I SA/Gl 281/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie WSA Wojciech Gapiński, Anna Tyszkiewicz - Ziętek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie w punkcie 2; 2) w pozostałym zakresie oddala skargę; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej: Kolegium, organ nadzoru) po rozpatrzeniu zażalenia p. B.B. (dalej: zobowiązany, strona, skarżący) na postanowienie Zastępcy Naczelnika Wydziału Budżetu i Analiz, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta C. z dnia [...] nr [...] w sprawie stanowiska organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów zobowiązanego wniesionych na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...] oraz [...], którym odmówiono uwzględnienia zarzutów zobowiązanego wniesionych pismami z dnia [...] postanowiło: 1. uchylić zaskarżone postanowienie w części dotyczącej tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] i umorzyć postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie powyższego tytułu wykonawczego; 2. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie w części dotyczącej tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] i odmówić umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie powyższego tytułu wykonawczego. W podstawie prawnej tego rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1, art. 123 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: k.p.a.) oraz art. 17, art. 18, art. 32, art. 33 i art. 34 § 4 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1201, dalej: u.p.e.a.). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano na wstępie, że postanowieniem z dnia [...] nr [...] organ egzekucyjny Gminy Miasta C., po rozpatrzeniu zarzutów zobowiązanego. odmówił uwzględnienia zarzutów wniesionych w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Organ egzekucyjny w oparciu o wyjaśnienia wierzyciela zawarte w piśmie Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C. z dnia [...] nr [...] stwierdził, iż podnoszona przez zobowiązanego przesłanka wynikająca z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. nie wystąpiła. Dalej wskazano, że w zażaleniu wniesionym pismem z dnia [...] zobowiązany wniósł o uchylenie ww. postanowienia organu egzekucyjnego w całości, podnosząc, że zaparkowany pojazd znajdował się w miejscu, które nie spełniało kryteriów wyznaczonego miejsca parkowania, a mianowicie nie było oznaczone równocześnie znakami pionowymi i poziomymi, jakich wymaga Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach, w brzmieniu nadanym Rozporządzeniem Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Wodnej z dnia 23 września 2013 r. Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia Kolegium postanowieniem z dnia [...] nr: [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wyjaśniło, że w myśl art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu jest wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. W omawianej sprawie tytuł wykonawczy nr [...] dotyczy parkowania pojazdu w obszarze strefy płatnego parkowania w dniu [...] przy ul. [...], a tytuł wykonawczy nr [...] dotyczy parkowania pojazdu w obszarze strefy płatnego parkowania w dniu [...] przy ul. [...]. Kolegium wyjaśniło, że powyższe ulice znajdują się w obszarze strefy płatnego parkowania wyznaczonym znakami D-44 i D-45 oraz że w obszarze wyznaczonym tymi znakami nie ustalono funkcjonowania bezpłatnych miejsc postojowych. Przy ul. [...] oraz przy ul. [...] ustawione są pionowe znaki D-18 "parking" z naklejką "płatny" oraz dodatkowe tablice informujące o konieczności uiszczenia opłat parkingowych w przypadku postoju pojazdu na miejscach postojowych zlokalizowanych w obszarze płatnej strefy parkowania. Z dokumentacji fotograficznej z dnia [...] wynika, że pojazd o numerze rejestracyjnym [...] został zaparkowany w miejscu postojowym na ul. [...] w bezpośredniej bliskości budynków sądów i prokuratury. W tym miejscu ul. [...] jest ulicą jednokierunkową, na której cały lewy pas jezdni (za wyjątkiem wyjazdów