II SA/Sz 508/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Burmistrz [...] postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] działając na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego dalej : "k.p.a." oraz art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dalej : "u.p.z.p.", zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] M. w gminie M., na okres 9 miesięcy od dnia złożenia kompletnego wniosku tj. do 6 września 2018 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż w dniu 6 grudnia 2017 r. R. T. złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji polegającej budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] M. w gminie M.. Dla obszaru objętego ww. wnioskiem brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże dla terenu objętego ww. wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, Rada Gminy Mielno podjęła uchwałę Nr XXXI/314/09 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy M. w obrębach ewidencyjnych Mielno i Łazy "na mierzei". Uchwałą nr XXI1/256/16 z dnia 29 kwietnia 2016 r., Rada Gminy Mielno zmieniła poprzednia uchwałę w zakresie obszaru objętego opracowaniem ww. planu. Działka nr [...] położona w obrębie geodezyjnym [...] leży na obszarze na którym przystąpiono do sporządzenia planu miejscowego. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M., uchwalonym uchwałą Rady Gminy Mielno Nr XLIV/459/10 z dnia 27 kwietnia 2010 r. przedmiotowy teren, położony jest na obszarze oznaczonym symbolem III.UM1-e - "tereny zabudowy usługowo - mieszkaniowej ekstensywnej". W projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przedmiotowa działka znajduje się w terenie elementarnym opisanym jako: 29 U/MN dla którego przewidziano następujące ustalenia: - "tereny zabudowy usługowej z możliwością realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej jako funkcji uzupełniającej". W § 32 ust. 2 pkt 6 cytowanego projektu planu miejscowego znajduje się zapis, że maksymalna powierzchnia funkcji uzupełniającej wynosi 30%. Jak wynika z przytoczonej treści, w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "na mierzei", na terenie oznaczonym symbolem 29 U/MN nie dopuszcza się występowania samodzielnie funkcji mieszkaniowej. Burmistrz [...] stwierdził, że ewentualna decyzja ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym M. w gminie M., musiałaby zostać uchylona po uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego, będącego w trakcie opracowywania. W zażaleniu na powyższe postanowienie [...] sp. j. z siedzibą w K. wniosła o jego uchylenie, zarzucając naruszenie: - art. 62 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w przypadku podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym ma być realizowana planowana inwestycja, organ niejako automatycznie uprawniony jest do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, - art. 7 k.p.a. i art.77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych związanych z określeniem realnej możliwości uchwalenia dla terenu obejmującego obszar planowanej inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w okresie zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy (w szczególności w aspekcie ustalenia stopnia zaawansowania i dotychczasowego przebiegu prac planistycznych), - art. 8 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania uczestników do władzy publicznej, - art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na wadliwym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskutek braku wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, bowiem przytoczone w nim przepisy nie są powiązane z odpowiednimi ustaleniami i nie wyjaśniają stronie, na jakiej podstawie faktycznej i prawnej, oraz w jaki sposób ustalono, że istnieje realna możliwość uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w terminie do dnia wskazanego w zaskarżonym postanowieniu. Skarżący podkreślił, że art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie nakłada na organ obowiązku zawieszenia postępowania w sytuacji podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz daje jedynie taką możliwość. Decyzja o zawieszeniu powinna być poprzedzona rozważeniem czy zawieszenie uzasadnia stopień zawansowania prac planistycznych i ich dotychczasowy przebieg. Burmistrz nie poczynił ustaleń w zakresie stanu zawansowania procedury planistycznej i istnienia realnej szansy na uchwalenie planu w maksymalnym okresie 9 m-cy od daty złożenia wniosku o wydanie warunków zabudowy. W ocenie skarżącego, aktualny etap procedury planistycznej nie daje podstaw do przyjęcia, że w najbliższym czasie projekt planu zostanie uchwalony jako obowiązujące prawo miejscowe. Postanowieniem z dnia [...] r. nr. [...] wydanym na podstawie