II SA/Kr 169/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Magda Froncisz Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 14 grudnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego M. G. kwotę 997 zł ( słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta [...] decyzją z dnia 28 lutego 2017 r. nr [...] działając na podstawie art. 36 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz na podstawie art. 104 i art. 155 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku [...] i P. B. w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi w tym: przyłącz wodociągowy, zbiornik bezodpływowy wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej, kanalizacja deszczowa ze studnią chłonną na działkach nr ewid. [...], [...] położonych w B. D. oraz zjazdem z drogi gminnej częściowo na działce nr ewid. [...] w zakresie ukształtowania i utwardzenia terenu na działce nr ewid. [...] orzekł o zmianie decyzji nr [...] z dnia 20 listopada 2012 r. w zakresie ukształtowania i utwardzenia terenu na działce nr [...] poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu w wyżej wskazanym zakresie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 36a ustawy Prawo budowlane istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W związku z tym w dniu 20 września 2016 r. inwestorzy złożyli wniosek o zmianę decyzji nr [...]. Organ uznał, iż w obszarze oddziaływania zmiany o pozwoleniu na budowę znajdują się działki nr ewid. [...] i [...]. W związku ze zgłoszonymi zastrzeżeniami organ wyjaśnił, że zaprojektowana skarpa nie wpłynie na sposób posadowienia obiektów budowlanych na działkach sąsiednich, ponieważ wzdłuż ich granicy zlokalizowana jest podmurówka ogrodzenia na fundamencie. Ponadto zaprojektowana skarpa styka się z granicą działki nr ewid. [...] na odcinku mniejszym niż 1,0 m (jak wynika ze skali rysunku). Powierzchnia biologicznie czynna nie ulegnie zmniejszeniu w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego, ponieważ zaprojektowana skarpa, która według "projektu zamiennego" ma być wzmocniona kształtkami betonowymi umożliwiającymi wegetację roślin, mieści się w granicach terenu wskazanego w projekcie pierwotnym jako utwardzony. Ponadto bilans terenu liczy się w rzucie pionowym na płaszczyznę. Wyjaśniono również, iż nie ma przepisu, z którego wynika, iż budynek mieszkalny jednorodzinny ma mieć dwa miejsca postojowe. Zgodnie z zapisem pkt. 2.6 lit. b decyzji Wójta Gminy B. D. z dnia 7.05.2012 r., o warunkach zabudowy w obrębie terenu objętego decyzją należy zapewnić odpowiednią ilość miejsc postojowych dla pojazdów samochodowych w ilość wynikającej z rzeczywistych potrzeb ustalonych na etapie projektu budowlanego, ale nie mniej niż 1 stanowisko postojowe. Zaprojektowano budynek mieszkalny jednorodzinny z jednym lokalem mieszkalnym bez wydzielania części usługowej (wynajem pokoi) z garażem jednostanowiskowym. Zjazd z drogi publicznej winien zaś zostać wykonany zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, który był uzgodniony przez zarządcę drogi. Czy zjazd zostanie zrealizowany zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, będzie można stwierdzić po zakończeniu robót budowlanych. W pierwotnym projekcie budowlanym znajduje się zgoda na przyłączenie do sieci wodociągowej. Ponadto sieć wodociągowa przebiega przez teren inwestycji a projektowany przyłącz wodociągowy nie jest przedmiotem zmiany pozwolenia na budowę. W dniu 31.10.2016 r. złożono poprawiony projekt budowlany oraz odpowiedź na ww. postanowienie. Projektant wyjaśnił, iż grunt zalegający pod fundamentem ogrodzenia to żwir i pospółki gliniaste nie stanowiące tzw. gruntu wysadzinowego a zatem nie zachodzi konieczność zagłębiania ław poniżej strefy przemarzania. Ponadto projektant zwrócił uwagę na fakt, iż zaprojektowano wzmocnienia skarpy od strony ogrodzenia kształtkami betonowymi, które to rozwiązanie umożliwia wykonanie skarpy o nachyleniu znacznie większym niż projektowane, ok. 45°. W wyniku kontroli nie stwierdzono istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Inwestor wyjaśnił ponadto, iż wykonany zjazd jest tymczasowym wjazdem na budowę. Nie wszczęto zatem żadnego postępowania przeciwko właścicielom działek nr ewid. [...] i [...]