z bram) przeznaczony jest do parkowania, natomiast prawy pas służy do jazdy. Z kolei z dokumentacji fotograficznej z dnia [...] wynika, że pojazd o numerze rejestracyjnym [...] został zaparkowany w miejscu postojowym przy ul. [...] na postojowym stanowisku konstrukcyjnym, które zgodnie z 5.2.4 załącznika nr 2 dot. szczegółowych warunków technicznych dla znaków drogowych poziomych i warunków ich umieszczania na drogach, nie wymagają umieszczania linii wyznaczające stanowiska postojowe (znak P-18 "stanowisko postojowe"). Kolegium wyraziło pogląd, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie istnieje na całym wydzielonym obszarze stanowiącym strefę płatnego parkowania, tj. na wszystkich drogach publicznych znajdujących się na tym obszarze. Tak więc za miejsce postojowe należy uważać każde miejsce, które może być lub faktycznie jest wykorzystywane przez użytkowników jako miejsce parkowania pojazdów samochodowych. Zdaniem Kolegium pojęcie "wyznaczone miejsce" należy traktować jako kwestię techniczną i rozumieć jako miejsce wyznaczone do parkowania na drodze publicznej, co wcale nie oznacza, że jeżeli pojazd zostanie zaparkowany na drodze publicznej, ale w miejscu nieprzeznaczonym do parkowania, to korzystający nie ma obowiązku uiszczenia opłaty za parkowanie. Tym bardziej należy przyjąć, że taki obowiązek istnieje w przypadku zaparkowania pojazdu w miejscu wyznaczonym, tj. oznaczonym znakami pionowymi. Kolegium podkreśliło, iż istotną przesłanką powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jest fakt pozostawania (parkowania) pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania bez uiszczonej opłaty za parkowanie. W takiej sytuacji, prawne znaczenie dla powstania obowiązku zapłaty dodatkowej i jej egzekwowania ma więc sam fakt zajmowania przez pojazd miejsca w takiej strefie, w której za takie parkowanie pobierane są opłaty. W skardze na to postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zobowiązany powtórzył argumentację przedstawioną w zarzutach i zażaleniu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 12 września 2017 r., sygn. akt I SA/GI 342/17 uchylił zaskarżone postanowienie i zakwestionował twierdzenie organu nadzoru, co do obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie na całym wydzielonym obszarze stanowiącym strefę płatnego parkowania, tj. na każdej drodze publicznej w tej strefie. W tej mierze WSA w Gliwicach podzielił stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2356/15 oraz w prawomocnym wyroku WSA w Gliwicach z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1228/16 oraz w wyroku WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/GI 324/17 i na tych orzeczeniach oparł następujące spostrzeżenia. Punktem wyjścia Sąd uczynił użyte w art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm., dalej również: u.d.p) określenie "wyznaczone miejsce", z którym koresponduje treść art. 13b ust. 6 pkt 1 tej ustawy, mówiąca o wyznaczaniu w strefie płatnego parkowania miejsc przeznaczonych na postój pojazdów. Stwierdził, że użyte w art. 13b ust. 1 wyrażenie "wyznaczone miejsce" oznacza zatem wyznaczone za pomocą linii lub znaków odpowiednie stanowisko przeznaczone na postój pojazdów samochodowych. Odczytując treść przepisu art. 13b ust. 1 u.d.p. nie można więc pomijać analizowanego zwrotu. Stanowiłoby to bowiem dokonywanie wykładni tekstu prawnego wbrew zakazowi per non est. Wprowadzając omawiane sformułowanie do przepisu art. 13b ust. 1 u.d.p. ustawodawca postanowił, że opłata za postój w strefie płatnego parkowania może być pobierana tylko wówczas, gdy postój pojazdu samochodowego realizowany jest w miejscu wyznaczonym do parkowania. Tym samym wyłączona jest możliwość pobierania opłaty za postój w innym niż wyznaczone miejsce. Nie jest więc dopuszczalne uznanie za wyznaczone miejsce, terenu całej strefy płatnego parkowania. W ocenie Sądu, w realiach omawianej sprawy, obowiązkiem Kolegium było poddanie analizie regulacji zawartych w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. z 