I OZ 983/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Go 316/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odmówił B. T. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. W ocenie Sądu I instancji, skarżący nie wykazał w sposób dostateczny, aby w sprawie spełnione zostały przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.". Sąd zauważył przy tym, że wykonanie decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne, tzn. sam fakt poddania się tym badaniom, nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Badania takie mają bowiem na celu jedynie ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Dopiero ewentualne nieprzedstawienie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami skutkuje wydaniem decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy i konsekwencją tego właśnie aktu jest utrata uprawnień do kierowania pojazdami, jednak sprawa w tym przedmiocie stanowi odrębne postępowanie. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, że jest czynnym radcą prawnym i wykonuje liczne czynności procesowe przed sądami i organami, co wymaga przemieszczania się pomiędzy różnymi miejscowościami. W skali miesiąca przejeżdża ok 5000-6000 km i w zdecydowanej większości przypadków nie ma żadnych problemów z przestrzeganiem przepisów prawa o ruchu drogowym. Korzysta z dróg publicznych w sposób, który nie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, ani innym użytkownikom, stąd nieprzeprowadzenie badania psychologicznego nie stwarza jakiegokolwiek zagrożenia. Wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi czyniłoby zaś zbędnym finalne orzekanie w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jest niezasadne. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim prawidłowo przyjął, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Nie można uznać, aby wskazane przez stronę okoliczności mogły zostać uznane za przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Zauważyć bowiem trzeba, iż - wbrew stanowisku skarżącego - sam fakt poddania się badaniom psychologicznym nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Decyzja taka pociąga za sobą pewne dolegliwości wiążące się z obowiązkiem stawienia się w określonym miejscu i czasie celem przeprowadzenia badań, które jednak same w sobie nie uzasadniają wstrzymania wykonania takiej decyzji. Konieczność poniesienia wydatków czy też poświęcenia czasu niezbędnego na wykonanie badań w żadnym razie nie stanowi niebezpieczeństwa, o jakim mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skutki związane z koniecznością wykonania badań nie stwarzają stanu, o jakim mowa w tym przepisie, są to jedynie naturalne konsekwencje, związane z nałożonym obowiązkiem, które same w sobie nie oznaczają pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami. Także wniesienie skargi i kwestionowanie prawidłowości zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do wstrzymania jej wykonania, a do tego właśnie sprowadza się argument o bezcelowości postępowania w sytuacji wykonania decyzji przez skarżącego. Nie bez znaczenia dla sprawy pozostaje także fakt, iż badanie psychologiczne kierowcy ma na celu zachowanie właściwego bezpieczeństwa w ruchu drogowym, które jako dobro publiczne, winno znaleźć prymat nad osobistym dyskomfortem czy niedogodnościami skarżącego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.