II OZ 1206/18

Dnia 27 listopada 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń M. M. i G. M. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 września 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 124/18 w przedmiocie wpisu sądowego w sprawie ze skarg M. M. i G. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: oddalić zażalenia. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, w sprawie ze skarg M. M. i G. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2017 r., w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, zarządzeniem z 28 września 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 124/18 wezwał skarżące do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193 ze zm.). Skarżące na to zarządzenie wniosły zażalenia, domagając się jego uchylenia, sprostowania oraz uzupełnienia. Ponadto skarżące wystąpiły o zwolnienie z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego, o ustanowienie pełnomocnika z urzędu oraz o rozpoznanie ich zażaleń na postanowienia Sądu pierwszej instancji z 28 września 2018 r. Rozpoznając zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Obowiązek uiszczenia przez skarżące wpisu sądowego od wniesionych przez nie skarg wynika z art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), w którym stanowi się, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki oraz z § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193 ze zm.), zgodnie z którym wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zagospodarowania przestrzennego, wynosi 500 zł. W związku z tym, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja wydana w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, to Sąd pierwszej instancji prawidłowo wezwał skarżące do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego we wskazanej wyżej wysokości. W zażaleniu skarżące nie podniosły żadnych argumentów mogących podważyć te ustalenia. Nie zakwestionowały wysokości wpisu, jaka została określona na podstawie § 2 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia. Domagają się jedynie przyznania prawa pomocy, co nie ma wpływu na prawidłowość ustalono wpisu sądowego, gdyż po pierwsze, skarżącym, w związku ze złożoną skargą, najpierw odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a następnie odmówiono przyznania pełnomocnika z urzędu (odpowiednio postanowienia Sądu z 12 czerwca 2018 r. oraz z 28 września 2018 r. wydane w stosunku do każdej ze skarżących), czego następstwem było wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego. Po drugie, złożone w zażaleniach kolejne wnioski o przyznanie prawa pomocy zostaną rozpoznane przez Sąd pierwszej instancji w odrębnych postępowaniach i w przypadku ich uwzględnienia i zwolnienia skarżących od kosztów sądowych nie będę one miały obowiązku uiszczenia wpisu od wniesionej skargi. Na prawidłowość wydanego zarządzenia nie miały wpływu również okoliczności, iż Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał zażaleń skarżących na postanowienia Sądu z 28 września 2018 r., którymi utrzymano w mocy postanowienia referendarza sądowego z 27 lipca 2018 r. Postanowienia Sądu pierwszej instancji wydawane w trybie art. 260 p.p.s.a. są bowiem ostateczne, nie służy od nich żaden środek zaskarżenia, gdyż sąd wojewódzki orzeka w tych sprawach jako sąd drugiej instancji. O powyższym skarżące zostały pouczone. Skarżące nie mają też racji twierdząc, że w rozpoznawanej sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczące prawa pomocy w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r. O zastosowaniu przepisów powołanej ustawy dotyczących prawa pomocy w brzmieniu dotychczasowym (przed dniem 15 sierpnia 2015 r.) lub obecnie obowiązującym decyduje dzień wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym, a nie - jak twierdzi się w zażaleniu - dzień wszczęcia postępowania administracyjnego. W związku z tym wskazać należy, że postępowanie przed sądem administracyjnym zostało wszczęte w grudniu 2017 r. W tym stanie sprawy zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu, a wniesione zażalenie, jako niezasadne, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 p.p.s.a.