2002 r., poz. 1393) oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2003 r., poz. 2181 ze zm.) w brzmieniu od dnia 14 lutego 2014 r. nadanym powołanym już wyżej rozporządzeniem z dnia 23 września 2013 r. WSA w Gliwicach podniósł, że wprawdzie rozporządzenia z dnia 31 lipca 2002r. oraz z dnia 3 lipca 2003 r. i zmieniające je rozporządzenie z dnia 23 września 2013 r. - zostały wydane na podstawie art. 7 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 20 czerwca 2007 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 1137 ze zm.), czyli nie są aktami wykonawczymi do ustawy o drogach publicznych, ale niewątpliwie przepisy ustawy o drogach publicznych i ustawy Prawo o ruchu drogowym należą do tej części systemu prawa, która jest związana z materią organizacji ruchu drogowego. Należy je zatem uwzględnić przy interpretacji art. 13, 13 b i 13 f u.d.p. Sąd wskazał, że zgodnie z § 58 ust. 4 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2002 r. znak D-44 "strefa parkowania" oznacza wjazd do strefy, w której za postój pojazdu jest pobierana opłata. Według § 52 ust. 1 tego rozporządzenia znak D-18 "parking" oznacza miejsce przeznaczone na postój pojazdów (zespołów pojazdów), z wyjątkiem przyczep kempingowych (...). Ponadto zgodnie z treścią § 90 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia, znak P-18 "stanowisko postojowe" wyznacza miejsce przeznaczone do postoju pojazdów (ust. 2), a znak P-19 "linia wyznaczająca pas postojowy" wyznacza pas przeznaczony na postój pojazdów wzdłuż krawędzi jezdni lub oddziela od niej zatokę postojową (ust. 3). W dalszej kolejności Sąd zwrócił uwagę na aktualne regulacje rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r., które w § 1 stanowi, że szczegółowe warunki techniczne dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunki ich umieszczania na drogach dla znaków drogowych pionowych - określa załącznik nr 1 do rozporządzenia, a dla znaków drogowych poziomych - określa załącznik nr 2 do rozporządzenia. W załączniku nr 1 w pkt 5.2.50. prawodawca wskazał, że znak D-44 "strefa płatnego parkowania" stosuje się w celu wskazania strefy, w której w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo pobierana jest opłata za postój pojazdu samochodowego. Ponadto prawodawca zawarł tam regulację, że w strefie oznakowanej znakiem D-44 miejsca dla postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi określonymi w pkt 5.2.18 oraz znakami poziomymi określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia w: pkt 5.2.4, pkt 5.2.5, pkt 5.2.6 i pkt 5.2.9.2. Wskazana treść załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. obowiązuje od dnia 14 lutego 2014 r. i została wprowadzona na mocy § 1 pkt 1 lit. a. rozporządzenia z dnia 23 września 2013 r. W ocenie Sądu Kolegium miało obowiązek jednoznacznie wypowiedzieć się, czy - mając na uwadze stan prawny obowiązujący w dniu spornego parkowania pojazdu - w strefie płatnego parkowania, miejsca dla postoju można było wyznaczać tylko znakami pionowymi (w tym znakiem D-18), czy też konieczne było jednoczesne oznakowanie go znakami poziomymi określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia w: pkt 5.2.4, pkt 5.2.5, pkt 5.2.6 i pkt 5.2.9.2 (t.j. m.in. znakiem P-19 "linia wyznaczająca pas postojowy"). Co do dalszego postępowania Sąd wskazał, że Kolegium będzie związane dokonaną wykładnią art. 13 b ust. 1 u.d.p. co do tego, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie istnieje tylko w wyznaczonych miejscach w tej strefie, a następnie dokona analizy zasadności zarzutu zobowiązanego mając na uwadze zacytowane wyżej regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych, a także w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach - w brzmieniu od dnia 14 lutego 2014 r., nadanym rozporządzeniem z dnia 23 września 2013 r. Niezależnie od powyższego Kolegium winno wyjaśnić pojęcie "stanowiska konstrukcyjnego", a następnie po odwołaniu się do dokumentacji fotograficznej wykazać, że