IV SA/Wa 490/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran Sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A. Z. na postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] (dalej "zaskarżonym postanowieniem") Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (dalej "PKZGW"), po rozpatrzeniu zażalenia [...] (dalej "Skarżącego"), reprezentowanego przez r.pr. [...], na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] (dalej "DRZGW") z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją DRZGW z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], wydaną w przedmiocie nakazania przywrócenia stanu nieutrudniającego ochrony przed powodzią i niepowodującego zanieczyszczenia wód – utrzymał postanowienie DRZGW w mocy. II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez PKZGW zaskarżonego obecnie postanowienia z dnia [...] grudnia 2017 r., przedstawia się następująco: 1. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] (dalej "decyzją restytucyjną" albo "decyzją z 2016 r.") DRZGW nakazał Skarżącemu, na podstawie art.88 o ust.1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r., poz.469 z późn.zm.), dalej "ustawy (z 2001 r.)", przywrócenie stanu nieutrudniającego ochrony przed powodzią i niepowodującego zanieczyszczenia wód poprzez usunięcie z działek o numerach ewidencyjnych: [...] w miejscowości [...], gmina [...] nad [...], stanowiących obszar szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki [...], budynku drewnianego, szamba, płotu drewnianego, namiotu na podeście z płyt, strefy rekreacyjnej (ławki, stoliki, miejsce na ognisko), koszy na śmieci oraz składowanego tłucznia. Termin wykonania nakazu określono na 60 dni o daty uprawomocnienia się decyzji. Na wniosek Skarżącego w/w termin zmieniono decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], wyznaczając go do 30 lipca 2017 r. 2. Pismem z dnia 18 lipca 2017 r. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją DRZGW z dnia [...] grudnia 2016 r., powołując się na art.145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jako nowe dowody wskazano dokumentację fotograficzną, odnalezioną przez Skarżącego dnia 14 lipca 2017 r. 3. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., wydanym na podstawie art.149 § 3 k.p.a., DRZGW odmówił wznowienia postępowania restytucyjnego, zakończonego decyzją DRZGW z dnia [...] grudnia 2016 r. 4. Skarżący wniósł do PKZGW zażalenie na postanowienie RDOŚ z [...] sierpnia 2017 r. III. Jak już wskazano, zaskarżanym obecnie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r., PKZGW rozpatrzył zażalenie Skarżącego na postanowienie DRZGW z dnia [...] sierpnia 2017 r., utrzymując to postanowienie w mocy przedstawiając na tę okoliczność następujące uzasadnienie: Zgodnie z przepisami k.p.a. organ wznawia postępowanie miedzy innymi w przypadku, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Skarżący wskazał tutaj na istnienie nowych dowodów w postaci dokumentacji zdjęciowej, odnalezionej dnia 14 lipca 2017 r. Przedmiotowe fotografie nie mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania, ponieważ - jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu - po pierwsze nie sposób ocenić, kiedy zostały wykonane (a zatem, czy wykonano je przed wydaniem przez Dyrektora RZGW w [...] decyzji dotyczącej wydania nakazu przywrócenia stanu nieutrudniającego ochrony przed powodzią i niepowodującego zanieczyszczenia wód), po drugie zaś świadczą jedynie o istnieniu na analizowanym terenie starego drewnianego płotu, który został rozebrany na potrzeby wybudowania nowego obiektu. W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane poprzez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. W świetle powyższego przepisu, uwzględniając, iż prace powinny odbywać się w ramach istniejącego obiektu, natomiast w przedmiotowej sytuacji obiekt ten został rozebrany, w jego miejsce zaś postawiono całkowicie nowy płot, nie sposób takiej wymiany uznać za remont, co sugerowała strona w złożonym zażaleniu. W tej sytuacji brak jest potwierdzenia, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przedstawiony materiał zdjęciowy nie przedstawia żadnej wiedzy, której organ nie posiadał w dniu wydania decyzji nakazującej Skarżącemu przywrócenie stanu nieutrudniającego ochrony przed powodzią i niepowodującego zanieczyszczenia wód na działkach nr ew. [...] w miejscowości [...], a która mogłaby zmienić treść ww. rozstrzygnięcia. Nie została zatem spełniona przesłanka wznowienia postępowania wskazana w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. IV. Pismem z dnia 29 grudnia 2017 r. Skarżący wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie PKZGW, podnosząc przeciwko temu postanowieniu