. Organ stwierdził, że miejscowość B. D. nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zmiana projektu budowlanego jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 7.05.2012 r. Powierzchnia biologicznie czynna nie ulega zmianie. Projekt zagospodarowani terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Za prawidłowość przyjętych rozwiązań projektowych zgodnych z zasadami wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami odpowiada projektant - oświadczenie w tym zakresie zostało złożone przez projektanta. Natomiast na kierowniku budowy ciąży obowiązek realizacji obiektu zgodnie z projektem, przy zastosowaniu wyrobów budowlanych dopuszczonych do stosowania w budownictwie, spełniających wymagania określone w projekcie. Inwestorzy złożyli oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i uzyskali wymagane przepisami szczególnymi, uzgodnienia, pozwolenia lub opinie innych organów. W związku z powyższym organ orzekł o zmianie decyzji z dnia 20 listopada 2012 r. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł M. G. – właściciel działki nr [...]. Wojewoda decyzją z dnia 14 grudnia 2017 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 i art. 104 K.p.a. oraz art. 80 ust. 1 i art. 81 ust. 1 pkt 2 Prawa budowalnego umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ wskazał, że status strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę wynika wprost z przepisu art. 28 ust. 2 obowiązującej ustawy Prawo budowlane, zatem prawo wniesienia odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę przysługuje jedynie stronom postępowania. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie, obszar oddziaływania obiektu został nieprawidłowo zweryfikowany przez organ I instancji. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 c Prawa budowlanego, projektant przeprowadził analizę obszaru oddziaływania planowanej inwestycji, z której wynika, że obszar ten zamyka się w granicy działki inwestycyjnej nr ewid. [...] w B. D. . Pomimo, iż działka skarżącego nr [...] w B. D. wg ww. analizy projektanta nie znajdowała się w obszarze oddziaływania, organ I instancji w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania ww. decyzji uznał, że współwłaścicielom tej działki przysługuje przymiot strony. Podkreślenia wymaga również fakt, że określając obszar oddziaływania obiektu nie można utożsamiać pojęcia ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z naruszeniem przepisów. Bowiem ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, wynikające z określonego przepisu prawa materialnego stanowi podstawę do ustalenia stron postępowania. Natomiast naruszenie przepisów przez planowaną inwestycję jest podstawą do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego planowana inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu i zabudowy działki nr [...] w B. D. , jak również przedłożone przez organ I instancji akta oraz wniesione odwołanie, nie zawierają przesłanek do uznania odwołującego się za stronę postępowania w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę. Wobec powyższego, organ odwoławczy pismem z 6 września 2017 r. zwrócił się do organu I instancji o udzielenie wyjaśnienia, w oparciu o jaką podstawę prawną organ I instancji uznał, iż właścicielowi działki nr [...] w B. D. przysługiwał przymiot strony, w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W odpowiedzi na powyższe pismo organ I instancji wyjaśnił, że jedynym powodem, dla którego organ uznał, iż w obszarze oddziaływania przedmiotowej zmiany pozwolenia na budowę, znajdują się działki nr ewid. [...] i [...] jest zmiana ukształtowania terenu na granicy tych działek, która mogłaby wpłynąć na istniejące na ww. działkach ogrodzenie. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować w sposób określony w przepisach oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. W tym przypadku zdaniem organu uzasadnionym interesem osoby trzeciej jest ochrona jej własności jaką jest wykonane ogrodzenie. W opinii organu odwoławczego twierdzenie organu I instancji, że przymiot strony wynika z dbałości o mienie położone na sąsiadujących z terenem inwestycji działkach jest niezrozumiałe. Art. 5 ustawy Prawo budowlane jest artykułem jedynie ogólnym, porządkowym, normującym proces budowlany od projektowania, poprzez wykonawstwo, aż do użytkowania danego obiektu. W ocenie organu odwoławczego, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie obejmuje swym zakresem działek o nr [...] i [...] w B. D. . Położenie