pojazd zobowiązanego zaparkowany był na stanowisku postojowym w strefie płatnego parkowania. Rozpatrując ponownie sprawę Kolegium na wstępie zacytowało art. 17 § 1, art. 33 § 1 pkt 1 -10, art. 34 § 1 i art. 34 § 4 i § 5 u.p.e.a. Dalej wskazano, że Naczelny Sąd Administracyjny w związku z istniejącymi różnicami w interpretacji i stosowaniu art.13b ust. 1 u.d.p., podjął w dniu 9 października 2017 r. w składzie siedmiu sędziów uchwałę (sygn. akt II GPS 2/17), w której stwierdzono, że opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się wyłącznie za postój w wyznaczonym do tego miejscu. Tym samym NSA przychylił się do stanowiska przyjętego przez NSA w wyroku z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2356/15 oraz WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 12 września 2017 r., sygn. akt I SA/GI 342/17. W powyższej uchwale NSA zauważył, że do powstania wątpliwości w zakresie interpretacji i stosowania art. 13b ust. 1 u.d.p. przyczynia się w dużym stopniu brak dostatecznie jasnego stanowiska co do określenia "wyznaczenie miejsc postoju w strefie płatnego parkowania", które w niniejszej sprawie ma również kluczowe znaczenie. W szczególności chodzi o to, czy prawidłowe wyznaczenie miejsca płatnego postoju wymaga zastosowania dwóch znaków: pionowego D-18 i jednego ze znaków poziomych, np. P-18, czy też wystarczający jest tylko jeden znak - pionowy lub poziomy. Spójnik "oraz" w zdaniu mówiącym, że "w strefie płatnego parkowania oznaczonej znakiem D-44 miejsca postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi oraz znakami poziomymi" wydaje się mieć znaczenie koniunktywne, a nie enumeratywne. Kolegium będąc związane dokonaną przez Sąd wykładnią art. 13b ust. 1 u.d.p. odnośnie tego, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie istnieje tylko w wyznaczonych miejscach w tej strefie, a tym samym nie istnieje na całym wydzielonym obszarze stanowiącym strefę płatnego parkowania, mając na uwadze przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków sygnałów drogowych, a także w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach - w brzmieniu od dnia 14 lutego 2014 r., nadanym rozporządzeniem z dnia 23 września 2013 r. uznało za zasadne przyjąć, że w świetle aktualnie obowiązujących przepisów prawnych miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: jednocześnie znakami pionowymi D-18 i znakami poziomymi typu P-18. Dalej Kolegium podkreśliło, że NSA dokonując w omawianej uchwale wykładni przepisów zauważył, że dokonując interpretacji przepisów zawartych w wymienionych wyżej rozporządzeniach nie można poprzestać na literalnym brzmieniu ww. przepisów, lecz należy uwzględnić również funkcje przypisane tym dwóm rodzajom znaków informacyjnych. Według omawianych załączników do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. znaki informacyjne pionowe mają na celu poinformowanie kierujących pojazdami o rodzaju drogi i sposobie korzystania oraz obiektach znajdujących się przy drodze lub w jej pobliżu przeznaczonych dla użytkowników dróg (pkt 5 załącznika nr 1), natomiast znaki poziome dróg służą zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg (pkt 1.2. załącznika nr 2). W świetle omawianych przepisów prawnych miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi D-18 i znakami poziomymi typu P-18. Niemniej jednak to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom, co trzeba podkreślić, należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Powyższe, zdaniem Sądu, uzasadniałoby (wyrażone w końcowym fragmencie uchwały) stwierdzenie, że miejsca postoju oznakowane w strefie płatnego parkowania wyłącznie znakiem poziomym nie spełniają wymagania miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13 b ust. 1 u.d.p. Wobec powyższego Kolegium zauważyło, że NSA w omawianej uchwale przyjął, że miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi i znakami poziomymi. Zdaniem Kolegium użycie przez Sąd sformułowania "co do zasady", odwołanie się do różnych funkcji