektrowni mieszczą się w granicach określonych w decyzji środowiskowej. Odniesienie się do zarzutów skarżących jest lakoniczne i nieprawidłowo uargumentowane. Sąd wojewódzki stwierdził, że z opisanych przyczyn zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzją organu I instancji naruszono wynikającą z art. 8 Kpa zasadę budowania zaufania do organów władzy państwowej i nie może ulegać wątpliwości, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w opisanym zakresie decyzja Wojewody wymyka się w istocie kontroli sądu. Na organach ciążą obowiązki prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie (art. 8 Kpa) oraz zasady przekonywania (art. 11 Kpa), które wyrażają się w obowiązku stosownego uzasadnienia decyzji. Strona musi, zatem dokładnie wiedzieć, przede wszystkim, jakie jest stanowisko organu oraz z czego konkretnie ono wynika. Uzasadnienie winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ administracji publicznej stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 11 Kpa zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy. W okolicznościach badanej sprawy tego nie uczyniono. Konkludując sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a to art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 15 i art. 107 Kpa, co mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zauważył również, że uszło uwadze organów to, iż został naruszony przepis art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z którym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem: decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290, 961, 1165, 1250 i 2255) oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przedmiotowej sprawie, bowiem przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] sierpnia 2009 r. została wydana decyzja z dnia [...] czerwca 2009 r. o warunkach zabudowy, w oparciu o dwa wnioski z dnia [...] listopada 2008 r., z których jeden dotyczył ustalenia warunków zabudowy, a drugi przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Poza tym uznał, że nie ma racji Wojewoda argumentując, że zmiana w toku procesu inwestycyjnego wyłącznie typu generatora nie powoduje niezgodności projektu budowlanego z decyzją środowiskową. Ewidentnie istnieją różnice pomiędzy obydwoma generatorami, a rzeczą organów było ich precyzyjne wyjaśnienie i porównanie, a nie jedynie ogólnikowe założenie, że ich parametry techniczne mieszczą się w granicach decyzji środowiskowej, ponieważ w wyniku tej analizy zaistniałaby konieczność weryfikacji rozstrzygnięć poprzedzających wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] sp. z o.o. z siedzibą w C., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art, 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, z uwagi na to, że przepis ten nie stanowił podstawy prawnej do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ponieważ wniosek o jej wydanie został złożony [...] listopada 2008 r., a przepis art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ww. ustawy miał zastosowanie do wniosków złożonych od [...] listopada 2008 r.; II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na ich niewłaściwe zastosowanie poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji na skutek wadliwego przyjęcia przez Sąd, że uzasadnienie decyzji Wojewody [...] zawiera chaotycznie przedstawiony stan faktyczny oraz nie zawiera przepisów prawa i uzasadnienia ich zastosowania, podczas gdy organ w sposób pełny i prawidłowy w okolicznościach sprawy zebrał i ocenił materiał dowodowy pozwalający na wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oraz zawarł w treści decyzji prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli decyzji i w konsekwencji niezasadne ich uchylenie, na skutek błędnego uznania przez Sąd, że organ wadliwie uzasadnił decyzję, podczas gdy uzasadnienie decyzji zostało sporządzone zgodnie z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., a organ wyjaśnił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne i prawne dotyczące ustalenia czy przedmiotowa inwestycja była zgodna m.in. z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działania organów administracji publicznej i wydanych przez te organy decyzji, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku uwzględniającego skargę, 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na niedokonanie przez Sąd prawidłowej kontroli zaskarżonych decyzji i wadliwe uzasadnienie wyroku, w szczególności poprzez nie zawarcie w nim pełnej i prawidłowej analizy i oceny stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego przyjęcia, że organ w sposób niedostateczny uzasadnił decyzję, pomimo dokonania analizy zgodności projektu z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach oraz zawarcia w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, które czynią wyrok w części niewykonalnym, albowiem Sąd odwołuje się do przepisów które nie miały w sprawie zastosowania, tj. art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z uwagi na jego zastosowanie w sprawie, pomimo tego że przepis ten nie stanowił podstawy prawnej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów. W piśmie z [...] lipca 2019 r. skarżący, K. C. i A. C. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie. Przede wszystkim ma rację skarżąca kasacyjnie spółka, że organy orzekające nie naruszyły art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Przepis ten nie został naruszony przez organy architektoniczno-budowlane gdyż nie miał zastosowania w sprawie. Wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia został złożony w dniu [...] listopada 2008 r. Natomiast ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji weszła w życie z dniem 15 listopada 2008 r. Do tej daty decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach była wydawana na podstawie art. 46 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.), a po tej dacie na podstawie art. 72 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.). W sprawie niniejszej w obrocie prawnym pozostaje decyzja Burmistrza B. z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] określająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 850 kW, stacji transformatorowej i linii przesyłowej. W podstawie prawnej powołano przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Należy podkreślić, że decyzja ta wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Uzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 11, 15, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów – art. 80 k.p.a.). Po przeprowadzonym postępowaniu, jeśli sprawa jest dostatecznie wyjaśniona oraz taką formę rozstrzygnięcia przewidują odpowiednie przepisy, organ wydaje decyzję, uwzględniając wytyczne co do jej elementów składowych, wskazanych w art. 107 k.p.a., przedstawiając m.in. przyjęty w sprawie stan faktyczny (art. 107 § 3 k.p.a.). W niniejszej sprawie stan faktyczny został prawidłowo ustalony przez organy orzekające dlatego zasługuje na zaakceptowanie wbrew stanowisku sądu pierwszej instancji. Nie można zgodzić się ze stwierdzeniem sądu wojewódzkiego, że został on chaotycznie przedstawiony i nie przytacza przepisów prawa i uzasadnienia ich zastosowania. Zarówno decyzja Starosty W. z [...] lutego 2016 r. jak i utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r. zawierają podstawę prawną, uzasadnienie faktyczne i prawne. Art. 35 ust. 1 prawa budowlanego określa zakres obowiązków organu, zawartych w fazie wyjaśniającej prowadzonego postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Organy dokonują wielu czynności, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego. Wojewoda [...] trafnie wskazał, że projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę, został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, wnioskodawca uzyskał niezbędne pozwolenia, uzgodnienia i opinie. Co ważne projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami określonymi w ostatecznej decyzji Burmistrza B. z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] o warunkach zabudowy. Osią sporu w sprawie jest fakt, że w decyzji środowiskowej Burmistrza B. określono rodzaj przedsięwzięcia jako budowa elektrowni wiatrowej (generator typu [...]), a w zaskarżonym pozwoleniu na budowę jako typ generatora wskazano: "[...]". Ma rację Wojewoda, że zmiana w toku procesu inwestycyjnego wyłącznie typu generatora nie powoduje niezgodności projektu budowlanego z decyzją środowiskową. Nie jest ważny sam typ generatora, gdyż te zapewne tak jak i zmieniające się technologie ulegają modyfikacji, ważne są natomiast jego parametry techniczne. W sprawie organ dokładnie je porównał co zostało już wskazane na k. 3 – 4 niniejszego uzasadnienia. Dlatego uznając za zasadną skargę kasacyjną we wskazanym wyżej zakresie, ponieważ istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona - na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 1. wyroku. O kosztach w punkcie 2. wyroku orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.).