wskazanych działek względem nieruchomości inwestycyjnej wyklucza uznanie, iż przedmiotowa inwestycja niesie za sobą jakiekolwiek ograniczenia w możliwości zagospodarowania tych działek, które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Przedmiotem skarżonej decyzji była zgoda na zmianę decyzji Nr [...] z dnia 20.11.2012 r., wydanej w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi w tym: przyłącz wodociągowy, zbiornik bezodpływowy wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej, kanalizacja deszczowa ze studnią chłodną na działkach ewid. [...], [...] położonych w B. D. oraz zjazdem z drogi gminnej częściowo na działce nr ewid. [...] ", w zakresie ukształtowania i utwardzenia terenu na działce nr ewid. [...] w B. D. . Zakres robót przewidywał zmianę ukształtowania terenu polegającą na budowie skarpy zabezpieczającej stabilność terenu działek sąsiednich oraz wzmocnienie jej kształtkami betonowymi, umożliwiającymi naturalną wegetację roślin, a jednocześnie zabezpieczającymi przed obsypywaniem się gruntu. Biorąc pod uwagę charakter planowanego zamierzenia budowlanego należy stwierdzić, że przedmiotowe roboty budowlane nie spowodują ograniczeń w zagospodarowaniu sąsiedniej działki. Ponadto, ww. roboty budowlane nie naruszają przepisów zarówno określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i przepisów szczególnych. Ponadto należy stwierdzić, że planowane przedsięwzięcie nie pozbawia nieruchomości skarżącego dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Z charakteru spornej inwestycji nie wynika, aby powodowała jakiekolwiek zagrożenia, uciążliwości, czy też ograniczenia w zagospodarowaniu działki sąsiedniej nr [...] w B. D. . Biorąc powyższe pod uwagę, organ II instancji ustalił, że wykluczone jest, by planowane zamierzenie inwestycyjne, objęte decyzją o zmianie decyzji Nr [...] Starosty [...], w jakikolwiek sposób ograniczało zagospodarowanie i ewentualną zabudowę działki nr [...] w B. D. . Należy zatem uznać, iż właścicielom tej działki nie przysługiwał przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. W takim przypadku organ odwoławczy obowiązany jest zakończyć postępowanie odwoławcze w formie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego. Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł M. G. twierdząc, że inwestycja o której mowa w decyzji w sposób istotny oddziałuje na działkę nr [...]. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie decyzji Wojewody. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie, jest kontrola legalności decyzji Wojewody w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. W ocenie organu, skarżącemu, który jest właścicielem nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja objęta pozwoleniem na budowę nie przysługuje status strony tego postępowania. Pozwolenie na budowę obejmuje natomiast między innymi zmianę ukształtowania terenu polegającą na budowie skarpy zabezpieczającej stabilność terenu działek sąsiednich (od strony nieruchomości skarżącego) oraz wzmocnienie jej kształtkami betonowymi. W ocenie składu rozpoznającego niniejszą sprawę ocena wyrażona przez organ odwoławczy jest rażąco wadliwa. Zgodnie z dyspozycją art. 138. § 1 pkt 3 K.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, iż decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego jest wydawana, jeżeli odwołanie zostało złożone przez podmiot, który nie jest stroną postępowania (sprawa nie dotyczy jego interesu prawnego lub też nie jest podmiotem wymienionym w art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane) a organ odwoławczy ustala te okoliczności w pełnowymiarowym postępowaniu tj. gdy brak przymiotu strony przez podmiot składający odwołanie nie jest oczywisty, wówczas bowiem organ może w oparciu o art. 134 K.p.a. stwierdzić niedopuszczalność odwołania W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, przymiot strony określa się na podstawie art. 28 ust. 2 tej ustawy Prawo budowlane (dalej; ustawa), według którego stronami takiego postępowania są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W orzecznictwie przyjmuje się, że bez znaczenia jest, czy zachodzi tutaj sąsiedztwo bezpośrednie. Oddziaływanie obiektu może obejmować również dalsze nieruchomości. Istotne jest natomiast, aby było powiązane oddziaływania planowanego obiektu z przepisami odrębnymi do których należą