przypisanych tym ww. dwóm rodzajom znaków informacyjnych oraz stwierdzenie, że miejsca postoju oznakowane w strefie płatnego parkowania wyłącznie znakiem poziomym nie spełniają wymagania miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13b ust. 1 u.d.p. wskazuje, że zdaniem NSA dopuszczalne jest w szczególnych przypadkach wyznaczenie miejsca płatnego postoju w strefie płatnego parkowania wyłącznie znakiem pionowym. Dalej zauważono, że na brak obowiązku oznakowania poziomego, na postojowych stanowiskach konstrukcyjnych wprost wskazuje przepis prawa, tj. 5.2.4. załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. Przystępując do wyjaśnienia pojęcia stanowiska konstrukcyjnego Kolegium wskazało, że nie jest to pojęcie ustawowo zdefiniowane. Zdaniem Kolegium miejsce postojowe wyznaczone konstrukcyjnie, to takie miejsce postojowe, które jest wyraźnie oddzielone od jezdni, czy to za pomocą krawężnika najazdowego czy też różniące się wykonaniem poprzez zastosowanie innego materiału niż jezdnia (np. jezdnia asfaltowa a miejsce postojowe z kostki betonowej, ewentualnie z materiału innego koloru niż nawierzchnia jezdni oraz chodnika, w sposób wyraźnie i jednoznaczny oddzielone od chodnika przeznaczonego dla ruchu pieszego, czy to poprzez zastosowanie krawężników uniemożliwiających wjazd na chodnik czy też poprzez zastosowanie elementów małej architektury (np. ozdobnych donic i koszy), ewentualnie ozdobnych słupków metalowych, których zastosowanie również jest dopuszczalne w myśl obowiązujących przepisów. Zdaniem Kolegium istnienie wyżej wymienionych elementów pozwala na zakwalifikowanie miejsca postojowego jako miejsca postojowego wyznaczonego konstrukcyjnie. Powyższe elementy konstrukcyjne zastępują prawną konieczność wprowadzenia oznakowania poziomego, które po prostu w tym przypadku staje się zbędne. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy organ nadzoru wskazał, że pracownicy Cywilnej Służby Parkingowej Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C. kontrolujący opłaty w strefie płatnego parkowania stwierdzili w dniu [...] brak opłaconego postoju pojazdu Ford o numerze rejestracyjnym [...], który zaparkowany był przy ul. [...]. Kolegium po dokonaniu analizy zasadności zarzutu zobowiązanego, mając na uwadze wskazane wyżej przepisy rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r., a ponadto rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w brzmieniu obowiązującym od dnia 14 lutego 2014 r., uznało za uzasadniony zarzut zobowiązanego. Wybrane przez niego miejsce postojowe nie zostało bowiem oznakowane w sposób właściwy oznakowaniem poziomym, a więc nie spełnia wymogów stanowiska postojowego wynikających ze znowelizowanych przepisów. Powyższemu miejscu postojowemu nie można również przypisać waloru stanowiska konstrukcyjnego. W konsekwencji powyższego Kolegium uznało za zasadne zarzuty zobowiązanego w części dotyczącej zaległości z tytułu opłaty dodatkowej za parkowanie bez karty postojowej w dniu [...] objętej tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...]. Odnośnie nieopłaconego postoju pojazdu Alfa Romeo o nr rej. [...], z dnia [...] zaparkowanego przy ul. [...], organ nadzoru stwierdził, że to miejsce postojowe zbudowane jest z kostki betonowej i wyraźnie różni się od asfaltowej nawierzchni jezdni. Od powierzchni chodnika miejsca postojowe oddzielone są wystającymi krawężnikami umieszczonymi w sposób uniemożliwiający wjazd na chodnik, który w sposób jednoznaczny wyznacza równoległy sposób parkowania. Ponadto miejsca przeznaczone na postój pojazdów różnią się kolorem od chodnika, który zbudowany jest z kostki betonowej koloru czerwonego. Zdaniem Kolegium powyższe miejsce spełnia wymogi zaliczenia go do postojowego stanowiska konstrukcyjnego. W konkluzji Kolegium stwierdziło, że w omawianym przypadku zajęte przez pojazd zobowiązanego miejsce postoju w strefie płatnego parkowania, pomimo że oznakowane wyłącznie znakami pionowymi, wyznaczone jest konstrukcyjnie, a zatem spełnia wymagania miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13 b ust. 1 u.d.p. W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 77 § 1 w związku z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, które to normy prawa obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego zarzutu wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia organu II instancji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, 2) wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego do czasu rozpoznania skargi przez Sąd . 3) zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł na wstępie, że w związku z niedostatecznym oznakowaniem miejsc postojowych nie istnieje obowiązek uiszczania opłaty postojowej. Opłatę za parkowanie w strefie płatnej można bowiem pobierać tylko w wyznaczonym miejscu, oznaczonym jednocześnie znakiem pionowym i poziomym. Miejsca postojowe nie były jednocześnie oznaczone znakami poziomymi i pionowymi. Dalej wskazał, że zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. opłatę pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Na mocy noweli Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 września 2013 r., która weszła w życie w dniu 14 lutego 2014 r. w strefie oznakowanej znakiem D-44 miejsca dla postoju pojazdu samochodowego wyznacza się jednocześnie znakiem pionowym D-18 oraz adekwatnymi znakami poziomymi: P-18, P-19, P-20, P-24. Z dniem 14 lutego 2014 r. część miejsc postojowych w C. przestała spełniać te wymagania. Miało to związek ze zmianą Rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach. Wobec powyższego skarżący stwierdził, że naliczanie opłaty za postój, a także opłaty dodatkowej nie jest możliwe, jeśli miejsce parkowania zostało oznakowane jedynie znakiem pionowym lub jedynie znakiem poziomym. Stanowisko to potwierdził WSA w Gliwicach w wyrokach z dnia 12 września 2007 r., sygn. akt I SA/GI 342/17 i I SA/GI 343/17. Tym samym zarzut z art. 33 pkt 1 u.p.e.a., co do nieistnienia obowiązku jest zasadny. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się uzasadniona. Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) podlegało postanowienie organu nadzoru z dnia [...], którym w pkt 1 uchylono postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] nr [...] w części dotyczącej tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] dotyczącego nieopłaconego parkowania pojazdu w obszarze strefy płatnego parkowania w dniu [...] przy ul. [...] w C. i umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie powyższego tytułu wykonawczego, a w pkt 2 utrzymano w mocy postanowienie organu egzekucyjnego co do niezasadności zarzutu wniesionego w zakresie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] dotyczącego nieopłaconego parkowania pojazdu w obszarze strefy płatnego parkowania w dniu [...] przy ul. [...] w C. i odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie powyższego tytułu wykonawczego. W niniejszej sprawie Sąd, na mocy art. 153 P.p.s.a., był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 12 września 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 343/17. W orzeczeniu tym Sąd, negując stanowisko Kolegium, stwierdził po pierwsze, że opłata za postój w strefie płatnego parkowania może być pobierana tylko wówczas, gdy postój pojazdu samochodowego realizowany jest w miejscu wyznaczonym do parkowania. Pogląd ten zyskał pełną aprobatę w późniejszej uchwale siedmiu sędziów z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt II GPS 2/17, w której tezie stwierdzono, że zgodnie z art. 13 b ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 u. d .p. opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się od korzystającego z drogi publicznej wyłącznie za postój w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu. W omawianym orzeczeniu WSA w Gliwicach stwierdził także, iż w stanie prawnym obowiązującym od lutego 2014 r., strefa płatnego parkowania musi być oznaczona zarówno znakami pionowymi, jak i poziomymi, przy czym oznakowanie poziomie powinno