art.138 § 1 pkt 1 w zw. z art.144 K.p.a. i art. 62 ust. 1 u.p.z.p., po rozpatrzeniu zażalenia [...] sp. j. z siedzibą w K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że uregulowanie zawarte w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odniesieniu do ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej jest wyrazem priorytetu, który ustawodawca przypisuje rozstrzygnięciom zawartym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako prawie miejscowym, w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy. Co prawda prawo własności jest podstawowym prawem jednostki chronionym konstytucyjnie, jednakże nie ma ono charakteru absolutnego i może doznawać ograniczeń w razie konieczności ochrony innych konstytucyjnie istotnych zasad i wartości. Działając w ramach określonych przez granice prawa i stosując zasadę proporcjonalności, organy gminy mogą zatem w tworzonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczać uprawnienia właścicieli w celu pełniejszej realizacji innych wartości, które uznały za ważniejsze. W niniejszej sprawie Burmistrz [...] w zaskarżonym postanowieniu, wskazał, iż dla obszaru, w którym jest położona przedmiotowa działka nr [...] obręb M., sporządzony jest już projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem zachodzi prawdopodobieństwo, że przez okres zawieszenia, dojdzie do jego uchwalenia. W ocenie Kolegium, stanowisko organu I instancji zawieszające postępowanie w sprawie z wniosku Spółki o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego jest zasadne, gdyż wnioskowana obecnie jako podstawowa funkcja zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, pozostaje w sprzeczności z ustaleniami projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z chwilą uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jego wejścia w życie, ewentualnie wydana obecnie decyzja o warunkach zabudowy na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną musiałaby być wygaszona w trybie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ zauważył, iż informacja o podstawowej funkcji w obszarze położenia przedmiotowej działki nr [...] pozwala wnioskodawcy na zweryfikowanie wniosku o ustalenie warunków zabudowy w zakresie rodzaju inwestycji. Powyższe postanowienie [...] sp. j. z siedzibą w K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jego uchylenie oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: - art. 62 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 2, art.31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w przypadku podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym ma być realizowana planowana inwestycja, organ niejako automatycznie uprawniony jest do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w szczególności na maksymalny okres 9 miesięcy, podczas gdy dopuszczalność zawieszenia postępowania przewidzianą powyższym przepisem należy interpretować uwzględniając konstytucyjny standard możliwości ograniczania praw i wolności obywatela, który nakazuje by ingerencja w prawo własności (którego elementem jest prawo do zabudowy) była zgodna m.in. z zasadą proporcjonalności wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji (tj. kryterium przydatności, konieczności, proporcjonalności sensu stricto) w związku z czym zawieszenie postępowania, o którym mowa w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. dopuszczalne jest wyłącznie wówczas gdy w okolicznościach konkretnej sprawy realnym jest uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego w ciągu 9 miesięcy, - art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego wymaganego materiału dowodowego oraz ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, a w tym w szczególności tych związanych z określeniem realnej możliwości uchwalenia dla terenu obejmującego obszar planowanej inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w okresie zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy (w szczególności w aspekcie ustalenia stopnia zaawansowania i dotychczasowego przebiegu prac planistycznych), podczas gdy organy obu instancji zobligowane były w sposób wszechstronny zebrać i wnikliwie rozważyć materiał dowodowy, tak by w sposób pełny i wyczerpujący wyjaśnić, czy w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy rzeczywiście zachodziły przesłanki do zawieszenia postępowania; tzn. czy realnym jest uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w okresie zawieszenia postępowania, - art. 8 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej oraz wbrew zasadzie przekonywania stron postępowania administracyjnego, podczas gdy na organie spoczywał obowiązek dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz uwzględnienia zarówno interesu społecznego jak i słusznego