zarówno przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i przepisy dotyczące ochrony środowiska (m.in. dotyczące ochrony przed hałasem, promieniowaniem), a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 marca 2007 r., II OSK [...]). Pojęcie to – oddziaływania obiektu projektowanego na tereny sąsiadujące, materializuje się, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji, jej przedmiotu, funkcji i formy czy też wielkości - konkretyzują się normy wynikające z przepisów o których mowa wyżej, które będą wytyczać pewną strefę oddziaływania projektowanego obiektu na tereny sąsiadujące (por. wyroki NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r. II OSK [...] i 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK [...]). Oznacza to, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki, czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym jej właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 października 2007 r. II OSK [...] wyraził stanowisko, iż "w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, właściwy organ wyznacza każdorazowo na potrzebę konkretnej sytuacji biorąc pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu oraz sposób zagospodarowania terenu w jego otoczeniu, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z projektowanym obiektem budowlanym". W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano także, iż " z regulacji powyższej (art. 28 ust 3 oraz art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane) wynika, że w sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno-budowlanej winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie takiego obszaru w oparciu o powyższe przesłanki winno nastąpić biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Oznacza to, że w zależności od indywidualnych cech obiektu budowlanego, jego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, w otoczeniu tego obiektu wyznaczona zostanie strefa, nazwana przez ustawodawcę obszarem oddziaływania obiektu. Zatem właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w tak ustalonym obszarze, jako dysponujący tytułem prawnym do działek położonych w strefie oddziaływania, posiadają interes prawny i są - oprócz inwestora - stronami w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę tej inwestycji. W takiej sytuacji nie ma znaczenia, czy działki te graniczą bezpośrednio z działką, na której zaprojektowano budowę obiektu budowlanego, skoro obszar oddziaływania obiektu może obejmować dalej położone tereny ...". Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 1 grudnia 2008 r. II OSK [...] oraz 9 października 2007 r. II OSK [...]. Z kolei w wyroku z dnia 16 lutego 2011 r. II OSK [...] Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia terenu w otoczeniu obiektu budowlanego, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa, wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia, czy też utrudnienia w zakresie zagospodarowania, ale również dotychczasowego korzystania z tego terenu. Przytoczyć należy także pogląd prawny oraz przytoczone w nim orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 30 listopada 2017 r. II OSK [...] w którym wskazano, iż "ocena wpływu konkretnej inwestycji na sąsiedni obszar obejmuje szereg zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na znajdujące się w sąsiedztwie nieruchomości, co należy oceniać w kontekście prawa publicznego, ale też cywilnego. Analizując oddziaływanie oznaczonej inwestycji w aspekcie interesu prawnego właścicieli nieruchomości pobliskich lub sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji organ nie może ograniczać się tylko do ustalenia takiego oddziaływania, które stanowi naruszenie określonych norm. Podkreślenia wymaga to, że przy ocenie, czy dana osoba jest stroną postępowania nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tej osoby, a jedynie to, czy interes taki oznaczonej osobie przysługuje. W sprawach pozwolenia na budowę należy przyjąć, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel tejże działki ma status strony i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określane stosownymi przepisami oraz aktami wykonawczymi (por. wyrok NSA z 14 grudnia 2012 r., II OSK [...], wyrok NSA z 25 stycznia 2013 r., II OSK [...], wyrok NSA z 14 lipca 2011 r., II OSK [...], wyrok NSA z 16 sierpnia 2012 r., II OSK [...], wyrok