charakteryzować się m.in. dobrą widocznością w ciągu całej doby, wysokim współczynnikiem odblaskowości, również w warunkach dużej wilgotności, zachowaniem minimalnych parametrów odblaskowości w całym okresie użytkowania. Nadto Sąd w wydanym w niniejszej sprawie wyroku wskazał, że Kolegium miało obowiązek jednoznacznie wypowiedzieć się, czy - mając na uwadze stan prawny obowiązujący w dniach spornego parkowania pojazdów przez skarżącego - w strefie płatnego parkowania miejsca dla postoju można było wyznaczać tylko znakami pionowymi (w tym znakiem D-18), czy też konieczne było jednoczesne oznakowanie znakami poziomymi określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. w: pkt 5.2.4, pkt 5.2.5, pkt 5.2.6 i pkt 5.2.9.2 (t.j. m.in. znakiem P-19 "linia wyznaczająca pas postojowy"). Odnośnie zaś twierdzenia Kolegium, że pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] został zaparkowany na postojowym miejscu konstrukcyjnym, które, zgodnie z pkt 5.2.4. załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r., nie wymaga umieszczenia znaków poziomych wyznaczających stanowiska postojowe, Sąd uznał, że stanowisko organu w tej kwestii winno zostać poprzedzone wyjaśnieniem pojęcia "stanowisko konstrukcyjne". Dalej wskazał, że dopiero po ustaleniu czy i jakie "stanowisko konstrukcyjne" można uznać za stanowisko postojowe, należy odwołać się do dokumentacji fotograficznej pojazdu w celu wykazania, że pojazd taki parkował na stanowisku postojowym w strefie płatnego parkowania bez wymaganej opłaty. Jednocześnie skonstatował, że na znajdujących się w aktach administracyjnych zdjęciach pojazdów o numerach rejestracyjnych [...] i [...] nie widać stanowisk postojowych wyznaczonych za pomocą znaków poziomych lub w jakikolwiek inny sposób. Uwzględniając ten wyrok organ nadzoru stwierdził, że zobowiązany pozostawiając pojazd w dniu [...] przy ul. [...] nie zaparkował go na miejscu właściwie oznakowanym znakami poziomymi. W ocenie Kolegium miejsce to nie spełnia wymogów stanowiska postojowego wynikających ze znowelizowanych przepisów, nie można mu również przypisać waloru stanowiska konstrukcyjnego. Zasadne są zatem zarzuty zobowiązanego w części dotyczącej zaległości z tytułu opłaty dodatkowej związanej z postojem w tej lokalizacji. W tym stanie rzeczy Kolegium, uznając zarzut za zasadny, uchyliło zaskarżone postanowienie w części dotyczącej tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] i umorzyło postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tegoż tytułu wykonawczego. Nie ulega wątpliwości, że w tym zakresie organ nadzoru w pełni uwzględnił stanowisko zobowiązanego, wobec czego, skargę, w tej części, (zważywszy, że skarżący domagał się uchylenia postanowienia organu nadzoru z dnia [...] w całości), należało na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalić. W odniesieniu do nieuwzględnionego przez organy obu instancji zarzutu dotyczącego nieopłaconego postoju pojazdu Alfa Romeo o nr rej. [...], zaparkowanego w dniu [...] przy ul. [...], przypomnieć należy, że organ egzekucyjny w postanowieniu z dnia [...], odwołując się do stanowiska Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C. wskazał jedynie, że korzystający z dróg publicznych zobowiązani są do opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Obowiązek ten wynika z mocy prawa. Ulica [...] znajduje się w obszarze strefy płatnego parkowania wyznaczonym znakami pionowymi D-19 "parking" z naklejką "płatny". W obszarze wyznaczonym tymi znakami nie ustalono funkcjonowania bezpłatnych miejsc postojowych. Z kolei organ nadzoru stwierdził, że omawiane miejsce parkowania oznaczone wyłącznie znakami pionowymi, wyznaczone jest konstrukcyjnie. Zbudowane jest bowiem z kostki betonowej, wyraźnie odróżnia się od asfaltowej nawierzchni jezdni, z kolei od powierzchni chodnika, wykonanego z czerwonej kostki betonowej, miejsca postojowe oddzielone są wystającymi krawężnikami uniemożliwiającymi wjazd na chodnik, co jednoznacznie określa równoległy sposób