IV SA/Wr 781/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Powiatu Trzebnickiego na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Dolnośląskiego z dnia 5 października 2017 r., nr NK-N.4131.189.3.2017.MC2 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie zatwierdzenia konkursu na stanowisko dyrektora Powiatowego Zespołu Szkół im. Wł. Reymonta w Obornikach Śląskich postanawia: zwrócić stronie skarżącej opłatę kancelaryjną od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. Wyrokiem z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 781/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę Powiatu Trzebnickiego na opisane w sentencji rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Dolnośląskiego. W dniu 15 lutego 2018 r. strona skarżąca wystąpiła z wnioskiem o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia powyższego orzeczenia, uiszczając jednocześnie na rachunek bankowy Sądu kwotę 100 złotych tytułem opłaty kancelaryjnej, która została zaksięgowana pod pozycją 656/2018. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 , dalej :p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie między innymi w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego . W art. 239 p.p.s.a. ustawodawca przewidział zwolnienie z mocy prawa z kosztów sądowych, określone w tym przepisie podmioty albo z uwagi na ich status ( zwolnienie podmiotowe) , albo z uwagi na zakres przedmiotowy sprawy (zwolnienie przedmiotowe). Powołany przepis art. 239 p.p.s.a. zawierający wykaz podmiotów, które nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, nie wymienia organów jednostek samorządu terytorialnego ani organów nadzoru nad samorządem gminnym ( powiatowym). Jak wynika z art. 1 p.p.s.a. przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi można stosować do innych spraw z mocy ustaw szczególnych . Taką ustawę stanowi ustawa z dnia 5 czerwca marca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 814 ze zm. , zwana dalej u.s.p.) zawierająca odrębne regulacje, które na zasadzie lex specialis mogą być stosowane w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wspomniana ustawa reguluje także zaskarżanie do sądu administracyjnego aktów nadzoru nad działalnością organów powiatu . Stosowne przepisy znajdują się w Rozdziale 8 "Nadzór nad działalnością powiatu" (art. 76-99 u.s.p. ) , które m.in. wskazują na uprawnienia organów nadzoru i organów powiatu w postępowaniu nadzorczym, którego wynik może zostać zaskarżony do sądu administracyjnego (art. 85 u.s.p.) . W myśl art. 85 ust. 3 i 4 u.s.g. do złożenia skargi uprawniony jest powiat lub związek powiatów, którego interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała organu, który podjął uchwałę lub którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Do postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu administracyjnego decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z art. 86 u.s.p. postępowanie sądowe, o którym mowa w artykułach poprzedzających, jest wolne od opłat sądowych. Powołany przepis art. 86 u.s.p. jako przepis szczególny, deroguje stosowanie przepisu ogólnego, jakim jest w tych sprawach art. 239 p.p.s.a. Z art. 86 u.s.p. wynika więc , że postępowanie przed sądem administracyjnym, o którym mowa w artykułach poprzedzających (art. 76 do art. 85 u.s.p.), jest wolne od opłat sądowych . Z tego też względu uiszczoną przez stronę skarżącą – bez wezwania Sądu - opłatę kancelaryjną od wniosku o sporządzenie uzasadnienia należało uznać za nienależną. Przy czym stosownie do przepisu art. 225 p.p.s.a. opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami nienależnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 225 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.