interesu wnioskodawcy, wykazanie przesłanek zawieszenia postępowania (realnej możliwości uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego) w sposób szczegółowy, oparty na konkretnych, racjonalnych i weryfikowalnych argumentach, które winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia, tak by przekonać stronę o tym, że rozstrzygnięcie nie jest oparte na dowolnych przesłankach, - art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie w toku postępowania zasady równości, albowiem w identycznym stanie faktycznym i prawnym lecz w stosunku do innego podmiotu, organ I instancji postanowieniami z dnia [...] r. nr [...] i nr [...] zawiesił postępowanie na okres do 1 marca 2018 r., tj. na okres 3 miesięcy, zaś w stosunku do skarżącej spółki postanowieniem z dnia [...]. zawiesił postępowanie na okres 9 miesięcy, podczas gdy nie zachodzą przesłanki do różnicowania podmiotów, mają one prawo oczekiwać, że zostaną w stosunku do nich podjęte rozstrzygnięcia o jednakowej treści. - art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na wadliwym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskutek braku wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, bowiem przytoczone w nim przepisy nie są powiązane z odpowiednimi ustaleniami i de facto nie wyjaśniają stronie, na jakiej podstawie faktycznej i prawnej oraz w jaki sposób ustalono, że istnieje realna możliwość uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w terminie do dnia wskazanego w postanowieniu organu I instancji, podczas gdy na organie spoczywał obowiązek wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, a sposób ich ustalenia winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że jeśli już w chwili wydawania postanowienia o zawieszeniu okazuje się (z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością), że procedury uchwalania planu miejscowego nie da się ukończyć w maksymalnym wyznaczonym ustawą kresie 9 m-cy, to rozstrzygnięcie o zawieszeniu postępowania w przedmiocie warunków zabudowy na powyższy okres staje się niecelowe. Wówczas jest to bezpodstawne merytoryczne przedłużanie procedury uzyskania przez inwestora prawa do zagospodarowania jego gruntu. Skarżący wskazał, że z postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...]. wynika, iż uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy M. w obrębach ewidencyjnych M. i Ł. "na mierzei" możliwe będzie dopiero po wprowadzeniu do uchwały w sprawie m.p.z.p. obszernych zmian. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- zwanej dalej "P.p.s.a."). Na podstawie art. 119 pkt 3 oraz art. 120 P.p.s.a. Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.), postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Z treści powyższego przepisu wynika, że przesłanką zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy jest podjęcie i prowadzenie prac bądź nawet zamiar podjęcia prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym ma być realizowana inwestycja. Wystarczającą do zawieszenia postępowania okolicznością jest więc już samo powzięcie przez organ wiadomości o zamiarze podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Władztwo planistyczne zastrzeżone zostało radzie gminy, która ma kompetencje do stanowienia planów zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym instrumentem kształtowania przestrzeni, a omawiany przepis wyraża zasadę pierwszeństwa miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego przed procedurą wydawania indywidualnych decyzji o warunkach zabudowy. Zawieszenie postępowania o warunki zabudowy celem umożliwienia kontynuowania rozpoczętych prac planistycznych, jest uzasadnione prymatem planu miejscowego, będącego instrumentem kształtowania przestrzeni, nad rozwiązaniami indywidualnymi i zabezpiecza realizację władztwa planistycznego. Przewidziana przez ustawodawcę możliwość zawieszenia postępowania w trybie art. 62 ust. 1 ustawy, ma za zadanie ograniczyć nieracjonalność wydawania decyzji o warunkach zabudowy w przypadku, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę, decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby inne niż w wydanej decyzji (art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy). Przesłanką zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy jest zatem podjęcie i prowadzenie prac, bądź nawet sam zamiar podjęcia prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym ma być realizowana inwestycja. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w przepisie art. 62 ust. 1 ustawy, daje organowi prowadzącemu postępowanie o warunki zabudowy podstawę prawną do fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia oraz nie zezwalając na podważenie tego uprawnienia organu. Postanowienie o zawieszeniu postępowania w przedmiocie warunków zabudowy opiera się zatem na uznaniu organu. Wzruszenie tego postanowienia może nastąpić w zasadzie jedynie z powodu uchybień formalnych (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 października 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1131/16, dostępny w Internecie). Ze stanowiskiem tym, Sąd w składzie orzekającym w pełni się zgadza. Z powyższego wynika, że jeżeli organ orzekający stwierdzi, że w sprawie dotyczącej wnioskowanych warunków podjęto prace planistyczne, jest uprawniony do zawieszenia postępowania bez względu na stopień zaawansowania tych prac. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie znalazł podstaw do jego uchylenia. W sprawie niesporne jest, iż planowana przez stronę skarżącą inwestycja na działce nr [...] obręb [...] pozostaje w sprzeczności z ustaleniami projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie przewiduje zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej jako podstawowej funkcji zabudowy na terenie działki skarżącego. Uchwała intencyjna została podjęta kilka lat wcześniej tj. w dniu 31 marca 2009 r. Rada Gminy Mielno podjęła uchwałę nr XXXI/314/09 o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy Mielno w obrębach ewidencyjnych Mielno i Łazy "na mierzei". Uchwałę tę zmieniono następnie uchwałą z dnia nr XXII/256/16 z dnia 29 kwietnia 2016 r. W projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przedmiotowa działka znajduje się w terenie elementarnym opisanym jako: 29 U/MN - teren zabudowy usługowej z możliwością realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej jako funkcji uzupełniającej, z zastrzeżeniem w § 32 ust. 2 pkt 6 cytowanego projektu planu miejscowego, że maksymalna powierzchnia funkcji uzupełniającej wynosi 30%. Jak wskazano wyżej, procedura planistyczna została uruchomiona w 2009 r. natomiast skarżący złożył kompletny wniosek o warunki zabudowy dla planowanej przez siebie inwestycji w dniu 6 grudnia 2017 r. Strona mogła w związku z tym liczyć się z tym, że stan procedury jest na tyle zaawansowany, że będzie uzasadniać zawieszenie przez organ postępowania z wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W zaskarżonym postanowieniu Kolegium wskazało, iż zachodzi prawdopodobieństwo, że przez okres zawieszenia dojdzie do uchwalenia planu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organy administracji obu instancji zasadnie przyjęły, iż w sprawie zachodzą podstawy do zawieszenia postępowania z uwagi na okoliczność, że planowana przez skarżącego inwestycja pozostaje w sprzeczności z ustaleniami projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 64 Konstytucji RP, stanowiącego o ochronie prawa własności. Kwestie naruszenia praw konstytucyjnych związanych z zawieszeniem postępowania o ustalenie warunków zabudowy badał Trybunał Konstytucyjny. W wyroku z dnia 22 marca 2005 r., sygn. akt K 22/04, Trybunał orzekł o zgodności przepisu art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym z Konstytucją stwierdzając, że zawieszenie postępowania stanowi instytucję procesową i jako takie nie może, z natury rzeczy naruszać praw właścicielskich. W ocenie Sądu organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie, a zebrany materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, co znalazło wyraz w treści uzasadnienia postanowienia, przez co zarzuty naruszenia art. 7, art.77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. okazały się bezzasadne. Nie można również zarzucić organom działania naruszającego zasadę zaufania obywatela do organów państwa. Prawidłowa jest również wykładnia i zastosowanie przez organ odwoławczy art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia zasady równości, co zarzuca skarżący, załączając do skargi postanowienia o zawieszeniu postępowania z dnia [...] r. w stosunku do innych podmiotów wnioskujących o ustalenie warunków zabudowy na terenie projektowanego planu miejscowego. Postępowanie dotyczące ustalenia warunków zabudowy zainicjowane wnioskiem [...] Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o. zostało zawieszone na okres nie 3 m-cy ale faktycznie ok. 6 m-cy, gdyż czas zawieszenia postępowania liczy się od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Nadto zaznaczyć trzeba, że postanowienia te dotyczą innego przedmiotu i podmiotu sprawy, a Sąd będąc związany rozstrzyganiem w granicach danej sprawy stosownie do art. 134 P.p.s.a. nie może oceniać zasadności wydania wskazanych postanowień. Kontrolując wydane w niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie o zawieszeniu postępowania, Sąd nie dostrzegł naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych powodów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.