parkowania. W świetle wiążących Sąd stanowisk wyrażonych w wydanym w niniejszej sprawie wyroku WSA w Gliwicach z dnia 12 września 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 343/17 oraz uchwale siedmiu sędziów z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt II GPS 2/17, nie budzi wątpliwości, że opłatę za postój w strefie płatnego parkowania miejsce parkowania pobiera się wyłącznie za postój w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu, oznaczonym odpowiednio znakami pionowymi i poziomymi oraz na ustalonym konstrukcyjnie stanowisku oznaczonym znakami pionowymi. W niniejszej sprawie organ nadzoru wskazując, że skarżący był zobowiązany opłacić postój przy ul. [...], stwierdził, że omawiane miejsce parkowania wyznaczone jest konstrukcyjnie. W tym miejscu wskazać należy, że pkt 5.2.4. załącznika nr 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. (zdaniem pierwsze) stanowi, że "Znak P-18 "stanowisko postojowe" (rys. 5.2.4.1.) stosuje się w celu wyznaczenia miejsc postoju na części jezdni i chodnika oraz na wydzielonych parkingach bez ustalonych konstrukcyjnie stanowisk." Nadto prawodawca, określając warunki techniczne umieszczania znaków drogowych poziomych, stwierdza, że wspomniane oznakowanie poziome powinno charakteryzować się dobrą widocznością w ciągu całej doby, wysokim współczynnikiem odblaskowości, również w warunkach dużej wilgotności, zachowaniem minimalnych parametrów odblaskowości w całym okresie użytkowania (pkt 1.3. załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r.). W pkt 1.2 tegoż załącznika zawarte jest także ogólne wskazanie, że znakowanie poziome dróg ma na celu: zwiększenie bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnienie ruchu pojazdów i ułatwienie korzystania z drogi. Z powyższego wynika, że prawodawca dopuszcza zaniechanie wykorzystania znaków poziomych jedynie wówczas, gdy ich funkcję zastępuje konstrukcyjne ustalenie stanowisk na wydzielonych parkingach. Zasadność obciążenia użytkownika drogi opłatą za parkowanie w lokalizacjach bez znaków poziomych wymaga zatem wykazania, że pojazd pozostawiono w strefie płatnego parkowania na wydzielonym parkingu, w obrębie którego ustalono konstrukcyjnie stanowiska. Wbrew twierdzeniom organów orzekających w niniejszej sprawie nie jest zatem wystarczające, aby - jak wynika z przytoczonego wyżej opisu oraz załączonych zdjęć – obszar przeznaczony na parkowanie wykonany jest z kostki betonowej, wyraźnie odróżnia się od asfaltowej nawierzchni jezdni, a od powierzchni chodnika oddzielony jest wystającymi krawężnikami uniemożliwiającymi wjazd na chodnik, co jednoznacznie określa równoległy sposób parkowania. Prawodawca dopuszczając rezygnację z zastosowania znaków poziomych nakazał konstrukcyjne ustalenie stanowisk, a nie jedynie wytyczenie rejonu płatnej strefy parkowania przeznaczonego na pozostawianie pojazdów. Owo konstrukcyjne ustalenie stanowisk ma bowiem zastąpić znaki poziome, które - poza zwiększeniem bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze oraz usprawnieniem ruchu pojazdów i ułatwieniem korzystania z drogi (pkt 1.2 załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r.) - mają także gwarantować maksymalne wykorzystanie wydzielonych parkingów. Celowi temu służy niewątpliwie wyznaczenie poszczególnych stanowisk postojowych. Ocena zasadności zarzutów skarżącego, w których wskazał on na nieistnienie obowiązku opłacenia postoju w dniu [...] przy ul. [...], wymaga zatem wykazania z odwołaniem się do dokumentacji fotograficznej, że w tym dniu samochód zaparkowano na stanowisku (a nie w obszarze) ustalonym konstrukcyjnie i oznakowanym znakami pionowymi. Wobec powyższego zaskarżone postanowienie należało uchylić w części (co uzasadniono w powyższych wywodach), o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a., zobowiązując właściwy organ, aby uwzględnił przedstawioną przez Sąd argumentację i zalecenia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 100 zł stanowiącą uiszczony wpis od skargi.