zarzuty naruszenia następujących przepisów prawa: 1) rażące naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. poprzez niezbadanie podnoszonych przez Skarżącego okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania; 2) rażące naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie w sprawie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; 3) rażące naruszenie art. 80 w zw. z 81 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów; 4) rażące naruszenie art. 77 § 1 w zw. z 75 § 1 art. 80 oraz art. 12 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnikliwego postępowania dowodowego w sprawie, co skutkowało błędną oceną stanu faktycznego sprawy i wydaniem postanowienia w skarżonym kształcie;  5) brak wyczerpującego rozpatrzenia stanu faktycznego i prawnego sprawy - w szczególności pominięcie nowych okoliczności, t.j. naruszenie art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Uzasadniając w/w zarzuty, Skarżący wskazał w szczególności, co następuje: W myśl art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. postępowanie wznawia się w sytuacji, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Będący przedmiotem decyzji restytucyjnej drewniany płot oraz strefa rekreacji (ławki, stoliki, miejsce na ognisko) stanowią obiekty istniejące od wielu lat. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w przedłożonej dokumentacji fotograficznej, odnalezionej dnia 14 lipca 2017 r. W skarżonym postanowieniu PKZGW, odnosząc się do kwestii pojawienia się w sprawie nowych dowodów stwierdził, że przedstawiona dokumentacja fotograficzna świadczy jedynie o wcześniejszym istnieniu starego drewnianego płotu i w związku z tym nie przedstawia żadnej wiedzy, której organ nie posiadał w dniu wydania decyzji nakazującej mi przywrócenie stanu nieutrudniającego ochrony przed powodzią i niepowodującego zanieczyszczenia wód na działkach nr ew. [...] w miejscowości [...], a która mogłaby zmienić treść ww. rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu postanowienia sam organ podnosi, iż zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane poprzez remont płotu należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Stan pierwotny w tym przypadku polegał na ogrodzeniu terenu płotem. Stan ten został przez Skarżącego odtworzony - zrekonstruowano ogrodzenie przy użyciu innego materiału, nie zmieniając przy tym pierwotnej funkcji. Tak więc interpretacja organu sprawia wrażenie całkowicie dowolnej i jako taka przesądza o wadliwości zarówno skarżonego postanowienia jak i wcześniejszych orzeczeń organów administracyjnych. Nie można zatem uznać za prawdziwe twierdzenia organu, iż nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jeśli w/w okoliczności były znane kolejnym organom administracyjnym orzekającym w sprawie, to winny one wydać decyzje o odmiennej treści, względnie postanowieniem winno zostać wznowione postępowanie we wnioskowanym przeze mnie zakresie, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 31 stycznia 2018 r. Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, jako następca prawny PKZGW, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaskarżonego postanowienia PKZGW. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Sąd rozpoznał skargę na postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t.j. Dz.U. z 2016 r., poz.1066 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2017 poz.1369 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Stosownie do art.119 pkt 1 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżone postanowienie PKZGW nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. VII. Kontrola legalności zaskarżonego do Sądu postanowienia prowadzi do następujących wniosków: 1. Kwestionowanym skargą postanowieniem ówczesny PKZGW, jako organ wyższego stopnia nad DRZGW, utrzymał w mocy w toku kontroli instancyjnej (po rozpatrzeniu stosownego zażalenia Skarżącego) postanowienie DRZGW, stwierdzające w trybie przewidzianym w art.149 § 3 k.p.a. istnienie przeszkody do wznowienia na zasadach określonych w art.145 i nast. k.p.a. postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją restytucyjną DRZGW z dnia [...] grudnia 2016 r. (ściślej rzecz ujmując DRZGW odmówił żądanego wznowienia postępowania). Rozstrzygnięcie to należy uznać za prawidłowe, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. 2. Stosowanie art.149 § 3 k.p.a. wymaga wzięcia pod uwagę następujących kwestii związanych ze stosowaniem instytucji wznowienia postępowania administracyjnego: Instytucja ta stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, dotknięte było przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 – 8 lub art. 145a k.p.a. Zaznaczyć należy, że chodzi w tym wypadku o zastosowanie nadzwyczajnego trybu administracyjnego, mającego umożliwić wzruszenie decyzji ostatecznej, a zatem takiej decyzji, która z mocy art. 16 § 1 k.p.a. objęta jest zasadą trwałości decyzji ostatecznych. Z tego też względu wznowienie postępowania obwarowane jest szczególnymi wymogami formalnymi. