III SA/Łd 388/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. R.T. B. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ten wniosek wskazał na ryzyko utraty płynności finansowej, a co za tym idzie wyrządzenie znacznej i nieodwracalnej szkody, zarówno jemu jak i jego rodzinie, wynikającej z ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji. Dalej skarżący przedkładając kserokopię deklaracji podatkowych wskazał, iż osiągnięte przez niego miesięczne dochody w latach 2014 - 2015 wyniosły odpowiednio: 2.600 zł i 2.800 zł. Natomiast dochód za okres od stycznia do października 2016 r. wyniósł 4.156,54 zł. Jednakże powyższe kwoty nie obrazują jego rzeczywistego stanu finansowego oraz jego rodziny, gdyż nie uwzględniają dużych wydatków związanych z utrzymaniem, w tym między innymi wynikających z zawartej umowy leasingowej, której miesięczna rata wynosi 1.070, 74 zł. Na dowód powyższego skarżący załączył kserokopię umowy leasingu operacyjnego z dnia 11 lipca 2017 r. Powyższe okoliczności zdaniem wnioskodawcy świadczą o zasadności jego wniosku, gdyż stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., koniecznym jest wykazanie potencjalnych negatywnych skutków związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji, czemu jego zdaniem zadośćuczynił. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369)- dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia strony skarżącej możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Regulacja prawna wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, iż wniesienie do sądu administracyjnego skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania przez sąd zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest wyjątkową instytucją, a przesłanki uzasadniające jej zastosowanie nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., FZ 496/2004, dostępne: www.cbois.nsa.gov.pl). Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązując stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakłada na nią jednak obowiązku ich udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia. Uprawdopodobnienie zaistnienia tych przesłanek oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo – graniczące z pewnością – zmaterializowania się trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody w następstwie wykonania zaskarżonego aktu. W interesie wnioskodawcy leży zatem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności i jego uzasadnienie, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołał się na okoliczność potencjalnych, trudnych do odwrócenie skutków polegających na możliwości utraty płynności finansowej, a co za tym idzie pogorszenia bytu swojego i swojej rodziny. Na zasadność powyższego przedstawił swoje średnie miesięczne dochody uzyskiwane w latach 2014-2015 oraz dochód uzyskany za okres styczeń-październik 2016 r. Wskazał jednocześnie na duże wydatki związane z utrzymaniem rodziny, w tym między innymi konieczność regulowania rat zawartej umowy leasingu, w kwocie 1.070, 74 zł miesięcznie. Mając na uwadze treść złożonego wniosku Sąd stwierdził, iż skarżący nie wykazał w sposób dostateczny, iż w sprawie istnieją możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie nie uprawdopodobnił okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Ograniczył się jedynie do lakonicznego wskazania na okoliczność ponoszenia dużych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny, podając dla przykładu konieczność regulowania rat z tytułu zawartej umowy leasingu operacyjnego, której przedmiotem jest samochód osobowy. Oprócz powyższej argumentacji oraz kserokopii zeznań podatkowych za rok 2014 i 2015 oraz deklaracji na zaliczkę miesięczną na podatek dochodowy za wskazany okres 2016 r., strona nie udokumentowała w jakikolwiek inny sposób swojej sytuacji materialnej, jak i rodzinnej wskazującej na zasadność wniosku. Podkreślenia także wymaga, że szkoda występuje wówczas, gdy nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 25 października 2005r., I OZ 1074/05, dostępny: www.cbois.nsa.gov.pl). Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., GZ 138/04, dostępne: www.cbois.nsa.gov.pl). Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć (zob. Popularny słownik języka polskiego pod red. B. Dunaja, Warszawa 2000, s. 365 i 644). Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest nałożenie kary pieniężnej. Nie ulega zatem wątpliwości, że wykonanie jakiejkolwiek decyzji nakładającej obowiązek o charakterze pieniężnym ma dla jej adresata niekorzystne konsekwencje. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje jednakże stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie (vide: postanowienie NSA z dnia 7 października 2009r., II FSK 1549/09, dostępne: www.cbois.nsa.gov.pl ). Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. R.T.