I SA/Rz 118/18

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Andrzej Tokarz po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku LD o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi LD na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [.] z dnia [.] listopada 2017 r. [.] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2012 r. - p o s t a n a w i a - odmówić zmiany postanowienia z dnia 10 kwietnia 2018 r. W dniu 5 czerwca 2018 r. wpłynął do Sądu wniosek LD o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z uwagi na to, że jest to kolejny wniosek zgłoszony w niniejszej sprawie, jako że poprzedni rozpoznałem postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2018 r., należało go rozpoznać w trybie przewidzianym w art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) zwanej dalej: "Ppsa". Zgodnie z nim, postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. W obecnym stadium postępowania ocenie podlega więc to, czy od 10 kwietnia 2018 r. w sytuacji wnioskodawcy nastąpiły na tyle istotne zmiany, które uzasadniałyby zmianę wcześniejszego orzeczenia w przedmiocie prawa pomocy. Postanowieniem tym zwolniłem go od opłat sądowych w 1/2 części i odmówiłem uwzględnienia wniosku w pozostałym zakresie, a wobec braku sprzeciwu stało się ono prawomocne. W ocenie referendarza sądowego wnioskodawca zmian takich, w kontekście art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa, nie wykazał. Aby uwzględnić wniosek musiałby zaś wykazać – zgodnie z dyspozycją powołanego przepisu, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, jak również to, że jego stan majątkowy uległ pogorszeniu od dnia 10 kwietnia 2018 r. Tymczasem aktualnie zadeklarowana sytuacja materialno-bytowa rodziny nie różni się od ocenianej poprzednio, tak co do deklarowanych warunków bytowych, jak i dochodów i majątku. Podobnie jak wcześniej podano w formularzu, że od 1994 r. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu częściami samochodowymi, ale wobec prowadzonej egzekucji administracyjnej utracił zdolność regulowania swoich zobowiązań. M.in. zajęto mu rachunki bankowe; zajęcia komornicze dotyczą kwoty 1.428.000 zł. Nie posiada środków, z których mógłby pokryć koszty sądowe. W skład rodziny wchodzą: żona, dwóch niepełnosprawnych synów, córka i wnuk. Jest właścicielem domów o pow. 160 m2 oraz 180 m2 (wartości szacunkowej po 300.000 zł), lokalu handlowego o pow. 200 m2 (wartości 100.000 zł). Łączny dochód rodziny wynosi 3.300 zł (1.020 zł żony z tytułu renty, synów z tytułu rent po 740 zł, córki 800 zł tytułem zasiłku dla bezrobotnych). Sam nie osiąga żadnego dochodu. Wydatki egzystencjalne szacuje na 2.000 zł, na media 1.500 zł, na leki 800 zł. Innego majątku, w tym oszczędności, rodzina nie posiada. Pomimo deklarowanej sytuacji, w której dochody rodziny nie pokrywają wydatków, odmowy przyznania prawa pomocy w sprawach I SA/Rz 49/18 i I SA/Rz 118/18 oraz przyznania częściowego wsparcia w sprawie I SA/Rz 119/18, wnioskodawca w maju 2018 r. w sprawie I SA/Rz 118/18 tytułem wpisu od skargi uiścił 2.752 zł, w sprawie I SA/Rz 49/18 kwotę 5.505 zł, zaś w niniejszej sprawie w dniu 15 czerwca 2018 r. kwotę 3.545 zł. Ponadto na rozprawie w sprawie I SA/Rz 118/18 reprezentował go zawodowy pełnomocnik, co niewątpliwie musiało wiązać się z dodatkowymi wydatkami, których według deklaracji rodzina nie posiadała. Należy jednak zwrócić uwagę, że rozpoznając wnioski o prawo pomocy w sprawach I SA/Rz 49/18, I SA/Rz 118/18 i I SA/Rz 119/18, w związku ze złożonym dodatkowym oświadczeniem, przedstawiłem we wcześniejszych orzeczeniach opis i ocenę stanu majątkowego i rodzinnego wnioskodawcy, która nie została podważona. Wynikało z niej, że wnioskodawca dysponuje majątkiem znacznej wartości, który nie pozwalał uznać go za osobę ubogą, a ponawianie tego opisu jest zbędne; szczegółowy opis zawarty jest w postanowieniu z dnia 10 kwietnia 2018 r. W świetle powyższego uznałem, że brak jest podstaw do zmiany postanowienia z dnia 10 kwietnia 2018 r., ponieważ wnioskodawca nie wykazał przesłanek określonych w przepisach art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 165 Ppsa. Złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie jest identyczne jak wcześniej. Dlatego, działając na podstawie ww. przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 7 Ppsa, orzekłem jak w sentencji.