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że przed ewentualnym wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego (art.149 § 1 k.p.a.), t.j. po złożeniu podania o wznowienie postępowania, organ zobowiązany jest do podjęcia określonych czynności proceduralnych, mających na celu rozpoznanie złożonego wniosku. Wypowiadając się na temat charakteru prawnego tychże czynności proceduralnych, orzecznictwo sądowe stanęło na stanowisku, że nie są to czynności podejmowane w ramach postępowania administracyjnego (wyrok NSA z dnia 19 maja 2010 r., II OSK 893/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych i powołane tam orzecznictwo). Również w doktrynie przyjmuje się, że czynności podjęte przez organ przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania nie są czynnościami procesowymi, lecz mają charakter wewnętrzny (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 673; M. Jaśkowska (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 881; C. Martysz (w:) G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, t. 2, Warszawa 2005, s. 331). Istotnym jest fakt, że w trakcie wskazanych wyżej czynności wstępnych organ powinien zbadać, czy podanie o wznowienie postępowania: 1) zostało złożone z zachowaniem ustawowego terminu, 2) czy osoba wnosząca podanie posiada zdolność procesową oraz czy 3) w podaniu została wskazana ustawowa przyczyna wznowienia postępowania. W myśl art. 149 § 1 k.p.a., wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Jak natomiast stanowi art. 149 § 2 k.p.a., postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz, co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Wynika z tego, że odmowa wznowienia postępowania, o której mowa w art. 149 § 3 k.p.a., nie może nastąpić, gdy zachodzi potrzeba ustalenia, czy występują podstawy wznowienia postępowania wyliczone w art. 145 § 1 k.p.a. (patrz: Barbara Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2012, s. 583; wyrok NSA z dnia 20 czerwca 1991 r., sygn. akt IV SA 487/91, ONSA 1991/2/50). Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Strona żądająca wznowienia postępowania jest zobowiązana do udowodnienia, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze względu na konieczność ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (wyrok NSA z 19 maja 2000 r., I SA/Wr 1038/97, LEX nr 43046). Organ administracji może przyjąć oświadczenie złożone w tym względzie przez stronę, poparte w razie potrzeby i możliwości innymi dowodami. Jeżeli organ uzna to oświadczenie oraz inne dowody przedstawione przez stronę za niewystarczające lub niewiarygodne, to przeprowadza we własnym zakresie postępowanie dowodowe umożliwiające ustalenie, czy rzeczywiście termin nie został zachowany przez stronę (por. wyrok NSA z 16 października 1998 r., III SA 2802/97, LEX nr 34954). 3. Odnosząc powyższe uwarunkowania prawne do niniejszej sprawy, należy stwierdzić, co następuje: Wnosząc o wznowienie postępowania restytucyjnego, Skarżący powołał się na istnienie w sprawie nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Dowody te miały postać materiału zdjęciowego, rejestrującego stan nieruchomości sprzed wydania decyzji restytucyjnej. Bez wątpienia zatem Skarżący powołał się wyłącznie na przyczynę wznowienia postępowania, przewidzianą w art.145 § 1 pkt 5 k.p.a. (co jasno wynika z uzasadnienia wniosku), pomimo tego, iż w części wstępnej pisma omyłkowo powołano art.145 § 1 pkt 4 k.p.a.; Organom obu instancji należy bez wątpienia poczynić zarzut wadliwego w świetle przepisów k.p.a. rozszerzenia kryteriów dopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego z przyczyny, o której mowa w art.145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jak już bowiem wcześniej wskazano, w ramach kontroli takiej dopuszczalności organy powinny były zbadać (stosownie do ogólnych zasad przyjętych przez judykaturę i naukę prawa) wyłącznie to, czy podanie o wznowienie postępowania: 1) zostało złożone z zachowaniem ustawowego terminu, 2) czy osoba wnosząca podanie posiada zdolność procesową oraz czy 3) w podaniu została wskazana ustawowa przyczyna wznowienia postępowania. Pozytywne ustalenia organów we w/w zakresie obligowałyby organy do wznowienia postępowania wskazanego we wniosku Skarżącego (z czym łączyłby się obowiązek wydania postanowienia z art.149 § 1 k.p.a.). Dopiero w następstwie wznowienia postępowania dochodziłby do merytorycznej