VI SO/Wa 2/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o wymierzenie Krajowej Radzie Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia: 1. wymierzyć Krajowej Radzie Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa grzywnę w wysokości 8.543,02 zł (słownie: osiem tysięcy pięćset czterdzieści trzy złote, dwa grosze); 2. zasądzić od Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz M. P. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi. M. P. (dalej jako wnioskodawca), pismem z 6 stycznia 2018 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie Krajowej Radzie Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (organ) grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w związku z nieprzekazaniem przez organ jego skargi – pisma z 15 lipca 2017 r., na uchwałę Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z [...] czerwca 2017 r., nr [...], dotyczącą wydania zaświadczenia potwierdzającego brak wniesienia w ustawowym terminie sprzeciwu w zakresie uznania kwalifikacji zawodowych do wykonywania samodzielnych funkcji w budownictwie. Wnioskodawca wskazał, że w dniu 15 lipca 2017 r. za pośrednictwem platformy ePUAP wniósł do organu "skargę na uchwałę tegoż organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie zażalenia na postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia". Wyjaśnił, że organ wezwał go do usunięcia braków skargi poprzez jej podpisanie pod rygorem pozostawienia bez rozpatrzenia. Stwierdził, że podmiot, do którego wpłynęła skarga skierowana do sądu administracyjnego, nie tylko nie jest zobowiązany, ale nie jest również uprawniony do dokonywania oceny spełnienia przez nią warunków formalnych. Wnioskodawca stanął na stanowisku, że tylko sąd administracyjny jest władny do badania dopuszczalności skargi, w tym między innymi dokonywania oceny spełnienia przez nią warunków formalnych, jak również ustalenia, czy skarga została podpisana. Uznał, że organ nie jest dysponentem skargi skierowanej do sądu administracyjnego i nie może w związku z tym decydować, czy i kiedy przekaże skargę do sądu. Organ w piśmie z 21 lutego 2018 r. wyjaśnił, że dokumenty złożone w sposób jak uczynił to M. P. nie mogą być traktowane jako podpisane przy pomocy podpisu elektronicznego. Stwierdził, że skoro wezwanie do usunięcia braku pisma – skargi pozostało bez odpowiedzi, to zgodnie z rygorem pozostawiono je bez rozpoznania. Organ wyraził przekonanie, że nie miał podstaw oraz możliwości technicznych, aby przekazać sądowi pismo wysłane drogą elektroniczną na adres mailowy organu w formacie PDF. Takie pismo, jak podał, na skutek braku zachowania formy pisemnej ani elektronicznej w ogóle nie było traktowane jako skarga na uchwałę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., Sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (§ 2 cyt. przepisu). Jak wynika z dokumentów załączonych do wniosku o wymierzenie organowi grzywny oraz złożonych za pośrednictwem Wydziału Informacji Sądowej tut. Sądu, pismo wnioskodawcy z 15 lipca 2017 r. stanowiące skargę na uchwałę Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z [...] czerwca 2017 r., wpłynęło do organu w dniu 15 lipca 2017 r. za pośrednictwem platformy ePUAP, z tego powodu od tej daty rozpoczął biec organowi termin przewidziany na przekazanie skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, określony treścią art. 54 § 2 p.p.s.a. W tej sytuacji trzydziestodniowy termin na przekazanie przez organ skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy do Sądu upłynął z dniem 14 sierpnia 2017 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia dokumenty, o których mowa powyżej nie zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W ocenie Sądu, okoliczność, że skarga została wniesiona drogą elektroniczną, a w związku z tym nie zawierała wymaganego podpisu, nie zwalniała organu z obowiązku przekazania skargi do Sądu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się bowiem, że informacja skierowana do sądu w drodze elektronicznej jest pismem w rozumieniu art. 45 i art. 46 p.p.s.a., tyle tylko, że wymaga usunięcia braku formalnego w postaci braku podpisu strony lub jej przedstawiciela albo pełnomocnika. Pismo może mieć formę tradycyjną – dokumentu papierowego lub też formę dokumentu elektronicznego. Przyjmuje się, że pismo wniesione drogą elektroniczną jest skuteczne, jeżeli zostanie ono następnie podpisane przez stronę. Zasada ta odnosi się do wszystkich pism wnoszonych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w tym także inicjujących to postępowanie (v.: postanowienie NSA z 24 lipca 2008 r., I OPP 25/08, postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 5 września 2012 r., sygn. akt II SO/Go 10/12 - orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przewidziany w art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązek przekazania sądowi akt sprawy i odpowiedzi na skargę, poza nadzwyczajnym przypadkiem wymienionym w art. 54 § 3 p.p.s.a., ma charakter bezwzględny. Organ, za pośrednictwem którego skarga została wniesiona, co do zasady zawsze zobowiązany jest przekazać ją do sądu administracyjnego, niezależnie od tego, czy w jego ocenie odpowiada ona wymogom formalnym. O dopuszczalności skargi wniesionej do sądu administracyjnego rozstrzyga bowiem wyłącznie ten sąd, a nie organ, za pośrednictwem którego omawiany środek zaskarżenia jest wnoszony. W ocenie Sądu, sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. nakazuje przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco – restrykcyjny. Na przyjęcie wyłącznie dyscyplinującego charakteru takiej grzywny nie pozwala dyspozycja tego przepisu w zestawieniu z art. 54 § 2 p.p.s.a. Zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. stwierdzenie "W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (...)" oznacza, że wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie. Jednakże "sąd (...) może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, co oznacza, że rozstrzygając w tej kwestii, Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, i właśnie to, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2005, s. 259; tak również: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA z 2006 r., nr 6 poz. 156). Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że organ bezwzględnie zobligowany był przekazać skargę na ww. uchwałę do sądu administracyjnego, w sytuacji gdy uznał jej zarzuty za bezzasadne. Z istoty sądowej kontroli administracji publicznej wynika bowiem, że to do właściwego Sądu ostatecznie należy ocena dopuszczalności skargi, a następnie ocena zasadności zarzutów w niej zawartych, gdy organ nie korzysta z uprawnienia przewidzianego w art. 54 § 3 p.p.s.a., tj. z możliwości uwzględnienia skargi w całości lub w części do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawie organ nie skorzystał z uprawnienia przewidzianego treścią art. 54 § 3 p.p.s.a., a zatem zobligowany był, stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a., w terminie trzydziestu dni od daty wniesienia skargi przekazać ją Sądowi, czego nie uczynił. Przepis art. 154 § 6 p.p.s.a. stanowi, iż grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2018 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2017 r. (M.P. z 2018 r. poz. 187), przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2017 r. wyniosło 4.271,51 złotych. Sąd, mając na uwadze odnotowany brak przekazania skargi, wymierzył Krajowej Radzie Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa grzywnę w wysokości dwukrotnego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2017 r., tj. w wysokości 8.543,02 złotych. Sąd, postanawiając o wysokości wymierzonej grzywny miał na uwadze czas, jaki upłynął od dnia 14 sierpnia 2017 r. (ostatni dzień terminu na przekazanie skargi na uchwałę do Sądu) do dnia wydania niniejszego postanowienia oraz wskazane przez organ okoliczności odnotowanego braku przekazania tej skargi. Sąd zauważa także, że orzeczona grzywna stanowić powinna należytą sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, a jednocześnie powinna zdyscyplinować organ do niezwłocznego przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i skompletowanymi aktami sprawy do Sądu. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia, działając na podstawie przepisu art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a., co do zwrotu wpisu od skargi orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., jako że stosownie do art. 64 § 3 p.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.