II SA/Wa 2156/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA Piotr Borowiecki, Iwona Maciejuk, Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi T.D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego – oddala skargę – Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), art. 6a ust. 2 pkt 2 oraz art. 97 ust. 5 i art. 92 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355) i § 90 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofanie i zwracanie przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. z 2013 r. poz. 1130), po rozpatrzeniu odwołania T. D., w dniu [...] września 2017 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2017 r. o odmowie przyznania ww. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od dnia [...] czerwca 2017 r. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że policjant od [...] lipca 2017 r. pełni służbę na stanowisku Komendanta Powiatowego Policji dla Powiatu [...] z siedzibą w [...]. Policjant na podstawie decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] lipca 1996 r., nr [...] z dnia [...] stycznia 1997 r. oraz nr [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. otrzymał pomoc finansową na uzyskanie domu mieszkalnego przy ul. [...] w [...]. Policjant w tym czasie był funkcjonariuszem Komendy Rejonowej Policji [...]. Podstawą prawną do przyznania tego świadczenia stanowiły przepisy zarządzenia nr 41 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 marca1993 r. w sprawie określenia wysokości pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe dla funkcjonariuszy Policji (...) oraz zasad jej przyznawania i zwracania (Dz. Urz. MSW Nr 3, poz. 40). W świetle tych przepisów pomoc finansową można było przyznać osobie uprawnionej, która nabyła spółdzielczy lokal mieszkalny, dom jednorodzinny lub lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość w miejscowości innej niż pobliska, z której istnieje dogodny dojazd publicznymi środkami komunikacji do miejsca pełnienia służby, a kierownik jednostki organizacyjnej stwierdzi, ze zamieszkiwanie funkcjonariusza w tej miejscowości nie będzie kolidować z interesem służby. [...] jest miejscowością inną niż pobliska w stosunku do [...] jak i [...], niemniej jednak policjant, korzystając z możliwości otrzymania pomocy finansowej jaką dawały poprzednio obowiązujące przepisy, pozbawił się prawa o pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skoro zatem policjant, pełniąc służbę na terenie [...], uzyskał pomoc finansową na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych rodziny, to nie posiada on prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji. Nie bez znaczenia w sprawie jest również fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1966/12 oddalił skargę policjanta na decyzję nr [...] z dnia 2012 r. Komendanta [...] Policji o odmowie przyznania T. D. prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. T. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2017 r. zarzucając, że została wydana z naruszeniem art. 92 ustawy o Policji oraz z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art 7, art. 8, art. 11, art. 76, art. 80 w zw. z art 107 § 1 i 3 K.p.a. Skarżący podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest legalność decyzji o odmowie przyznania skarżącemu równoważnika pieniężny za brak lokalu mieszkalnego za okres od [...] czerwca 2017 r. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 z późn. zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1130 z późn. zm). Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Natomiast z § 1 ust. 1 rozporządzenia. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego wynika, że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantom w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 cyt. ustawy, nie posiadają lokali, domów lub kwatery tymczasowej, o których mowa w pkt 1-6. Wyjaśnić należy, że jednym z podstawowych praw funkcjonariusza policji jest prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. Uprawnienie to określa art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, w myśl którego policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, uwzględniające liczbę członków jego rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Z przedmiotowym prawem związane są inne, zastępcze w stosunku do prawa do lokalu mieszkalnego, formy pomocy finansowej dla funkcjonariusza, w szczególności jest to prawo do pomocy finansowej na nabycie lokalu mieszkalnego na wolnym rynku oraz prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 92. ust. 1 ustawy o Policji. Powyższe wskazuje, iż realizacja prawa do lokalu mieszkalnego dla funkcjonariusza Policji może nastąpić poprzez wydanie decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego albo przez przyznanie wskazanych wyżej świadczeń finansowych. Prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest więc pochodną prawa policjanta do lokalu mieszkalnego określonego w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji i ma charakter ekwiwalentu za niezaspokojenie potrzeb mieszkaniowych w drodze decyzji z zasobów lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji. W niniejszej sprawie istotą sporu jest kwestia, czy policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do uzyskania równoważnika pieniężnego w przypadku gdy otrzymał w przeszłości, na podstawie obowiązujących wówczas przepisów, pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe. W rozpoznawanej sprawie okolicznością bezsporną jest fakt udzielenia skarżącemu, będącemu funkcjonariuszem Policji, pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe, której wypłata nastąpiła w 1996 r. w 1997 i w 1998 r. na podstawie decyzji wydanych na podstawie przepisów zarządzenia nr 41 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 marca1993 r. w sprawie określenia wysokości pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe dla funkcjonariuszy Policji (...) oraz zasad jej przyznawania i zwracania (Dz. Urz. MSW Nr 3, poz. 40). Jak zasadnie wskazał organ, przepisy powołanego zarządzenia stwarzały możliwość przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (domu) w miejscowości, która nie była miejscowością pobliską do miejsca pełnienia służby. Skarżący z możliwości takiej skorzystał, o czym powyżej. Zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1130 z późn. zm), równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli otrzymał pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu na podstawie odrębnych przepisów, z wyjątkiem policjanta przeniesionego do służby w innej miejscowości. Podkreślić należy, że żaden przepis powołanego powyżej rozporządzenia, bądź inny przepis szczególny nie przyznaje organom Policji prawa do przyznania uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w sytuacji zaistnienia negatywnej przesłanki z § 1 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia. W ocenie Sądu, organy orzekające w w rozpoznawanej sprawie zasadnie uznały, że wnioskowane przez skarżącego nie może zostać mu przyznane, albowiem skorzystał on z pomocy finansowej na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych na podstawie wówczas obowiązujących przepisów. Oceny tej nie może zmienić fakt, że od tego czasu nastąpiła zasadnicza zmiana przepisów regulujących problematykę związana z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych policjantów i ich rodzin. Tym samym zarzuty podniesione w skardze należało uznać za niezasadne. Ponadto wyjaśnić należy skarżącemu, że fakt pobierania przez niego przedmiotowego świadczenia w latach 2007 – 2012 r., co podaje w uzasadnieniu skargi, nie ma znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia. Może natomiast stanowić okoliczność uzasadniającą wszczęcie przez organ postępowania w trybie nadzwyczajnym pod kątem zaistnienia przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.