NSA z 9 października 2007 r., II OSK [...], wyrok NSA z 14 września 2006 r., II OSK [...], wyrok NSA z 12 kwietnia 2011 r., II OSK [...], wyrok NSA z 6 grudnia 2011 r., II OSK [...], wyrok NSA z 25 lutego 2014 r., II OSK [...], wyrok NSA z 9 czerwca 2014 r., II OSK [...], wyrok NSA z 29 stycznia 2014 r., II OSK [...], wyrok WSA w Gliwicach z 17 czerwca 2010 r., II SA/Gl [...], wyrok WSA w Gliwicach z 24 sierpnia 2011 r., II SA/Gl [...]). Ponadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego należą nie tylko przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać określone obiekty budowlane, ale także przepisy z zakresu ochrony środowiska, zagospodarowania przestrzennego oraz przepisy prawa cywilnego w zakresie ochrony prawa własności. Wskazuje się również, że przez ograniczenie możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć także utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem (zob. wyrok NSA z 8 czerwca 2011 r., II OSK 1296, wyrok NSA z 28 marca 2007 r., II OSK [...], wyrok NSA z 26 czerwca 2012 r., II OSK [...])". Pogląd prawny wyrażony w tym orzeczeniu, sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela. W ocenianej przez sąd sprawie, organ odwoławczy nie zastosował się do tych wyżej zaprezentowanych i ugruntowanych w orzecznictwie poglądów prawnych na temat istoty rozpoznania sprawy administracyjnej dotyczącej postępowania o pozwolenie na budowę. Organ w decyzji nadmienia, że analizował projekt budowlany nie dopatrując się odziaływania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę na nieruchomość odwołującego się. Nie wskazuje jednakże, jakie przepisy analizował. Podaje jedynie, że planowana inwestycja nie spowoduje ograniczeń w zagospodarowania sąsiedniej działki, roboty budowlane nie naruszają przepisów techniczno-budowlanych oraz, że planowane przedsięwzięcie nie pozbawia nieruchomości skarżącego dostępu do drogi publicznej i mediów. Wywody te są skrajnie lakoniczne, niewystarczające co jest tym bardziej niezrozumiałe, że organ I instancji informował organ odwoławczy, iż sam skarżącego, jako stronę traktował z uwagi na to, że projektowane prawce obejmują zmianę ukształtowania terenu (projekt budowlany obejmował budowę skarpy oraz wzmocnienie jej kształtkami betonowymi od strony działki skarżącego) co może wpłynąć na istniejące tam ogrodzenie. Tą okolicznością organ odwoławczy się nie zajął. Nie przeanalizował w najmniejszym choćby stopniu, w jaki sposób zmiana ukształtowania terenu objętego inwestycją w bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżącego może wpłynąć na tą nieruchomość. To, że takie odziaływanie i to oddziaływanie negatywne występuje, obrazuje materiał fotograficzny przekazany sądowi przez skarżącego (k. 12-14 akt sądowych). Sąd zwraca uwagę, że przymiot strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie jest determinowany sytuacją kiedy projektowane roboty budowlane naruszają przepisy techniczno-budowlane, czy też kiedy planowane przedsięwzięcie pozbawia nieruchomości sąsiednich dostępu do drogi publicznej czy mediów – są to okoliczności uzasadniające odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. Stroną tego postępowania jest podmiot na którego zamierzenie inwestycyjne może oddziaływać, tj. właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości na którą zamierzenie objęte pozwoleniem na budowę może wpływać bądź ograniczać choćby w dozwolony, prawnie dopuszczalny sposób. Ustalanie stron tego postępowania nie należy utożsamiać z poszukiwaniem podmiotów, na których planowana inwestycja będzie oddziaływała w sposób niedozwolony. Przymiot strony ma zagwarantować możliwość kontroli prawidłowości przebiegu postępowania i obrony swych praw podmiotom, których nieruchomości potencjalnie mogą być przez przyszłą inwestycję zagrożone w tym sensie, że będzie ona w jakikolwiek sposób na te nieruchomości oddziaływała, przy czym oddziaływanie to nie należy utożsamiać z oddziaływaniem sprzecznym z prawem jak pozbawienie dostępu do drogi czy mediów jak również sprzeczność inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi. W ocenie sądu skarżącemu status strony w przedmiotowym postępowaniu o pozwolenie na budowę w sposób oczywisty przysługuje. Mając na uwadze powyższe, sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. oraz § 14 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.).