kontroli twierdzeń wniosku, obejmującej w pierwszej kolejności obowiązek ustalenia przez organ, czy przedłożone przez Skarżącego dowody (tj. materiał zdjęciowy) istotnie mają walor dowodów, o których mowa w art.145 § 1 pkt 5 k.p.a. Niepodzielenie przez organ stanowiska wniosku Skarżącego co do posiadania w/w waloru przez przedmiotowe dowody winno zatem skutkować wydaniem przez organ orzeczenia opartego na podstawie art.151 § 1 pkt 1 k.p.a. (organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b). Tym samym co do zasady wykluczyć należy możliwość dokonywania przez organ w/w ustaleń już na etapie formalnej kontroli dopuszczalności wznowienia postępowania, a tym samym wykluczyć należy możliwość uzależniania od wyniku takiej kontroli samej dopuszczalności wznowienia postępowania. Pomimo, iż orzekające w sprawie organy nie zastosowały się do w/w zasad, wydając orzeczenia obciążone wadą formalną, Sąd, mający obowiązek starannego rozważenia, czy jest to uchybienie kwalifikowane, tj. mogące istotnie wpłynąć na wynik sprawy, a tym samym całkowicie dyskwalifikujące prawidłowość postanowień DRZGW i PKZGW, przyjął iż przedmiotowe uchybienie nie ma tak daleko idącego charakteru. O powyższym decydują następujące kwestie: (i) Pomimo dokonania ustaleń merytorycznych na etapie wcześniejszym niż wynikający z przepisów k.p.a., organy dochowały – wbrew ocenie skargi - wszelkich niezbędnych wymogów, regulujących ustalanie i ocenę stanu faktycznego sprawy administracyjnej (wynikających z art.7, 77 § 1 i 80 k.p.a.), tj. wnikliwie i wszechstronnie zbadały zagadnienie możliwości uznania przedłożonych przez Skarżącego zdjęć, wyczerpująco i szczegółowo wyjaśniając brak takiej możliwości – stanowisko organów Sąd uznaje zatem za w pełni przekonujące. Sąd przychyla się tym samym do oceny organów, że brak jest wystarczających przesłanek do potraktowania sposobu zagospodarowania przedmiotowej działki, istniejącego w dacie wydania decyzji restytucyjnej (tak jak żąda Skarżący), jako kontynuacji (z nieznacznymi modyfikacjami) stanu istniejącego od wielu lat (a powstałego przed wejściem w życie zakazu inwestowania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią). Trafnie wywiodły zatem organy, iż okoliczności sprawy sugerują umieszenie na przedmiotowej działce całkowicie nowych elementów zagospodarowania terenu (ewentualnie w miejsce posadowionych wcześniej, co odnosi się w szczególności do ogrodzenia). Tego rodzaju sytuacja nie stanowiła przeszkody do zastosowania przez właściwy organ instrumentu z art.88o ust.1 Prawa wodnego z 2001 r. Powyższe upoważnia do stwierdzenia, że nawet przeprowadzenie w/w postępowania wyjaśniającego na właściwym etapie (zakończonym wydaniem decyzji z art.151 § 1 pkt 1 k.p.a.) nie przyniosłoby rezultatu korzystnego dla Skarżącego; (ii) Brak jest podstaw do wywodzenia, iż w toku kontrolowanego postępowania doszło do naruszenia jakichkolwiek gwarancji procesowych Skarżącego, w tym w szczególności do naruszenia dwuinstancyjności tego postępowania (art.15 k.p.a.), w sytuacji, w której sprawa została rozpatrzona przez organy obu instancji. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że wysoce wątpliwe jest dotrzymanie przez Skarżącego miesięcznego terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, który zgodnie z art.148 § 1 k.p.a. winien był być liczony od dnia uzyskania przez Skarżącego powołanych we w/w wniosku dowodów. Wskazania doświadczenia życiowego oraz logiki nakazywałyby bowiem przyjmowanie, iż materiał zdjęciowy, sporządzony na kilka lat przed wszczęciem postępowania restytucyjnego (tj. materiał sporządzony w roku 2012) był znany Skarżącemu daleko wcześniej niż w zadeklarowanej we wniosku z dnia 18 lipca 2017 r. dacie 14 lipca 2017 r. Powyższe wskazuje na wysokie prawdopodobieństwo tego, iż w niniejszej sprawie de facto wystąpiła przesłanka do odmowy wznowienia postępowania restytucyjnego na podstawie art.149 § 3 k.p.a., polegająca na złożeniu wniosku o wznowienie z przekroczeniem ustawowego terminu. Skarżący bezspornie był uprawniony do żądania przeprowadzenia dowodu z powyższych materiałów, niemniej winien z tego prawa skorzystać we właściwym stadium sprawy, tj. w samym postępowaniu restytucyjnym, zakończonym decyzją z 2016 r., czego zaniechał (zaznaczyć również należy, iż Skarżący nie skorzystał z uprawnienia do złożenia odwołania od w/w decyzji). Co do zasady brak takiej inicjatywy procesowej nie może być rekompensowany w trybie nadzwyczajnym, przewidzianym w art.145 k.p.a., a to z uwagi na postulat trwałości decyzji administracyjnej, wynikający z art.16 k.p.a. (o czym była wcześniej). W świetle w/w okoliczności skargę należało oddalić. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.